Hollandse nieuwe

Mijn rapportage over de mediterenden in het meditatiecentrum is bijna klaar. De top-5 nationaliteiten die er komen zijn Amerikanen, Nepalesen, Duitsers, Israeliers en jawel dit jaar ook Nederlanders.
Vandaag kwam er een Hollandse nieuwe meditator bij. En eerder deze week een Friezin. Het is altijd leuk om te zien hoe iemand zich setteld in de nieuwe omgeving. En ook om te zien hoe de meditatie zich in de eerste week ontwikkeld. Meestal zitten de nieuwen eerst een tijd te frunniken en te verzitten, te zuchten en op te staan. Na een paar dagen zie je dat de onrust uitgewerkt raakt en gaat een gezicht open en op ontspanning staan.
In het lopen (er is ook loopmeditatie) zie je dat helemaal. Eerst houterige en hoekige bewegingen en dan later geconcentreerde en verstilde bewegingen.
De verstilling vind ik mooi.

Life and death and detachment

Opeens geïnspireerd tot een blog over een avond tijdens de retraite die ik in Lumbini heb gedaan. Elke avond was er ' Dhammatalk'. De dhammatalk werd gehouden door Vivekananda, het hoofd van het Panditarama International Vipassana Meditation Centre. Om precies te zijn: ik heb er 72 dagen in stilte doorgebracht. Inzichtsmeditatie beoefenend, een gesprekje van 10 minuten met Vivekananda of de Birmese non per dag.
Vorige week heb ik deze retraite beeindigd om deze week het centrum wat te ondersteunen met het maken van een overzicht van alle ' retreatants'  van het afgelopen jaar, en een analyse van de mediterenden van de afgelopen jaren. Dit jaar waren er 219 yogi's (zo worden we in Birma genoemd), van 36 verschillende nationaliteiten.
De leeftijden varieren van 17 tot 72 jaar, circa 50 yogi's waren hier niet voor het eerst. Zoals ik hier niet voor het laatst geweest zal zijn, vermoed ik. We waren de afgelopen maanden steeds met zo'n 20-30 collega's.

Maar ja, nu ik hier geweest ben, weet ik dat het volstrekt geen zin heeft om uitspraken te doen over de toekomst. En het verleden is geweest. Wat overblijft is nu, en dat is mooi.

Vivekananda had ik gevraagd om eens wat in te gaan op de dood. Zo'n onderwerp dat we bij voorkeur omzeilen of met een grote boog omheen lopen. Maar we worden ermee geconfronteerd. Bovendien is het een van de drie kenmerken die in de meditatie steeds weer naar voren komen: tijdelijkheid der dingen. Niks blijft, het is verspeelde energie om te doen of het wel zo is. Merk ik. Nu hoor ik een vriendin angstig denken of ik dan nu alle attachments heb losgelaten. Maar dat is niet de issue, heb ik gemerkt. Misschien zijn mijn vriendinnen en vrienden en familie nog wel dierbaarder dan ze al waren. Misschien hoef ik minder te krijgen en is er meer te geven. Who knows.
Die andere twee kenmerken zijn overigens non-self en nonsatisfactoryness (meer willen is de mens eigen).

Die avond dus. Ik dwaal af. Death. Het was grappig wat hij deed, dat had hij nog niet eerder gedaan: Hij nam een boek, zoals meestal eentje uit de Pali-canon, de oudste waarschijnlijk meest authentieke teksten van de boeddha, en vertelde wat daar over de dood stond. ' My death is inevitable. Of my death I can be sure' . En toen moesten we dat hardop ook zeggen. Natuurlijk ging ik giechelen. Nog een keer.
Het zweet brak me uit, eventjes, om plaats te maken voor een vorm van concentratie en rust.
Eigenlijk heel prima om te weten dat je dood gaat, dat maakt dingen die er werkelijk toe doen veel belangrijker, er ontstaat een ' sense van urgency'  om te bekijken wat belangrijk is. Voor mij is dat leven zonder spijt, ik wil rustig dood kunnen gaan en rustig in de spiegel kunnen kijken, wetend dat ik niemand, incluis mijzelf,  heb bedrogen en het goede geprobeerd heb. Materiele zaken zitten niet echt in mijn rijtje. Dat wist ik al langer, maar het is fijn om daar ook consequenties aan te verbinden anders worden het van die holle woorden.

Naar Lumbini

Nu op de luchthaven om zometeen naar Bairawah te vliegen, dit ligt tegen de zuidgrens van Nepal, in de zogenaamde Terai. De Terai is het hele lage grensgebied met een (sub)tropisch klimaat, waar nog tijgers en ander wild is te vinden. Chitwan Park, een natuurreservaat, is een Unesco beschermd gebied, evenals het ' monastic park'  van Lumbini, waar de Boeddha geboren schijnt de zijn. Er zijn sinds eind vorige eeuw archeologische opgravingen aan de gang en er worden hele steden gevonden.

In Lumbini zal ik naar verwachting tot 1 januari verblijven.

Pashupatinath

Kathmandu

Sarita, de eigenaresse van Sanu' s house, de homestay waar ik nu al bijna een week logeer, heeft ook een computer voor ons, gasten. Maar nu zit ik in een zweterig internetcafeetje in Kathmandu met een plakkerige enter-toets een eerste blog te maken.
De bedoeling was dat ik na aankomst even naar de ambassade van Birma zou gaan om vervolgens door te vliegen naar Lumbini. Het liep anders want het was Dasain.Het openbare leven inclusief ambassades ligt dan plat.
Dat kwam goed uit, en denken aan een jetlag had volstrekt geen zin. Sarita nam mij en twee andere gasten op sleeptouw naar Bhaktapur en Nagarkot. Voor het ontbijt mengden wij ons in een mensenmassa die door de belangrijke tempels van Bhaktapur schuivelden om na het bloedoffer van de vorige dag aan Kali, nu bloemen en licht te offeren. In de tempel van Kali, net buiten Bhaktapur, aan de overkant van de rivier zaten sinds de vorige avond circa 20 knulletjes aan de rand van het complex. Op elke knie, in elke hand en op elke schouder een vochtige klodder buffalomest waarin een brandende kaars was gepland. Zij offerden licht. Van moeheid sukkelden ze af en toe richting slaap totdat de vlam op hun schouder hun wang verbrandde. Helpende moeders hielden hun hand soms tussen vlam en wang, voerden koekjes en spraken moed in.
Vervolgens gingen we naar Nagarkot om uitzicht te krijgen op de pieken van de Himalaya en de Kathmandu Vallei. Het was mistig.

Even heel kort vervolg verslag vanaf de luchthaven, over een half uur vlieg ik naar Lumbini, vanaf daar zal ik niet meer online zijn.
Dit zijn foto's van Buddhanat, een groot boeddhistisch tempelcomplex en een dharmawiel of gebeds molen.
Pashupatinath, is een heel oude plek, zie foto's waar dagelijks de doden worden gewassen en een honderd meter stroomafwaarts worden verbrand. Ondertussen spelen en zwemmen kinderen in de rivier met veel klaterend gelach. Dood en leven zijn mooi ge"integreerd.
zie de foto's: 

Durga en Kali

Het afscheid nemen is begonnen. Aftellen ook. Nog vier nachtjes slapen, dan een nachtje niet-slapen en dán.... Dan ben ik in Kathmandu. Toevallig las ik het laatste nieuws uit Nepal.

