Drie juwelen

Het is heel simpel. Er is niets anders dan een intens moe gevoel dat verlangt opgelost te worden en waarvan ik weet dat slapen volstrekt zinloos is om dat op te lossen. Slapen helpt niet. Denken helpt ook niet.
Mediteren helpt.

En voor nu helpt het ook om dingen gedaan krijgen. Afstrepen op de lijst van dingen die erop staan. Vandaag Brussel. Het ging goed op de ambassade. Bijna liep het niet goed, want de paspoorten lagen nog niet klaar. Een datum had ik niet goed ingevuld. Maar ze waren heel vriendelijk en begripvol en na een kwartiertje was het gereed. De derde visumsticker.

En de treinreis, wat heerlijk is dat toch. Tijd om te lezen en dingen te laten bezinken. Inspiratie opgedaan, herkenning opgedaan en geleerd uit een boek dat Compassie heet. Daar is zo veel over te schrijven, en zoveel over naar binnen te kijken. En ben zo blij dat ik straks weer voor een langere periode kan mediteren.
Compassie vraagt transitie. In het boek wijzen meerdere auteurs er op. Bij compassie, niet alleen het woord, voel ik vaak een stille pijn. Vroeger noemde ik dat groeipijn. Maar nu niet meer. I have been joining the grown-ups. "You are the one that has to grow up" zei Dag Hammerskjold ook.
De boeddha zou zeggen, be an island to yourself. En zo zie ik het, dan is er compassie en de andere boundless states, en zo is het nooit altijd, nooit steeds, nooit permanent.

Morgen is de grote dag van de verhuizing en misschien wel de grote dag van een start van een nieuw leven. Kijk er enorm naar uit, en vooral ook naar de symbolische gang van hier naar daar.

Thuisloos, maar geen zwerver. Thuisloos, maar ook geen non/monnik. Thuisloos, onderweg zonder haast, in vertrouwen over de juiste plek.
Er is een metafoor in de meditatie, die van een glas met water waarin allerlei deeltjes zweven die opgeschud zijn. Door te zitten daalt het neer.
En zo voelt de thuisloosheid: als zo'n stofje zijn.
Het stofje daalt neer. Maar waar, wanneer en hoe, dat is volstrekt onbekend.

Gister met vriendinnen een bijzondere bijeenkomst gehad. De aanleiding was afscheid van het appartement. En uiteindelijk is het huis alleen maar symbool voor dingen waar ik graag afscheid van neem omdat waarachtigheid er door groeit. En ook symbool voor dingen waar ook anderen mij mee identificeren. En dat is misschien wel het moeilijkst. Als het lukt eigen identificaties los te laten, voor momenten, dan betekent dat nog niet dat anderen je er niet meer mee identificeren met de ideeën en ervaringen uit het verleden. Maar dat is maar een deel van het verhaal.

Drie juwelen, ja, die heb ik wel gevonden. In meerdere opzichten.

Dag Hammarskjold en clear vision

Is life so wretched?
Isn't it rather your hands that are too small?
Your vision that is muddied?

Dag Hammarskjold

Deze regels las ik voor het eerst in een boek dat ik kreeg op mijn 25e. Other Women, dat bovenstaande als motto draagt. Ik vind het mooie regels, relevante en betekenisvol en soms komen ze opzetten.

Met regelmaat kom ik Dag Hammerskjold tegen. Soms als straatnaam, soms in een gesprek of anderszins.  Terwijl ik nadenk over compassie, het boek google dat Compassie heet om te kijken of ik er de voorplaat van kan downloaden, kom ik Franciscus van Assisi tegen, die "'vanuit liefde en compassie zijn broederschap in uiterste eenvoud leidde en hiermee aantoonde hoeveel kracht er in zachte waarden schuilt'. Ook qua leiderschap kan Franciscus ons nog steeds inspireren. Franciscus' leiderschap wordt weerspiegeld in de zendiscipline en de levens van Dag Hammerskjöld en Jef Boeckmans."

