Out of the silence

De laatste ochtend zaten we in een kring. De hoofdbegeleider vertelde een verhaal over wat een leraar eens tegen haar zei op de vraag hoe je er zorg voor kan dragen dat er continuïteit in de beleving ontstaat als je vanuit een stilte-oord het drukke leven weer ingaat. Hoe je de heel unieke en bijzondere ervaringen een plek kan geven in het tumulteuze bestaan en de ervaring kan laten groeien. Door er aandacht aan te geven, was het antwoord. Door het niet te willen vasthouden en door het goede te delen. 

Waarschijnlijk schrijf ik nu onbegrijpelijke taal. Maar eens moet ik weer een blog schrijven, nu dus maar. Iemand vroeg: "hoe moet je omgaan met vragen van anderen?". "Realiseer je dat het moeilijk te beschrijven is", was het antwoord van een begeleider, "je kan het niet echt uitleggen, en de vraag is of dat echt nodig is."

Daarom houd ik het kort. Het was goed, het was bijzonder en helend. Door in stilte te zitten is er maar één weg mogelijk, en dat is de weg naar binnen. Die weg werd omgeven door een rijk gedachtengoed en vakkundige en toegewijde leraren die zich hebben bekwaamd in de inzichtsmeditatie en de juiste randvoorwaarden weten te creëren. Want het is geen makkelijk te bewandelen weg, zeker niet voor mij die zo graag naar buiten kijkt en alles wil weten wat er buiten me gebeurt. Maar het is gelukt en het heeft me onzaglijk veel gegeven.

Mijn wortels heb ik inderdaad gevonden (zie eerdere blog), heel anders dan ik kon vermoeden. Misschien dat ik er later nog eens wat meer over ga schrijven en dan wordt dit een vipassana blog of een theravada blog, who knows.

Ik heb even overwogen om het bloggen te stoppen. De computer, de telefoons, de televisie, de email en het internet. Je staat er mee op en gaat er mee naar bed. Althans dat deed ik. Multi-taskend door de dag.

Ergens heb ik gelezen dat dat helemaal niet zo goed is voor de hersenen. Vrouwen schijnen het goed te kunnen, zeggen we dan trots. Maar je kan maar beter sequentieel, opeenvolgend, alle taakjes en klusjes doen, daar houd je veel meer energie aan over en is beter voor je hersenen.

Als je het opvolgend doet, één ding tegelijkertijd, dan kan je het met aandacht doen, mindfull doen, dan kan je aanwezig zijn bij dat wat je doet en bij dat wat er is. 

Soms is het niet zo aangenaam om aanwezig te zijn bij dat wat er is, maar ik heb gemerkt dat als je je weerstand maar even laat voor wat die is, dat er dan opruimende, bevrijdende, momenten ontstaan die eraan bijdragen dat ballast zich oplost. En dat, dat voelt een stuk lichter.

En dat wens ik iedereen toe.