Als ik er aankom, dan zal er het Dashain festival gaande zijn. Dat is een van de belangrijkste Hindoe aangelegenheden, zoiets als Kerst voor de christelijke wereld. Degenen om wie het draait in de feestelijkheden zijn Durga en Kali. Durga is de moedergodin. Volgens Wikipedia is ze een onoverwinnelijke krijgsgodin, ze strijdt tegen de mannelijke demonen die de wereldorde bedreigen. Als ze kwaad is, komt Kali uit haar mond.
Kali is geen lieverdje. Ze ziet er afschrikwekkend uit met woest opengesperde ogen, uithangende tong en vier armen. Meestal houdt ze in één van haar handen een zwaard vast en in een andere een afgehakt hoofd. Ze draagt een halssnoer waaraan 51 mensenhoofden hangen.

Dashain gaat over het vieren van de overwinning van de goden op de demonen. Wat ik er op dit moment van begrijp is dat Durga bloedoffers krijgt om in te baden om haar Kali verschijning gerust te maken. In de Rough Guide to Nepal las ik dat de straten rood van het bloed zijn. Vorige maand was dat, niet wetend dat ik daar middenin zou belanden.
Het gaat om het juist aanbidden van deze godin, want als je dat goed doet dan valt het geluk je toe en is er sprake van nobele waarden als waarheid, rechtvaardigheid en oprechtheid.

Wel vreemd dat deze godin daarvoor in het bloed gedrenkt moet zijn. De buitenwereld is het daar dan ook niet mee eens. Ook binnen Nepal (en India) is er protest tegen het laten lijden van de offerdieren. Het Animal Welfare Network Nepal vraagt degenen die willen offeren om geen buffalo's, geiten, duiven, en eenden te slachten, maar om in plaats daarvan over te stappen op vruchten en bloemen.  
Om een voorbeeld te geven dat het anders kan, was tijdens het openingsritueel van het festival een dierenbeschermster verkleed als de godin Kali. Zij toonde dat zij in dank vruchtenoffers en bloemenkransen aanvaardde.
Hopelijk draagt dat bij tot diervriendelijke ontwikkelingen tijdens de 'festiviteiten'.

De eerste nachten in Kathmandu zal ik in een family-hostel logeren. De familie bestaat uit Theravada boeddhisten. Wat zullen ze er van gruwelen.
Ik hoorde dat de boeddhistische gemeenschap tijdens dat festival gaat zitten mediteren om de gedode dieren een goede reïncarnatie te wensen. Ik hoop dat ik me bij hen kan aansluiten.

Heel praktisch gezien heb ik daar ook alle tijd voor. De ambassades zijn dicht vanwege de festiviteiten, mijn visum voor Birma kan ik pas na volgende week aanvragen. Mijn doorreis naar Lumbini zal - anders dan gepland - daardoor ook later plaatsvinden.
Annica.

Mindfulness, de lezing

De lezing die ik heb gehouden ter afscheid van mijn werk is nu omgewerkt en uitgewerkt tot een verhaal met wat minder plaatjes. Het gaat over wat mindfulness is, en wat niet, en wat het recente wetenschappelijke onderzoek oplevert aan effecten.

Over een week

Over een week zit ik in het vliegtuig. Dan vlieg ik naar Kathmandu.

Au!

Dit weekend kauwde ik op kauwgom. Daar is kauwgom voor bedoeld. En niet voor de plotseling optredende schietende pijn dwars door mijn hoofd. Drie weken eerder zei mijn tandarts nog, wat ziet het er schoon uit. En nu kon ik met spoed terecht bij een dame tandarts, die mij heel adequaat hielp. Gister foto's. Drie problematische kiezen naast en boven elkaar. Vandaag is de behandeling begonnen met een wortelkanaalbehandeling bij één kies, linksonder, de tweede van achter die vier wortelkanalen heeft. En de tandarts, zij vijlde voort. Vrijdagmiddag vindt het vervolg van de behandeling plaats.

De wortelkanaalbehandeling Een ontstoken pulpa kan niet alleen pijnlijk zijn, maar ook een gevaar opleveren voor het behoud van de tand of kies. Daarom zal de tandarts de tand of kies openmaken en alle wortelkanalen goed reinigen met een speciaal vijltje. De ontstoken pulpa wordt hierbij verwijderd. Hierna worden de wortelkanalen gevuld. Om controle te hebben over het verloop van de behandeling zal de tandarts één of meer röntgenfoto's maken. Tenslotte wordt de behandelde tand of kies (opnieuw) van een vulling voorzien. Na een wortelkanaalbehandeling is de tand of kies vaak zodanig verzwakt dat het noodzakelijk wordt om een kroon erop aan te brengen. Een tand of kies die op deze wijze is behandeld, kan nog lange tijd mee. Wanneer er in het kaakbot rondom de wortel een ontsteking was, verdwijnt deze na de behandeling vanzelf.
1. De kies is opengemaakt	2. De wortelkanalen worden schoongemaakt met een speciaal vijltje	3. Situatie direct na de behandeling: de wortelkanalen zijn afgesloten met vulmateriaal en de kies is (opnieuw) voorzien van een vulling	4. Geruime tijd later: geen spoor meer van de ontsteking

Pieterpad

Het zijn interessante tijden. En als je het Pieterpad loopt wordt het nog interessanter.
Etappe nummer vier stond op het programma: Rolde-Schoonloo op zaterdag en Schoonloo-Sleen op zondag.

Elske en ik liepen met ons tweeën. Elske en ik kennen elkaar sinds 1981. Wij ontmoetten elkaar destijds in de rij om lid te worden van de studentenclub in Groningen waar we lid van wilden worden.
En nu liepen we dus etappe vier van het Pieterpad. Etappe vier was mooi. Het heet door het hart van Drenthe te gaan. Het hart van Drenthe bestaat uit bossen en venen, met af en toe een heideveld, veel paarden, weinig mensen en nauwelijks schapen. Zelfs geen drentsch heideschaap.

Het plensde een paar keer.

Halverwege konden we koffie drinken bij De Wenning. Dat was een ecologisch groente verwerkbedrijf. Op het terrein meerdere gebouwen en niet een duidelijk terras of café gebeuren.
De bedoeling was dat je zelf koffie zet, afwast en dan een euro in een bakje doet. Zo ongeveer als in Lisse waar je langs de weg bloemenstalletjes zonder mensen ziet. Je mag bloemen plukken, maar doe dan wel wat euro's in zo'n bakje.
Zo was het ook hier. Maar er is wat schroom om ergens binnen te lopen en dan zonder veel aanwijzigingen koffie te zetten. Dat doe je niet zomar.
Gelukkig was de eigenaresse er. Ze zei dat ze koffie ging zetten en wij liepen achter haar aan.
We kregen een mooi gesprek met deze ondernemende dame.  Als eerste in Nederland snijdt zij groente voor de biodynamische dag voor de patienten van het Medisch Centrum Groningen, levert zij aan Marqt te Amsterdam en aan verschillende andere eco-winkels in Amsterdam. We hebben het allemaal doorgenomen en ze zal zeker nog langs Landmarkt in Noord om te kijken of ze daar aan kan leveren.
De logistiek rond het Pieterpad heeft een eigen logica. We logeerden in een leuke bed&breakfast, ontbeten in de woonkamer met zachtgekookt eitje en geitenkaas te Rolde, reden naar Schoonloo, wilden met de bus naar Sleen, maar misten de bus en liepen toen naar Sleen en gingen met de bus naar Schoonloo terug.