Zo kwam ik deze keer bij Dag Hammarskjold terecht. Ik kom hem dus wel vaker tegen. En meestal schrijf ik er iets over op. Echt op onderzoek naar hem ben ik nooit gegaan, maar ik geloof dat hij iets was bij de Verenigde Naties.

Laatst moest ik in het kader van helder water, een metafoor die veel wordt gebruikt in de inzichtsmeditatie, aan hem denken en aan bovenstaande regels. Muddied, is modderig, is geen clear vision.

Helder water, clear vision.

Daarnaar streven we.

Andere visarun

Eerder dit jaar ging ik drie keer op visa run naar de grens tussen Thailand en Cambodja. Dat herinner ik me, omdat mijn paspoort nu alweer twee nieuwe stempels en stickers heeft. Eén voor India en éen voor Nepal.

Nu heb ik mijn paspoort weer in bezit.
Voor eventjes want morgen ga ik naar Brussel voor het derde visum voor mijn reisgenoot en mezelf, voor Myanmar.
Ze doen er drie dagen over, zeggen ze.
Twee mappen vol papier, foto's, CD-roms en verklaringen willen ze hebben.

Het is wel een beetje fingers crossed met al die feestdagen en de eerste etappe die op 2 januari start.
Maar, dat komt ook helemaal goed.

Hispaw

Na Kathmandu zal ik naar Bangkok reizen. En vanaf Bangkok zal ik samen met een dhammavriendin naar Mandalay, Myanmar, vliegen.
We zullen in de koelte van het hoger gelegen Hsipaw, gaan mediteren in de Pa Auk traditie, in een klein meditatiecentrum. Ik kijk uit naar de stille en natuurlijke omgeving. Het zal er veel stiller zijn dan in Lumbini, en de mensen die er wonen en voor ons zullen zorgen hebben we gezien op de film van Setti. De drie ma's.

En de meditatie zal anders zijn. Van shamata naar vipassana zoals Shaila Catherine  het beschrijft. Ben heel benieuwd hoe ik de concentratie meditatie en de jhana's zal ervaren.

In de abhidhamma groep was er discussie over. Opeens voelde ik me oud. Ga maar zitten, denk ik dan. Ga het zelf maar ervaren.
Hoe een aardbei smaakt kan je niet weten als je'm niet zelf hebt geproefd. Welke dichterlijke of liederlijke beschrijvingen er ook van zijn.

Lumbini

Het plan is om van 17 januari tot ca. 7 maart te mediteren weer in het Panditarama in Lumbini, Nepal. Onder leiding van U Vivekananda. Vivekananda is een van oorsprong duitse monnik die circa 16 jaar in opleiding is geweest bij U Pandita. U Pandita staat bekend om zijn nogal strenge aanpak in de Vipassana meditatie. Sterk gericht op de fasen van inzicht die je als mediterende doorloopt. Elke fase verder, betekent een stapje verder op de ladder van wijsheid en bevrijding.

Daarna ga ik naar Kathmandu om in ieder geval één nachtje weer in Sanu's House te zijn, bij Sarita.

Sakyadhita

Op 2 januari via Londen naar New Delhi. Vanaf daar stap ik in een soort conferentie beweging, een organisatie in en rond de 13de Sakyadihta International Conferentie on Buddhist Women.

Een beetje terug naar de 'roots', het gevoel dat er was rond het opzetten en werken aan Surplus, Vrouwenweekblad en Savante.
Vertrouwd wel, en ik heb er zin in. Ben heel benieuwd hoe er over issues wordt gesproken, en vooral ook wat de issues zijn. Het programma is groot en uitgebreid, en het zal moeilijk kiezen zijn. Maar daar is nog tijd voor.

