Slow art

Na Slow Food is er nu Slow Art en het komt uit China. Het Singer museum in Laren brengt de expositie 'Facing China'.
"De weg is het doel" staat er in de gids, geciteerd van Lao Tse. Het lijkt erg op 'happiness is the way' van Boeddha. Dat ga ik nog eens onderzoeken. Wie was er eerder, de chinese of de indiase wijze man?

Het werk van de Chinesen vind ik bij de tweede blik fascinerend. Er is werk ontstaan als kritiek op de gebeurtenissen op het plein van de Hemelse Vrede, op 4 juni 1989. Een massaal protest tegen de dictatuur van het communistische regime werd bloedig neergeslagen. En vastgelegd in die ene foto van een jongeman tegenover een tankbataljon.

Er is ook werk wat minder boodschap heeft en waarbij het maken zelf, het milimeter voor milimeter vullen van het doek met allerlei vormen, het doel is. Die werken vind ik het mooist.

Ze tonen perspectief zonder dat er perspectief is, bijna Escher-achtig, volgens mijn Franse aangetrouwde neef. Mij deed het denken aan de abstracte jaren zeventig. Toen de vlakken zelf het doel waren en niet meer de abstracte weergave van figuren.

Wat is het toch fijn om zomaar, zonder doel, te verzeilen in een museum.

Joris en de Draak

                                                                                                                                                                   
Het Aldo van Eijk plantsoen in het Kröller Möller is een onderdeel van de beeldentuin. Hoewel ik al drie keer in de tuin ben geweest, was ik nog nooit bij Aldo van Eijk terechtgekomen. Waarschijnlijk regende het die andere keren. Nu was de hemel strak en blauw.

Het plantsoen is opgebouwd uit vakken van grijze blokken, daartussen staan fantastisch beelden opgesteld. Na veel gehersenknars ontwaarde ik iets, en ontdekte eigenhandig hoe dit beeld heet. Gemaakt door ene Reijers, uit Bergen. "Het lijkt wel of het in een Egyptische crypte staat", vond Go.  

Abstracte boerderij

Mijn kantoor bevindt zich te Duivendrecht. Vanaf drie hoog zie ik neer op een nieuwbouwwijk uit de jaren zeventig. Het geeft een wat dorre aanblik die enorm opfleurde toen mijn voorganger vertelde dat het historische grond is waarnaar ik kijk.

Pal aan de overkant van de weg stond ooit boerderij 'Weltevreden'. Die boerderij is tientallen keren door Mondriaan getekend, geschilderd, geëtst, geacquareld.

Mijn voorganger stuurde mij een link met al die plaatjes (link). De reeks laat mooi de ontwikkeling van lijntjes en streepjes en vlakjes en vormen zien, die even later niet meer als een boerderij te herkennen zullen zijn.
Ik begreep pas wat abstracte kunst is, toen ik een bos van Mondriaan zag. Dit plaatje.
Het hangt in het Kroller Moller.