Vleermuis

Vleermuis kwam miauwend de trap af lopen. Aan het geluid te horen had zij beet gehad op het dak.
En ja hoor, trots liet zij middenin de kamer een motje op de grond vallen.
Om vervolgens op te peuzelen.

Tussendoor komt zij bij mij complimenten halen voor haar succes in de jacht en haar bijdrage aan het beestjes-vrij houden van het huis.

Ik zit achter de computer, te denken aan conversaties over afscheid nemen en weggaan en over blijven en weggaan en de ingewikkeldheden die dat kan oproepen.

Binnenkort ga ik een tijdje weg. Tot mijn vreugde enerzijds en anderzijds ook wel lastig om weg te gaan. Als je weet dat je er niet bent of kan zijn, althans niet fysiek, in de levens van vriendinnen bij wie ook zoveel gebeurt.
En omgekeerd dat zij er niet zullen zijn als ik ginder ben.

Gelukkig kan je ook contact met elkaar houden door het hoofd licht te buigen en te concentreren op de wens die je hebt voor de ander, zei een heel goede vriendin vanavond tegen mij.

In elk land wordt momenteel het onderwijs hervormt

http://www.youtube.com/watch?v=zDZFcDGpL4U&feature=player_embedded#!

 

Sir Ken Robinson, world-renowned education and creativity expert and recipient of the RSA's

drie maal drie

Vandaag de meeste rommel uit mijn kantoor door de papiersnipper gehaald of in de papiercontainer gedeponeerd. Een paar dingen bewaar ik. Leuk om nog eens te zien, of beter om later weg te gooien.

Deze is om te delen. Het hing op het prikbord boven mijn bureau.

Risotto

Vorig jaar kwam Lucietheodora te eten en ik zou risotto maken. Uit Umbrië had ik echte arborio rijst meegenomen. Juul had ik een paar keer risotto zien maken.

Risottorijst moet niet droog gekookt, geen droge korrel. Niet deksel op de pan houden, geen vingerkootjes methode of "1+ en 2x 1-" methode voor de juiste verhouding rijst-water, niet laag vuur, geen hooikist methode.

Voor risotto moet de rijst eerst even fruiten, de deksel van de pan, zien of de rijst een beetje glazig wordt, en dan wijn erbij.
Allemaal zeer tegen-intuïtief maar ik ging opgetogen aan de slag want bij Juul had het altijd voortreffelijk gesmaakt. Vooral dat blussen met wijn leek me erg goed, en wilde paddestoelen en room.

Toen ik een fles wijn erin had gegoten, veel had geroerd en het toch anders proefde dan ik had gehoopt, vroeg ik Lucietheodora hoeveel wijn zij er altijd in deed. Een scheutje. Of twee.

Die avond aten wij zure risotto.

Daar moet ik aan denken nu ik veel heb geoefend, goddelijke geuren uit mijn pan omhoog rijzen, ik een glinsterende massa zie waar Juul tevreden over zou zijn en straks een beetje parmezaan de zaak gaat afmaken.

Nature of nurture

Vorige week zag ik een interessant TV programma: The making of me.
Vanessa Mae, een wereldberoemde, hippe, mooie violiste vroeg zich af of haar virtuositeit aangeleerd of aangeboren was. Telde alleen het aantal uren dat ze studeerde, of kon ze het eigenlijk al na een keertje oefenen? 

Ze werd op een erg leuke manier onderworpen aan allerlei testen. Zoals persoonlijkheidstesten.
Zo moest ze zo snel mogelijk rijden op een racebaan om te kijken hoever ze ging en hoeveel risico ze nam, of er sprake was van sensaton-seeking. Top-musici zijn over het algemeen geen bungy-jumpers. Vanessa was het wel; ze reed zo snel als een professonele coureur!

Was ze perfectionistisch? Ja! Ze werd woedend toen ze het inkleuren van een schilderij moest afraffelen omdat de tijd die ze daarvoor kreeg, werd ingekort tot vijf minuten.

Had ze een speciaal gehoor? Ja, zeker! Ze kon heel erg kleine verschillen in toonsoorten onderscheiden. Beter dan wie ook.

Had ze veel gestudeerd? Ja, evenveel als collega top-musici tussen hun 6e en 17e levensjaar, zo tussen de 5.000 en 10.000 uur. Veel discipline en doorzettingsvermogen. Bovendien had ze een moeder die haar voortdurend op de nek zat en begeleidde op de piano.

Is dat studeren belangrijk? Ja, en dat was het mooiste experiment: met haar viool in een MRI moest ze eerst met haar gebruikelijke linkerhand een stuk tokkelen. En vervolgens datzelfde stuk met haar rechterhand.

Op de hersenscan zag je haast niks, alleen op een heel klein gebied bij de motorische cortex voor haar linkerhand was er activiteit.
En toen de andere kant: dat was knallen: Haar hersenen stonden in brand! Je zag hele gebieden rood worden, heel veel onderdelen deden mee om die ongetrainde hand het juiste te laten doen.

Dat betekende dus dat al dat studeren eraan bijdroeg dat ze al die precizie en virtuoziteit had aangeleerd, en dat haar aangeboren persoonlijke temperament er voor had gezorgd dat ze dat had kunnen aanleren.

Dat geeft hoop voor mijn pianospel. Mijn hersenen staan nu nog in brand bij een beetje Bach. Maar ooit zullen mijn hersenen de meest efficiente werkwijze gevonden hebben.

De afscheidslezing

In feite staat mijn leven in het teken van twee dingen. Dé afscheidslezing. En dé reis.
De inhoud van de lezing gaat over mindfullness en de effectiviteit ervan. Wat meditatie (that is: open mind meditatie of mindfullness meditatie of vipassana meditatie) voor de mens oplevert en hoe dat komt. Hoe het werkt dus.
De reis gaat naar plekken waar ik de meditatie zal beoefenen.
Dus studie en praktisering. Eigenlijk een heel klassieke wijze om je ergens in te bekwamen. Pariyati en patipati, de studie en de beoefening, zeggen ze in het Pali.

Het afscheid is van mijn werk. Volgende week vrijdag zal het plaatsvinden. Ik zal een lezing houden. En daartoe ben ik nu heel veel artikelen uit allerlei wetenschappelijke vakbladen aan het lezen. Er zitten prachtige artikelen tussen, met titels als:

- Mindfulness: Significant common confusions.
- Mindfulness: A way of cultivating deep respect for emotions.
- Deconstructing mindfulness and constructing mental health.
- Mindfulness: A dialogue between Buddhism and Clinical Psychology.

Ja, sorry, maar ik word daar enthousiast van. Er is mogelijk een paradigma shift gaande in de effectieve klinische psychologie. Uit hersenonderzoek blijkt dat het leren van vaardigheden die bijdragen aan geluk goed te lokaliseren is.

In de lezing ga ik proberen om uiteen te zetten wat het is, waarom het werkt. En waarom ik denk dat het juist in de tijd van de beeldschermen en computerspelletjes kan bijdragen aan een gebalanceerde ontwikkeling van het brein.

Auto verkocht

Vanmiddag naar de garage in Badhoevedorp gereden waar de auto ooit, in 2003, was aangekocht. Alle papieren meegenomen, inclusief dat aankooppapier. Het document gaf aan dat ik toen mijn witte Ford Fiesta inruilde voor deze blauwe bolide.

Die Ford Fiesta had ik voor 5.000 gulden (!) gekocht. Twee keer werd ik van achter aangereden, waarbij de schade in geld werd uitbetaald. Dat was samen ongeveer 5.000 gulden. Dat was een goede deal met die Ford Fiesta.