De conferentie speelt zich af in Vaishali, noord India

13th Sakyadhita International Conference on Buddhist Women

Vaishali, (Bihar) India
2013 January 5-12

Na afloop een rondtour langs Boeddha plekken. Ze doen ook Lumbini aan.
Daar zal ik iedereen uitzwaaien als ze voortgaan naar New Delhi. En ik blijf daar om ca. 6 weken weer te gaan mediteren bij Vivekananda. Ook daar kijk ik naar uit.

Inspiration: Meeting my Mind

Het komt dichterbij, de reis, de bijzondere reis. Binnenkort zal ik er meer over schrijven. Nu alvast een voorproefje. Eerder dit jaar en in oktober tijdens een abhidhamma weekend met Daw Agganyani liet Setti Wessels de film-in-wording zien die zij maakte op grond van haar meditatie ervaringen in Hsipaw, Myanmar.
Daar wordt in een kleine meditatiecentrum onder leiding van een zeer bekwame leraar een combinatie van concentratie en inzichtsmeditatie beoefend.

Setti heeft jarenlang concentratie meditatie beoefend en kwam ook in Myanmar terecht. Toen ging er een wereld voor haar open. En die wereld, de Birmese Theravada Buddhistische traditie en haar visie op de sociaal-culturele en maatschappelijk implicaties ervan op de samenleving, probeert ze te vatten in die film.
Dat combineert ze met een artistieke weergave in aquarellen van haar eigen meditatie-ervaringen. Ze verweeft haar blik op Myanmar, de meditatietraditie, en haar aquarellen tot een harmonieus beeld.
De film is nog niet geheel klaar. Maar als ze straks terug komt uit Myanmaar waar ze nu vier maanden in retraite is onder leiding van Pa Auk, zal de promotie van haar film verdere aandacht krijgen. Iedereen die dit leest: don't miss it!

Setti maakte aquarellen van wat ze zag, de kalapa's en liet die aan de monniken zien. Die zeiden: "ja, dat zien wij ook."

Dit is de tekst van bovenstaande folder:

• -          What did the Buddha teach?
• -          What happens when you practice the meditation techniques that the Buddha taught?
• -          Do these meditation techniques still exist?

What if the purpose of ‘The four great elements’ meditation technique is to reach a concentration so deep that one can see into one’s own body? Observing the basic building blocks of matter that the Buddha called ‘Kalapas’, which science is still searching for?

During 5 months meditation in Myanmar a monk taught me 4 of the 40 techniques that were described in the Visuddhi Magga, or Path of Purification. This book was written by a monk about 1.500 years ago, a summary of the Buddha’s teachings.

I made illustrations of the systematic and orderly techniques as taught, step by step, unchanged for 2.500 years. The monk and other meditators approved – this is what they see too, when in deep concentration. I shall use these illustrations to explain the wonders that unfold when meditating according to the traditional Theravada meditation techniques as taught in Myanmar today.

Techniques discussed ‘Four Great Elements’ (the basic start bringing deep concentration), 32 Body Parts, Bone Meditation and White Kasina meditaion that leads to Jhana concentration.

“Meeting my mind”

The film, a first editor’s ‘rough-cut’ ready for viewing by appointment etc.

onttakeling

Vanmiddag werd de piano opgehaald. De verheugende en de afscheidnemende gevoelens wisselen elkaar af.  Interessant om te zien.

Dag piano.
Heel hard gestudeerd in het begin, in 2004, en na een vakantie, weer helemaal overnieuw begonnen. De vingervlugheid is nooit echt gekomen. De koppeling van bladmuziek naar vingers ook niet. Wel veel plezier gehad, en veel gelachen met Lucietheodora over onze feestelijke bespiegelingen of iets wel of niet voor publiek (elkander) gespeeld kon worden.
Het enige stuk dat ik kan spelen is de Prelude van Bach in C. En nog een paar andere stukjes vanaf bladmuziek.