Nu denk ik dat ik wat te snel ja zei tegen het bod van Rene Holla. Maar ach, de voorruit had inderdaad twee barsten, en hij zei dat ze die ruit echt moesten vervangen. En dat de achterbumper kapot is had ik niet gezegd. Dus ik was best wel tevreden. De reparatie aan de bobine had ik er in ieder geval uit, zat ik te denken.

Toen ik vanmiddag op de website van autobedrijf Holla keek, zag ik dat ze'm voor drie keer (!) de aankoopprijs in de verkoop hebben gezet.

Ter afscheid van mijn blauwe getrouwe heb ik nog een fotootje gemaakt. 

Benno & Vleermuis

Benno & Vleermuis (in de volkmond B&V), de katten, zijn weer thuis. Ik heb ze getransporteerd van Den Haag naar Amsterdam, een hele operatie:

Als ik de groene kattekoffer van B openmaak loopt zij er vanzelf in. Ze vindt uitjes leuk.
V, daarentegen, moet er achterstevoren en van boven naar beneden ingeduwd worden. Zij vindt uitjes niet zo leuk. Zelfs niet richting haar eigen thuis.

In de door mij, van binnen en buiten, schoongewassen auto (vanwege de verkoop) rijden we naar Amsterdam. V zit te miauwen en ik spreek haar bemoedigend toe en zing af en toe een liedje om mijn stem te laten horen. Ik denk dat dat helpt. Ik betwijfel echter of dat zo is:

Als we thuis zijn gekomen en ik ze drie trappen omhoog heb gedragen, de deurtjes open heb gedaan en zij met rechtopstaande staart vrolijk rondlopen, merk ik opeens dat V in haar cabine heeft gepist.

Ik heb nog niet gekeken of de schoongepoetste auto naar kattepis ruikt. 

Dit B bij oma.

15 augustus

Het is 15 augustus. Herdenking. Elk jaar worden in Den Haag de Japanse capitulatie in 1946 en alle slachtoffers van de Japanse bezetting in ZO-Azië herdacht.
Met enige regelmaat vergezel ik mijn moeder bij deze bijeenkomst. Dit jaar ook.

Veel toespraken zijn geënt op persoonlijke ervaringen, kleine verhaaltjes die ontroeren. In de ochtend is een programma in de grote zaal van het World Forum, dat is het Nederlands Congrescentrum. Om 12.30 uur wordt er herdacht bij het Indiëmonument. Het was mooi weer. Ik was veel te laat en werd tegen het eind naar mijn 'vak' gebracht.

Toen het defilé begon  kon ik bij mijn moeder aanschuiven. Naast haar zat een mevrouw die mijn rol even had waargenomen. Ze had mijn moeder gesteund toen zij, zoals altijd bij het Wilhelmus, het te kwaad kreeg.
De Japanse capitulatie was niet het einde, maar een begin van verdere oorlog, strijd en gevaar en onzekerheid.

De Indische gemeenschap is heel groot en divers. Maar er zit altijd iets van verbondenheid of herkenning, heb ik de indruk. Een gezamenlijke herinnering, persoonlijk ingekleurd, onuitspreekbaar, maar wel iets wat alleen andere Indische mensen kunnen kennen of weten, woordeloos.

Na een uur terug naar het World Forum waar een grote koempoelan begint. Lekker eten, en ik kom er één oom en 'tante' tegen.

Blij dat ik rij...

Er zit een nieuwe bobine in mijn auto, hij heeft een jaarbeurt gehad en is APK gekeurd.

En ik wil'm verkopen.

Parkeerbeheerder Cition heeft een spijtoptantenregeling: je mag twee jaar zonder auto zonder dat je je vergunning kwijtraakt. Maar dan moet je wel aan allerlei voorwaarden voldoen, één daarvan is dat je bij een autodeelorganisatie gaat of een trajectabonnement bij de NS neemt.
Ik ga bij Greenwheels. Kost maar 5 euri's per maand. En verder zal  ik'm toch niet zoveel gebruiken.

De kwestie is echter: Hoe verkoop je je auto als je niet een andere terugwil?

Ik heb de garage gebeld waar we 'm in 2003 hebben gekocht (Badhoevedorp). Zij willen wel kijken wat ze'm waard vinden, zeiden ze.

Verder zijn er allerlei websites. http://www.gaspedaal.nl/ is volgens de monteur een goede. Maar ik heb'm te koop gezet op http://www.ikwilvanmijnautoaf.nl/.  Alle BOVAGgarages of anderzins zijn daarbij aangesloten en die kijken of ze geïnteresseerd zijn en brengen een bod uit binnen twee dagen.

Het bod dat ik kreeg was veels te laag. Daar haal ik de reparatiekosten niet uit.
Eerst maar eens de katten ophalen. Nu ik de auto nog heb...

In de tuin

Vandaag kreeg ik een aantal foto's toegestuurd die de laatste avond van de retraite werden gemaakt. We wandelden door het park naar het Boeddhabeeld (zie de foto).Het is de avond dat de twee monikken uit Landsmeer op bezoek waren en zij hadden het beeld nog niet eerder gezien.
Het Boeddhabeeld komt uit Thailand en is door de belangrijkste leraar in de Vipassanameditatie naar Nederland gehaald. Het was een gift aan de eigenaren van het landgoed.

Het beeld heeft een geschiedenis. De gehele geschiedenis ken ik niet, maar het beeld is uit een verwoeste, verbrande tempel, uit Thailand tevoorschijn gekomen. Waar die tempel stond en waardoor er brand ontstond is mij niet duidelijk. Wel lijkt het beeld nog zwart geblakerd.

Het staat in een rozenhaag en het kijkt naar de tuin in een verstilde houding. Op de foto is het niet goed te zien, maar het is een fijn vormgegeven beeld. Prachtig daar in de tuin.

Bobine

Of ik even wil uitleggen wat een bobine is. Tuurlijk. Toen ik 14 was kreeg ik van mijn broer een brommer om uit elkaar te halen en vervolgens weer in elkaar te zetten. "Als je een boutje overhoudt, dan doe je het goed", zei hij erbij. Ik knutselde een hele middag met dat motorblok. De vlotter was goed herkenbaar. Dat is een soort dobber, die met kracht in de cilinder op en neer beweegt. En daarmee komt er beweging, legde hij uit. Ik hield meer boutjes over, dat vond mijn oudste broer niet erg.

De vlotter en de bobine hebben met elkaar te maken. De bobine heeft in het verbrandingsproces dat de power van de motor genereert een stap eerder een belangrijke rol. Als je de contactsleutel namelijk omdraait, dan kom er een klein stroompje elektriciteit. Dat gaat naar de bobine. De bobine bestaat uit een grote spoel. De laagspanning wordt in die grote spoel een sterk magneetveld en zoals de lezer vast wel weet, daarmee bouw je dan weer veel elektrische spanning op (voltage). Die opgebouwde spanning leidt ertoe dat er een vonk in de bougie ontstaat. Die vonk laat een beetje benzinegas ontploffen in de cilinder en via de vlotter (ik weet niet of auto's die hebben) ontstaat er dus beweging.

Simple comme bonjour.







Links een plaatje van de spoel in de bobine. Rechts een soort bobine in mijn auto. Tegenwoordig heb je een cilinder met daarboven op een bobine voor die cilinder. Mijn auto heeft vier cilinders, maar 1 bobine met een duo spoel. Dus 1 spoel zet 2 cilinders in gang. Tsja, dirty details. Ik hoop dat het duidelijk is.

Finding Nemo

Gister lag er een dooie vis op de bodem van het zoutwateraquarium. Het leek wel of hij was aangevallen door een van de andere vissen, hij had zowel links als rechts een wond op zijn lijfje. Het is een van de vissen die ook in Finding Nemo voorkomt. Een grijsgestreepte, met grote ogen, helaas weet ik z'n naam niet. Ze waren met zijn tweeen en nu zwemt zijn maat in zijn eentje, kijkt niet vrolijk, heeft ook een wond op een zijde, en ik vrees voor z'n leven.

Het aquarium is facinerend. Je kan er uren naar kijken. Er zitten drie nemootjes (clownsvis of anemoonvis) in. Die zijn drie centimeter groot. Dan die blauwe maat van de vader van Nemo, dat is een doktervis. Daar zijn er ook drie van, ongeveer 8 cm groot.
Er is een knalgele, met een kop die op die van een zeepaard lijkt (op de foto links onderin, ongeveer 5 cm groot). En twee feloranje vissen met streepjes. En dan nog een die allemaal cirkels op zijn lijf heeft.

Als het etenstijd is en je loopt langs het aquarium zwemmen ze op je af. Ze krijgen diepgevroren garnalenpasta te eten...

Die Schweiz

Na twee jaar zit ik weer eens op de rug van een paard. En het gaat geweldig! Ik zit op Noortje, de kleinste van de twee. Vroeger heb ik veel gereden en het voelt alsof het gister was. Alleen, al snel merk ik dat het wel heel inspannend is. Als ik na een half uurtje afstijg, knik ik bijna door mijn knieen.

De komende dagen pas ik op in Zwitserland, de honden uitlaten, een beetje wandelen en een beetje studeren.

Heerlijk.

Een pluim

De katten gaan bij oma logeren en met oma zal ik daarna naar de begrafenis van de moeder van mijn schoonzus. Haar ' bessan'  zoals Indische mensen dat noemen.

Op weg naar Den Haag, op de A44, doet de motor vreemd. Ik schakel terug naar de vierde versnelling voor wat power. Er gebeurt niet veel. Even later gaat de motor uit. Ik kan niks anders dan uitrijden op de vluchtstrook en de auto komt tot stilstand bij een groenbordje: 3,5 re staat erop.

Nu begrijp ik waar die bordjes voor zijn: "Mevrouw, ik sta bij 3,5 re op de A44, met twee katten onderweg naar een begrafenis". Ze is allerhartelijkst. Een begrafenis is een spoedindicatie, twee katten aan boord niet. Ze zegt dat ik de katten uit de auto moet halen, aan de andere kant van de railing moet zetten en daar zelf ook moet staan. Binnen een half uur zal ik weggesleept worden.

Daar sta ik dan in mijn zwarte jurkje op hoge hakken. Ik zet de gevarendriehoek op, het verkeer raast langs ons. De katten krijsen.

Binnen een half uur zie ik een geel busje. Bob heet mijn redder. Hij wil me eerst wegslepen, het is een onveilige plek. Of ik dat weleens heb gedaan. Tuurlijk heb ik dat wel eens gedaan. Maar het is wel heel lang geleden. Het is vreemd om te remmen zonder rembekrachtiging en te sturen zonder stuurbekrachtiging, daar zet ik mijn hele gewicht voor in.

Hij sleept me naar een carpoolplaats bij Sassenheim en gaat vervolgens onderzoeken wat er loos is. De bobine is stuk. Die moet vervangen worden, dat kan hij niet doen, de auto moet naar de garage worden gesleept. Ik bel mijn moeder om mij en de katten op te halen, qua tijd kan dat net. Na een half uur belt ze, ik ben in Sassenheim, volgens mij heb ik de verkeerde afslag genomen, waar sta jij?

Bob zegt, "laat haar maar staan waar ze staat, ik breng u wel naar haar toe". We laden de katten in de bus en ik wil hem de grote bos bloemen geven die ik voor mijn moeder mee had genomen. "Doe dat maar niet, ik heb de hele avond nog dienst, dat is zonde," vindt hij. Bob is een kanjer!

We laden de katten in de auto van mijn moeder. Ze zijn terstond stil.

Waterceremonie

Tijdens de retraite kregen we twee keer bezoek van de monnikken die het boeddhistisch centrum voor Thaise mensen in Amsterdam en omgeving leiden.
De tweede keer was tevens de laatste avond. Bij alle deelnemers was veel gebeurd en veel omhoog gekomen. Mensen die waren overleden, familieleden, vrienden, geliefden. Mensen aan wie lang niet gedacht was maar die weer tot het bewustzijn waren doorgedrongen.

Mensen die je misschien nog iets zou willen zeggen vanuit het hierennu. Mensen die je een warm hart toedraagt en die je los moet laten. Het is goed om die mensen te gedenken en in stilte nog eens het beste te wensen.

In het Thaise en Birmeese Boeddhisme is daar een mooi ritueel voor: De waterceremonie. De namen van de overledenen worden hardop door iedereen uitgesproken en de goede wensen worden voorgedragen. Als er geen namen meer klinken, begint het water schenken. Zo langzaam mogelijk wordt er water in een schaal geschonken, terwijl ondertussen klassieke Buddhistische teksten worden gechant door de monnik.

Dat hebben we gedaan de laatste avond. We zaten in een groepje, ik mocht schenken en degenen om mij heen moesten via contact met anderen contact met de schenker hebben. 

Door de zaal klonken namen. Ik sprak vijf namen uit. Toen het stil werd begonnen de monnikken te chanten en ik te schenken. Geconcentreerd, zo langzaam mogelijk.

Het was mooi om te doen. Niet dramatisch of zwaar, maar een vriendelijke gebeurtenis die met stille concentratie werd afgesloten.

Op internet lees ik dat waterschenken in allerlei antieke culturen (zie de vaas) een manier was om belangrijke gebeurtenissen te markeren.

Adrienne Rich

Blank and white the air,
The self,
compressed and still,
askes but to be,
of unseen earth and sky
the smallest part.

Far off,
I hear the beating of the sea,
or of my mothers heart.

--

Gedurende de meditatie kwam dit gedicht omhoog zetten en ik was er van overtuigd dat deze is geschreven door Adrienne Rich.

Thuisgekomen pluis ik mijn dichtbundels uit. Het zijn oude boeken, nog uitgegeven door uitgeverij Sara dat reeds lang ter ziele is. Het gedicht kan ik niet terugvinden. Van wie is het? Iemand die het weet? Luigi misschien?

Out of the silence

De laatste ochtend zaten we in een kring. De hoofdbegeleider vertelde een verhaal over wat een leraar eens tegen haar zei op de vraag hoe je er zorg voor kan dragen dat er continuïteit in de beleving ontstaat als je vanuit een stilte-oord het drukke leven weer ingaat. Hoe je de heel unieke en bijzondere ervaringen een plek kan geven in het tumulteuze bestaan en de ervaring kan laten groeien. Door er aandacht aan te geven, was het antwoord. Door het niet te willen vasthouden en door het goede te delen. 

Waarschijnlijk schrijf ik nu onbegrijpelijke taal. Maar eens moet ik weer een blog schrijven, nu dus maar. Iemand vroeg: "hoe moet je omgaan met vragen van anderen?". "Realiseer je dat het moeilijk te beschrijven is", was het antwoord van een begeleider, "je kan het niet echt uitleggen, en de vraag is of dat echt nodig is."