Gister werd ik weer gegrepen door muziek. De Misa Criolla life, in De Nieuwe Liefde. In de kelder vervolgens de CD opgespoord met Jose Careras in de glimmende hoofdrol. Nog net beluisterd voordat ene Gijs met twee CD-tjes kwam om te beoordelen of hij de geluidsinstallatie wilde kopen. Dat wilde hij.
De Ring des Nibelungen van Wagner die hij meenam en Dichterliebe, klonken fantastisch. En ik was blij dat het juist die muziek was die hij meenam. De boxen en de installatie staan nu bij iemand die jaren in het concertgebouw heeft gewerkt. Dat voelt goed. Fijn om te weten dat iemand er echt plezier van zal hebben.

De pianoverhuizers haalden halsbrekende toeren uit.

 

Zoeken en vinden

"All this seeking ever wants is love. 
Love is the dissolution of this seeking. 
Of this imaginary self."

Rupert Spira


Liefde is groter dan ons zelf, dan wij zijn. Liefde laat alles oplossen. Zoeken is een beweging van verlangen en een beweging van afkeer. Zoeken komt voort uit ego, self, imaginary self.
En als dat imaginary self oplost is er vanzelf het vinden.
Ik denk dat ik het zo moet lezen. Is ook nabij ervaring. "Alles is er al", is het ook.

een gepasseerde koopakte

Vandaag is de koopakte gepasseerd. Een bevestiging van een voorgenomen koop en een voorgenomen verkoop. De levering is onduidelijk, ergens tussen 1 januari en 1 mei. Ik hoop zo snel mogelijk.
Voordat ik wegga maak ik mijn appartement leeg.

Dingen op marktplaats gezet. De piano is verkocht. Obstakels zijn de mooie dingen die in de opslag moeten. Het vraagt aandacht om ze van nieuwe eigenaren te voorzien.

Manifestations of Mind in Matter

Iebele Abel, de auteur van boven- en nevenstaand boek, sprak ik vorige week. Ik had'm al eerder gesproken tijdens het congres 'Consiousness in Crisis'.
De vorige blog stipte de hartsutra aan. Over vorm en leegte en dat alles vorm en/of leegt is.

Dat komt onder andere ook naar voren in de quantumfysica en in de recente ontwikkelingen daaromtrent. In Nederland heet het boek Talks about Mind over Matter. Een klein maar belangrijk verschil. Dit is de flaptekst van internet: Geïnspireerd door inzichten uit de kwantumfysica, wijsheidtradities, filosofie en psychologie stelt Iebele Abel in Talks about Mind over Matter de vraag of de moderne beleving van spiritualiteit wezenlijk verschilt met die uit het verleden. Een full-color boek vol recente kunstwerken van Iebele Abel én gesprekken met internationaal vooraanstaande wetenschappers.

De Engelse versie moet dus nog uitkomen. Daarin ook een gesprek met Roger Nelson, degeen die het Global Consciousness Project heeft opgezet.We weten niet wat bewustzijn is, en vanuit wetenschappelijke hoek is er steeds meer evidentie dat bewustzijn niet is beperkt tot alles wat onder onze eigen hersenpan ligt.
Veel bevindingen kunnen namelijk niet door 'toeval' worden verklaard. Ze vallen statistisch gezien buiten toeval, komen te vaak voor.

En zo kan ik ook niet aan het toeval toeschrijven dat ik thuis was in Groningen terwijl mijn tweelingzus met haar laatste dollarcent belde vanuit Australië op een dag dat ik normaal gesproken aan het werk geweest zou zijn. En ook niet dat ik sterk werd beïnvloed door haar falen tijdens een rij-examen terwijl ik tentamen deed in mijn beste vak (scheikunde) waar ik alleen maar negens voor haalde maar toen een vette onvoldoende.
En zo wist ik ook dat ze geslaagd was toen ze herexamen deed. Het leuke was dat de scheikunde leraar in een telefonisch gesprek met mijn vader aangaf dat dit soort dingen voor kunnen komen, dat hij het zelf maar vreemd vond, maar dat ik het voordeel van de twijfel kreeg en het overnieuw mocht doen. Ja, het werd geen negen maar het kwam in de buurt.