Daarom houd ik het kort. Het was goed, het was bijzonder en helend. Door in stilte te zitten is er maar één weg mogelijk, en dat is de weg naar binnen. Die weg werd omgeven door een rijk gedachtengoed en vakkundige en toegewijde leraren die zich hebben bekwaamd in de inzichtsmeditatie en de juiste randvoorwaarden weten te creëren. Want het is geen makkelijk te bewandelen weg, zeker niet voor mij die zo graag naar buiten kijkt en alles wil weten wat er buiten me gebeurt. Maar het is gelukt en het heeft me onzaglijk veel gegeven.

Mijn wortels heb ik inderdaad gevonden (zie eerdere blog), heel anders dan ik kon vermoeden. Misschien dat ik er later nog eens wat meer over ga schrijven en dan wordt dit een vipassana blog of een theravada blog, who knows.

Ik heb even overwogen om het bloggen te stoppen. De computer, de telefoons, de televisie, de email en het internet. Je staat er mee op en gaat er mee naar bed. Althans dat deed ik. Multi-taskend door de dag.

Ergens heb ik gelezen dat dat helemaal niet zo goed is voor de hersenen. Vrouwen schijnen het goed te kunnen, zeggen we dan trots. Maar je kan maar beter sequentieel, opeenvolgend, alle taakjes en klusjes doen, daar houd je veel meer energie aan over en is beter voor je hersenen.

Als je het opvolgend doet, één ding tegelijkertijd, dan kan je het met aandacht doen, mindfull doen, dan kan je aanwezig zijn bij dat wat je doet en bij dat wat er is. 

Soms is het niet zo aangenaam om aanwezig te zijn bij dat wat er is, maar ik heb gemerkt dat als je je weerstand maar even laat voor wat die is, dat er dan opruimende, bevrijdende, momenten ontstaan die eraan bijdragen dat ballast zich oplost. En dat, dat voelt een stuk lichter.

En dat wens ik iedereen toe.

Into the noble silence

Boeken mee?

Ik ben druk met de voorbereidingen van de retraite. Het giert door mijn keel van spanning; ik zie er tegen op en ik kijk er naar uit. Niet eerder ben ik zo dichtbij huis op vakantie gegaan, maar het is bijna spannender dan naar Papua reizen.

In Papua hoopte ik iets te vinden van mijn roots. In retrospectief heb ik daar wel veel ontdekt, maar mijn roots niet. Die hebben namelijk geen plek. Het wortelgevoel zetelt in het brein en wel in de insula. En de 'grap' is natuurlijk dat de insula in mijzelve zit. De insula zorgt (mede) voor onze zelfwaarneming.

"De nobele stilte in", schrijft de hoofdbegeleider, "wij zullen de acht boeddhistische leefregels aannemen". De twijfel slaat toe. Kan ik dat wel?
Eén van de regels luidt: geen activiteiten die tot verstrooiing leiden.
Zou een studieboek mogen?

Ik denk het wel. Ik denk dat ik Goldstein&Kornfield meeneem Op zoek naar het hart van wijsheid. Ze beschrijven de hindernissen in de inzichtmeditatie en de ontwikkeling van mededogen als respons op het lijden, de werking van karma en nog meer dingen. Het klinkt allemaal erg vaag, maar sinds ik dit bestudeer wordt het steeds concreter.

Mijn eerste hindernis wordt gevormd door alle verwachtingen over de retraite, merk ik op met milde ironie.

Toch fijn, al die tijd straks om er de tijd voor te hebben. Ben heel benieuwd wat zich allemaal zal voordoen in de innerlijke ruimte.
Zal het er stil zijn?
De Dalai Lama zag ik laatst grijnzend zeggen dat het bij hem af en toe een minuutje stil is.
Saai wordt het niet, vermoed ik, grijnzend.

Verrassingen onderweg

Dit filmje kwam ik tegen onlangs. Ik zag het en vroeg mij af wat Agatha Christie hiervan zou vinden.

When all is said and done

Voor een ieder die afscheid neemt, het ging niet zoals het ging, en het was alles dat er was. Wat ik mooi vind zijn de laatste twee zinnen. Alleen een glimlach van ervaring kan overblijven, als je zoals ik bijna 50 wordt en ziet dat strevingen tot beter het beter in de weg staan en er nieuwe paden te bewandelen zijn.
Het filmpje van Abba erbij zou het plat maken. Anne Sofie van Otter, wereldsopraan, die het nummer zingt op haar album ''I let the music speak" brengt relief aan en lijkt iets andere betekenissen aan de phrasen te geven en zou ik graag in deze blog erbij zetten. Maar die staat helaas niet op youtube.


Here’s to us one more toast and then we’ll pay the bill
Deep inside both of us can feel the autumn chill
Birds of passage, you and me
We fly instinctively
When the summer’s over and the dark clouds hide the sun
Neither you nor I’m to blame when all is said and done

In our lives we have walked some strange and lonely treks
Slightly worn but dignified and not too old for sex
We’re still striving for the sky
No taste for humble pie
Thanks for all your generous love and thanks for all the fun
Neither you nor I’m to blame when all is said and done

It’s so strange when you’re down and lying on the floor
How you rise, shake your head, get up and ask for more
Clear-headed and open-eyed
With nothing left untried
Standing calmly at the crossroads,no desire to run
There’s no hurry any more when all is said and done

Standing calmly at the crossroads,no desire to run
There’s no hurry any more when all is said and done

Mijn hersenen in de MRI

"Zie je al beginnende dementie?", vroeg ik gekscherend maar ook wel een beetje bezorgd. Het plaatje van mijn hersenen zag er toch wel echt anders uit dan de plaatjes die ik op internet zag, vond ik. Zag ik niet veel minder grijze en witte hersenmassa? Of zag ik juist extra plooien, die duiden op geweldige intelligentie?
Ik fantaseerde er op los, de proefleider, een aardige jongeman, keek tevreden.

Maar liefst 2 keer een uur lag ik in het heilige apparaat. De eerste episode moest ik wakker blijven en mijn ogen in het pikkedonker open houden. Ondertussen was een infrarood cameraatje op mijn linkeroog gericht om te registreren wanneer er geknipperd werd; zat er een hartslagmeter op mijn linker wijsvinger en werd met een band om mijn buik de ademhaling geregistreerd.

Na deze sessie moest ik een vragenlijst invullen over wat zich voordeed in mijn mind: zintuigelijke waarnemingen, innerlijke dialogen, denkwerk al dan niet vergezeld met beelden etc etc. Dit was de 'resting state', als je niks doet gebeurt er van alles in je hersenen.

De tweede episode bleef het licht aan en mocht ik ook een dutje doen als ik wilde. Maar ja, met het licht aan en de herrie van het apparaat... Neen, ik sliep niet, ik mediteerde wat, nam waar wat zich voordeed, en ondertussen kreeg ik een soort trilmassage van het apparaat.
Bepaald niet onaangenaam en het ging snel voorbij.

Ik ben zo benieuwd hoe de plaatjes er ná mijn meditatie-episode uitzien!

Religie voor atheïsten

Op weg naar het Dondersinstituut te Nijmegen lees ik verder in de nieuwe Alain de Botton: Religie voor atheïsten. In Nijmegen zal ik in de MRI om bij te dragen aan de wetenschappelijke kennis over de effecten van inzichtsmeditatie op de hersenen. Dit boek past daar goed bij, want sinds ik mediteer heb ik mij nog niet goed kunnen verhouden tot het Boeddhisme dat zo aan mij trekt.

Ik ben een atheïst en Boeddha is geen god, dat leek me wel zo overzichtelijk. Maar ik heb wel moeite met concepten als reïncarnatie die nogal belangrijk zijn. Daar moet je in geloven en dat wil ik niet want dat kan ik niet.

Alain de Botton biedt uitsluitsel. Zijn boek gaat niet over de onverdraaglijke aspecten van religies zoals ik die door de jaren heb gezien op ons eigen microniveau. Het maakt religie ook niet belachelijk.

De Botton gaat op briljante wijze in op hoe de seculiere - niet religieuze - samenleving kan leren van religies als het gaat om zaken als gemeenschapszin, ethiek, onderwijs en kunst.

Hij beschrijft  leuke voorbeelden uit de seculiere westerse wereld die rust en reiniging vooral fysiek invullen met kuuroorden waar je lekker kan badderen, gezond eten en gemasseerd worden. Maar waar weinig aandacht is voor de geestelijke rust en reiniging.

In de joodse traditie gaat dat samen, je biecht de zonden van de week op en gaat vervolgens in een bad van mineraalwater.

Ik zou dat ook wel willen. Mijn jaarlijkse weekje in een kuuroord in Slovenië gecombineerd met meditatie en yoga.
Een gat in de markt. 

Mars der beschaving

Op tv zag ik vorige week dat de minister van Cultuur (vandaag in de krant: "degene die de muziek een Halbekrats geeft") aan Daniel Barenboim de Edison oeuvreprijs Klassiek uitreikte. Mijn teenden kromden zich in plaatsvervangende schaamte toen bleek dat hij slechts tegen Barenboim, die het lijdzaam onderging, zei: "thank you for your great qualities and outstanding work".

Ik had gehoopt dat hij Barenboim echt in het zonnetje zou zetten. Dat hoeft niet moeilijk te zijn. Ik vind hem echt uniek, vooral omdat hij zo veelzijdig is. En wat me aanspreekt is dat hij via muziek probeert bij te dragen aan de wereldvrede. Hij brengt mensen die muziek maken samen in zijn Westoever orkest. Daarin zitten musici uit Egypte, Syrië, Libanon, Jordanië, Tunesië en Israël. Doel is om de politieke en persoonlijke barrieres te beslechten door samen een hoger doel na te streven: goede muziek maken. Goede muziek raakt het hart. Muziek verbroedert. Muziek overstijgt grenzen.

Ik had graag gezien dat de minister dat had uitgedragen.

Ook had ik het fijn gevonden als hij naar de Raad voor Cultuur had geluisterd. Kort geleden vertelde Els Swaab, voorzitter van de Raad, aan ons - Common Purpose deelnemers - de overwegingen om het voorstel te doen zoals dat is gedaan aan de regering ten aanzien van de bezuinigingen. Het is een doordacht voorstel  dat recht doet aan de toekomst gerichte noodzaak om jonge mensen de gelegenheid te geven zich te kunnen ontwikkelen (tot toppers).

Ik ben blij met de mars der beschaving. Van mij mochten de zorg, het onderwijs en het milieu ook wel meelopen. Ik ben overigens niet tegen de bezuinigingen, maar tegen de manier waarop er bezuinigd wordt.

Common purpose

We aim to give people the skills, connections and inspiration they need to become better leaders both at work and in society.

Common Purpose is een organisatie die leiderschapsprogramma's ontwikkeld. Het is gericht op het samenbrengen van mensen uit heel verschillende sectoren en met verschillende achtergronden. Die diversiteit wordt ingezet om grootstedelijke problemen te bekijken en op te lossen. Ik zit in het Matrix programma met allerlei soortgenoten die zich graag laten inspireren door elkaar en die - als ware zij journalisten - andere organisaties bevragen over kwesties als diversiteit, verandering, pluriformiteit, duurzaamheid, samenwerken en vernieuwen.

Vandaag was ik op bezoek bij het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Dat was boeiend. Afkomstig uit een familie aan wie de tweede wereld oorlog niet ongemerkt voorbij is gegaan, was ik extra geïnteresseerd. De uitdaging voor de komende 20 jaar is om 5 mei als vliegwiel te gebruiken voor ons besef dat vrijheid niet iets is dat vanzelf er is en vrijheid verder te verbreden naar andere 'bevrijdingen' dan alleen die van WO II.

Wat vandaag ook aan de orde kwam was de relatie tussen planologie en de tekentafel, de dromen die daarmee bewerktstelligd moeten worden en de grote desillusie die daar vaak op volgt: IJburg staat half leeg en geen enthousiaste ondernemer is zo gek om daar iets leuks te gaan doen, de Bijlmer is afgebroken en opgebouwd met nieuwe dure huizen, maar geen mens gaat daar een huis kopen, op de ZuidAs mogen sinds kort fietsers komen maar dat was verboden omdat het niet 'in het plan stond'.

De droom van planologen, de prachtige utopieën op de tekentafel, ze blijken onvoldoende aan te sluiten bij het echte leven waar echte mensen echt moeten willen werken en wonen. Het zijn prachtige plannen, ik ben dol op architectuur, maar er mist wat.
In de Bijlmer werden individuele mensenproblemen die te maken hebben met buren, werken, familie, armoe, geweld, ruzie, werkloosheid, emigratie, ongeluk, en anderzins opgelost met 'stenen'. De oude Bijlmer werkte niet, dus we gooien het plat. We bouwen andere huizen, en dat met de idee dat dan wel iedereen met elkaar gaat praten, samenwerken en elkaar gaat respecteren.

"Zou het een mannending zijn?", vroeg ik aan de groep. Interpersoonlijke relaties willen oplossen met 'stenen'? Daarop ontstond discussie en kwamen we uit op diversiteit. Samen doen, inzichten integreren, nog betere oplossingen maken.

Common Purpose brengt het samen. Het was een mooie dag.

Boeddhistische psychologie

Het facinerende van Boeddhistische psychologie vind ik de uiterst gedetailleerde beschrijving van onze geest. Dat detailniveau kennen we niet in de westerse psychologie en een aantal beschrijvingen, zoals die over opmerkzaamheid en bewustzijn, zijn pas onlangs onderwerp van studie geworden. Bovendien is er een duidelijke visie op het ontstaan van (psychisch) lijden en op de wijze waarop het lijden verlicht kan worden.

Dit alles staat beschreven in wat de Abhidhamma heet die uit negen lijvige boeken bestaat. Volgens de overlevering zijn het teksten die van de Boeddha zelf afkomstig zijn. Ik stel me daarbij voor dat hij onder zijn boom zat en al zijn ontdekkingen dicteerde aan een volgeling. De Abidhamma is onderdeel van het theravada boeddhisme. Niet te verwarren met Tibetaans boeddhisme dat er uit voortgekomen is.

De teksten van de Boeddha zijn in versvorm, sutta´s. Die versen zijn helemaal uitgewerkt en toegelicht door de volgelingen. Het dijde enorm uit, zodat er samenvattingen nodig waren. Die zijn gemaakt tussen 5e en de 12e eeuw. Hedendaagse nieuwe monnikken moeten het compendium van de Abhidamma uit het hoofd leren (zie plaatje), voordat ze met het 'echte' werk, die negen boeken, mogen beginnen.
Dat is ongeveer gelijk aan het 1e deel van de Dikke van Dalen.