Over scheikunde gesproken en over mind in matter: de abhidhamma is als scheikunde. Het leren van rijtjes is vervelend, maar als je het snapt kost het geen energie en hoef je niks te onthouden. Het metta-citta (liefdevol bewustzijn) strekt zich uit ver buiten onze hersenpan. Andere bewustzijnen ook. Heb ik gemerkt. En uit onderzoek in de parapsychologie, onder andere in healing practices op afstand, blijkt dat 'ontvangers' zelf een filter hebben of ze iets wel of niet willen ontvangen. Daarom is het niet gevaarlijk. Dat kwam naar voren uit keurig uitgevoerd en gepubliceerd onderzoek. Daarom is healing op afstand mogelijk, denk ik.

Hart sutra

Omdat ik graag wil chanten, ben ik teksten aan het opzoeken van chants die ik leerde in Myanmar en op andere plekken.

De metta sutta ben ik uit mijn hoofd aan het leren in het Engels. "This is what should be done, etc." De metta sutta heeft een zeer bijzondere betekenis voor me. En in Yangon daar stond het op een melodie. Daar zongen we ook over de vier grenzeloze staten; metta (belangeloze liefdevolheid), karuna (compassie), mudita (mede vreugde) en upecka (gelijkmoedigheid). Dat was in het Pali en ging in rap tempo. De tekst heb ik weer gevonden en nu brabbel ik wat voort op een melodie die waarschijnlijk niet eens in de buurt komt. Hoewel, het is een tekst die me vastpakt en me veel vreugde geeft.

Niet te vinden in de Pali canon, maar wel elders, is de hart sutra:  De hart sutra is in het Mahayana Boeddhisme tekst in het genre 'Prajna Paramita sutra'. Deze prajna paramita sutras handelen over Sunnyata (leegte), een centraal onderwerp in de Boeddhistische Filosofie. De Hart Sutra is binnen dit genre de kortste - over het geheel genomen wijden oudere Prajnaparamita sutras nogal uit, door ellenlange herhalingen. 
In het Nederlands herinner ik me ervan: "gegaan, gegaan, voor bij gegaan". Als deze tekst gedragen wordt uitgesproken dan krijg ik er kippevel van.

Deze hart sutta heb ik niet leren zingen, maar op internet vond ik filmpjes. Gaté, gaté, paragaté, parasamgaté. Bodhi! Svaha! Which means... Gone, gone, gone beyound, gone fully over.
Op een andere site kom ik een compleet andere vertaling tegen: gaan, doorgaan, altijd verder gaan, altijd te boven gaan, altijd Boeddha worden.

En ook de gezongen uitvoeringen verschillen hemelsbreed van elkaar. 

De hart sutta is een tekst over inzicht en wijsheid, over leegte en vorm. Alles is leeg en alles in vorm. En of iets vorm is of dat iets leegte is, maakt eigenlijk niet uit. 

Singer museum

In de tuin van het Singer staat een glazen conische vorm. Het fascineert me.

Samen mediteren

Maandag gaat Benno voor langere tijd uit logeren, dus nu kunnen we nog even samen mediteren.

Love

"All this seeking ever wants is love. 
Love is the dissolution of this seeking. 
Of this imaginary self."

Rupert Spira

Zegt hij nu: het zoeken wil liefde. Of is de bron van het zoeken het verlangen naar liefde. En het zoeken omhelzen is het einde van het zoeken, zegt hij denk ik ook.
Zoals aandacht dat ook is, het einde van het object van de aandacht. Zo is liefde ook aandacht en aandacht is liefde. Het oplossen van alles door aandacht, door liefde.