Ik heb drie avonden in een leergroepje gezeten en ons werd aan de hand van een aantal printjes uitgelegd hoe de opbouw van bewustzijnstoestanden (citta's) uitgewerkt is. Er zijn bijvoorbeeld bewustzijnstoestanden die geworteld zijn in haat, onwetendheid of verlangen. Dat zijn onheilzame staten van de geest die natuurlijk wel een aangenaam gevoel kunnen oproepen, maar in elk geval geen bijdrage leveren aan het opheffen van het lijden. Het opmerkzaam zijn ervan, kan dat echter wel. Want dat is een start van inzicht.

"All humanity's miseries derive from not being able to sit quietly in a room alone", zei Blaise Pascal, 17e eeuwse Franse filosoof.

Geen schorpioen

Op onze wandeltocht bij Ankeveen sprong Lucietheodora plotseling omhoog en opzij.

Ze redde daarmee een vreemd beest, een soort die je niet op een met gras begroeid wandelpad zou verwachten.

 

Dit is de voet van Lucietheodora, die nét niet op deze, naar ik nu begrijp, Amerikaanse rode kreeft stapt.

We bestudeerden het beest en overwogen om het op te pakken om het van het pad in het water te zetten, voordat een andere wandelaar er wellicht wél zijn voet op zou zetten. 

Maar hoe doe je dat? En was wel zeker of er niet toch ergens een giftige staart zat?
Gelukkig kwam er een stel aan lopen, een man en een vrouw. De man wist meteen dat deze kreeften hier wel vaker voor komen en pakte het beest op. De vrouw die wist dat niet, als ze hier vaker hadden gelopen dan had ze dat moeten weten. Ergo, wij dachten dat het hun eerste date was. Bovendien zei die vrouw, dat is een echte man. 

Toen liepen we maar door. Even later zagen we een platgetrapt exemplaar.  

Het schaap Veronica

Een mens dat fantaseert over een schapenboerderij, wat betekent dat eigenlijk? Het is deze week weer verschillende keren ter sprake geweest.

Dinsdag met Alexandra uit Noorwegen die ooit een boerderij voor mij te koop zag staan in de heuvels rond Oslo.
En vandaag met Lucietheodora. Ze heeft een stageplek voor mij heeft gevonden op Texel. Dat was leuk van haar, maar op de website staat dat de schapen zijn verkocht.

Vanmiddag wandelden wij bij Ankeveen. Wij liepen langs schattige huisjes die Lucietheodora wel per direct wilde betrekken.

Toen wij langs een veldje liepen, rende er spontaan een schaap op mij af. Verrassend vond ik dat.
Meestal staan schapen herkauwend te schapen. Maar dit was een schaap zonder kudde en soortgenoten. Eigenlijk wel een beetje zielig. Net zo zielig als als paarden die in hun eentje in de wei staan.

Ondanks het ontbreken van een kudde was dit een vrolijk schaap, een dartel schaap.
En het was een slim schaap; ze had meteen door dat ik veel gras voor haar zou plukken.

Ik word enorm blij van deze schaapfoto. Met dank aan Lucietheodora.

'Het schaap Veronica.... Een dartel beest. Het waren sterk autobiografische versjes, ja.' Annie M.G. Schmidt in een interview met Ischa Meijer

Paardenmeisjes

Mijn zus en familie zijn naar Zwitserland verhuisd. De idee was dat de gehele veestapel (katten, honden, paarden) meeverhuisd zou worden. Die opzet is deels geslaagd; alles is in Zwitserland, behalve de paarden. Die hebben wel goed onderdak hier, maar worden toch node gemist. Bovendien raken de paardrijspieren van de dames in verval.

Daarom zijn zus en jongste nichtje in Nederland om een aantal dagen te rijden, veel te knuffelen en niet te vervreemden van hun metgezellen.

Signo, Noor, Immi en Calibur krijgen de aandacht die ze verdienen. Calibur heb ik gezien toen hij een veulen was.Nu is hij 3 jaar, heeft een mooie stamboom en als eigen foksel is mijn zus er enorm trots op (als ik de foto zie die zij mij toont snap ik dat).

Van Calibur zullen we nog meer horen ("prachtige liftende gang, enorme opwaarts gerichte stuwing vanuit de achterkant, mooie kastanjekleur, trots en lief tegelijkertijd").

De foto volgt nog. Daarom nu eerst een filmpje van het Nederlandse wonderpaar: Totilas en Edward Gal die samen alles wonnen wat er te winnen viel.

En onze stille wens voor Calibur is hiermede vertolkt.
 

Istanbul of 30 jaar

"Met zijn allen één geheel", zongen wij in onze wilde studententijd begin jaren 80. Het bijzondere daarvan was, dat wij daar als 10-koppige jaarclub in geloofden.

Heel serieus waren we met het societeitsleven en met elkaar bezig. Elke vijf jaar schreven wij op hoe wij dachten dat de anderen en jezelf er over 10 jaar bij zouden staan. Dat hebben we twee keer gedaan. Ergens heb ik nog een envelop liggen met daarop geschreven: "Over 10 jaar". Die is nog dichtgeplakt.

Dit jaar vormen wij 30 jaar dat geheel, of laat ik zeggen: onder de paraplu van die naam treffen wij elkaar, veelal in wisselende constellaties. 

Het is dierbaar. Niet alleen dat we er allemaal nog zijn, maar ook dat we elkaar graag nog zien. Want áls we elkaar zien, dan pakken we de draad gewoon weer op, als hadden we gister nog om tafel gezeten.

Ouder, grijzer, wijzer, blijer. Misschien moeten we daar eens een boek van maken. Ieder een hoofdstuk dat 30 jaar beslaat. Negen verschillende, mooie en interessante hoofdstukken.

Doelstelling is om elkaar te ontmoeten in Istanbul om onze 30 jaar te vieren. 

Ik denk dat het tijd is voor weddenschappen om te zien of ons dat gaat lukken qua organisatie. Op dit moment is het op http://www.afspreken.nl/ nog niet voor elkaar.

MRI voor het goede doel

Binnenkort ga ik vier weken Vipassana meditatie beoefenen. Vipassana (inzichtsmeditatie) is een van de oudste meditatietechnieken. Ik vind het prettig te weten dat sedert zo'n 2.500 jaar mensen bezig zijn om te mediteren met dezelfde instructies. Zo'n antieke methode geeft mij vertrouwen want blijkbaar brengt het de mens iets, dat maakt dat zij het wil doorgeven. Wat is dat?

Stemmingsverbetering, stressreductie, beter concentratievermogen en diepere ontspanning komen als belangrijke effecten uit recent onderzoek naar voren. Ook in de hersenen zijn veranderingen aangetoond, maar er is meer hersenonderzoek nodig.

Een state-of-the art methode om dat te doen is MRI (magnetic resonance imaging): Je wordt in zo'n tunnelapparaat geschoven en er worden, millimeter voor millimeter, foto's van doorsneden van je hersennen gemaakt. Als je al die 150 foto's op elkaar plakt, dan ontstaat een 3D beeld van je grijze massa.

In Nijmegen wordt onder leiding van Henk Barendrecht (inderdaad de zoon van) een longitudinaal MRI onderzoek gedaan. De vraagstelling is: verandert de structuur van de hersenen door de meditatie, en zo ja, waar dan?

Dat is bijzonder hoor, longitudinaal MRI onderzoek. Het is kostbaar onderzoek omdat de apparatuur erg duur is en er een enorme hoeveelheid data geanalyseerd moet worden.

Ik ga twee keer, voorafgaand aan de retraite en kort erna, in de MRI.