Vanavond kreeg ik een groot compliment. De cliëntenraad in de ouderenzorg die ik begeleid vertelde ik dat ik een tijdje wegga. Ze vonden het vervelend. Want "we worden zo rustig van jou".
Can you believe it.

Pijn

Gister bij de basiscursus ging het over pijn. Mensen denken soms dat pijn er niet mag zijn. Maar als je gaat beginnen met mediteren zeggen we altijd: ga zitten op een manier dat je denkt dat je het even kan volhouden.
En wat er dan gebeurt is dat na verloop van tijd toch pijn ontstaat.
We zijn het niet gewend. We bewegen door de dag heen, onbewust, steeds, op het moment dat er ergens een ongemak ontstaat. Daardoor ontstaat er geen pijn. We gaan de pijn vooruit.

Door stil te zitten, en niet te bewegen, staat de pijn op. Die willen we weghalen, door anders te gaan zitten. We hebben afkeer van pijn. In de basiscursus leren we de afkeer te benoemen. Door te kijken naar de afkeer. En door te kijken naar de pijn.

Rumi zegt: ontvang de pijn, of het akelige gevoel, als een gast. Kijk naar de gast. Waar gaat'ie zitten. Gaat'ie van plaats veranderen?
Sommige mensen hebben voortdurende pijn. Die pijn gaat niet weg. Soms als je er aandacht naar toebrengt wordt het juist erger. Maar als je dat volhoudt wordt het vaak daarna minder. De pijn gaat bewegen. Er treden andere kwaliteiten van de pijn op. Soms van borende en zeurende pijn, wordt het een brandende pijn. Van een stekende pijn, wordt het een doffe pijn, of anders. Het is steeds een beetje anders.

Dat blijkt ook uit onderzoek met pijnpatienten. Door op die manier naar de pijn te kijken voelen ze dat de pijn serieus wordt genomen. Ze merken dan dat niemand hen een aansteller vindt. Ze leren op een andere manier met de pijn om te gaan. Dat helpt hen. Ze gaan hun eigen pijn serieus nemen.
Zelf heb ik altijd het gevoel dat de pijn gezien wil worden. Als de pijn zich serieus genomen voelt, goed bekeken voelt, niet weggejaagd voelt, dan kan de pijn gaan rusten. Ik ben niet de pijn. Ik ben degene die naar de pijn kijkt, als een vriendelijke onderzoeker. Ik ben de herbergier. En ook pijn is een welkome gast.

In de basiscursus worden mensen blij dat ze op een andere manier met hun pijn leren omgaan. Het helpt hun. Er zijn mooie verhalen bekend van mensen met extreem veel pijn, mensen met kanker, die door voortdurende mindfull te zijn en bij hun pijn te blijven in plaats de pijn te willen vermoorden, zonder morfine konden.
Terwijl in het bed naast haar mensen het niet uithielden zonder morfine, bleef deze mevrouw rustig terwijl de ingewanden werden opgegeten en weggeduwd door uitzaaiingen. De leraar kwam haar elke dag een half uur opzoeken in het ziekenhuis in Yangon. Om haar bij te staan in haar pijn en haar te ondersteunen in haar mindfulness.

Pijn is niet makkelijk.Maar het kan vaak wel makkelijker zijn dan we geneigd zijn te denken.

Not I not myself not mine

Na vier bezichtigingen werd er één bod uitgebracht. Na twee keer onderhandelen ben ik ingegaan op het bod. Makelaar Dokter heeft het heel goed gedaan. Het is scherp geprijsd in de markt gezet, zoals dat heet.
Voor mij voelt het goed. Maar nu moet de oplevering nog worden bepaald.
De koper die het voor haar kleindochter kocht, is bereid om ook nog wat spullen over te nemen. Vind ik fijn.

The appartment: Not I, not myself, not mine. Heerlijk.

Self-referential processes

We are here to end suffering. Een filmpje over onze hersenen en meditatie.
In neuro-psychologie worden alle gedachten over hoe we ons verhouden tot alles ongeveer (rijd wat langzamer, ik heb haast, eet wat sneller, ik ben al klaar, kopje koffie, te veel melk erin te weinig melk, lekker, niet lekker, sneeuw gevallen bah, fijn, voel me niet goed, voel me wel goed, er is iets aan de hand met me, niet leuk, neutraal, het zij zo, etc etc etc.) self-referential processes genoemd.

Het voortgaande commentaar in je hersenen op alles wat er gebeurt. Is dat te stoppen?
Ja, weet ik uit ervaring (zeg ik als feit, niet om te pochen).
En het heel interessante filmpje onderbouwt het met actueel hersenonderzoek. Het geeft ook aan dat het niet vanzelf gaat. De hersenen, de ontkoppeling van het automatisme, moeten getraind worden. Ook dat weet ik uit ervaring, en wat me zo diep ontroerd is dat het trainingsproces ongoing is, en allerlei veranderingen teweeg brengt. Dat stopt niet. En dat iemand dat 2500 jaar geleden uitgevonden heeft, vind ik elke dag zo fantastisch om bij stil te staan.
Nog veel meer filmpjes op:  http://conference.buddhistgeeks.com/

Researchers at the University of Toronto lead by Norman Farb were very interested in whether there’s some other way to have a sense of awareness including an awareness of the self that’s not based on the narrative inside our head, the conceptual self, the stories. Is there what Farb and his colleagues call an experiential self that is based on the awareness of the constantly changing feelings, thoughts and things going on in our environment, not based on the stories that we have and that we cling to.

And they found that this is the case, but only in people who have trained in meditation. And what that mode looks like is quite different. 

What is the self?

De ontdekkingsreis gaat door en dit filmpje dat ik zag op de site van Science and Nonduality vind ik mooi.

Receive your kamma

Het is zo ver: loud and clear staat mijn appartement te koop op funda.

En morgen zijn er al vier bezichtigingen. Opeens lijkt er vaart in te komen. Misschien is het zelfs verkocht voordat ik naar India/Nepal/Myanmar ga. Dat had ik niet kunnen bedenken. En nu is dat ook nog gewoon een fantasie. Maar eentje die nog uit kan komen ook.

In de retraite zei Bhante Sujiva: "receive your kamma", dat was niet lang nadat in de krochten van mijn "ziel" klip en klaar duidelijk werd hoe mijn aggregaten waren opgebouwd, rond een trechter van iets wat ik hier niet zal benoemen, maar behoorlijk angstaanjagend was. (Die trechter was eigenlijk een steengehouwen spiraal cirkelend into earth).

Keerpunten in het bestaan, niet uit dommigheden of verlangen naar anderen dingen, maar door goed te kijken en nergens voor weg te lopen.
En er is altijd nog van alles te ontdekken. Nog niet gezien. En misschien laat zich nog veel meer zien als het in de modus gaat van een andere leraar, die van circa 2000 jaar geleden. Hij zei in vrije vertaling: houd van het ongeziene in je.

"Receive your kamma". Als ik daaraan terugdenk moet ik glimlachen.
Soms barst ik uit elkaar van geluk.

Rumi

Van een dhammavriend ontving ik vanavond deze, gemaakt door Rumi, een soefi-mysticus.

This being human is a guest house.

Every morning a new arrival.

A joy, a depression, a meanness,

Some momentary awareness comes

As an unexpected visitor.

Welcome and entertain them all!

Even if they’re a crowd of sorrows,

who violently sweep your house

empty of its furniture,

Still, treat each guest honorably.

He may be clearing you out for a new delight.

The dark thought, the shame, the malice,

meet them at the door laughing,

and invite them in.

Be grateful for whoever comes,

Because each has been sent

As a guide from beyond.