Mijn hersenen in de MRI

"Zie je al beginnende dementie?", vroeg ik gekscherend maar ook wel een beetje bezorgd. Het plaatje van mijn hersenen zag er toch wel echt anders uit dan de plaatjes die ik op internet zag, vond ik. Zag ik niet veel minder grijze en witte hersenmassa? Of zag ik juist extra plooien, die duiden op geweldige intelligentie?
Ik fantaseerde er op los, de proefleider, een aardige jongeman, keek tevreden.

Maar liefst 2 keer een uur lag ik in het heilige apparaat. De eerste episode moest ik wakker blijven en mijn ogen in het pikkedonker open houden. Ondertussen was een infrarood cameraatje op mijn linkeroog gericht om te registreren wanneer er geknipperd werd; zat er een hartslagmeter op mijn linker wijsvinger en werd met een band om mijn buik de ademhaling geregistreerd.

Na deze sessie moest ik een vragenlijst invullen over wat zich voordeed in mijn mind: zintuigelijke waarnemingen, innerlijke dialogen, denkwerk al dan niet vergezeld met beelden etc etc. Dit was de 'resting state', als je niks doet gebeurt er van alles in je hersenen.

De tweede episode bleef het licht aan en mocht ik ook een dutje doen als ik wilde. Maar ja, met het licht aan en de herrie van het apparaat... Neen, ik sliep niet, ik mediteerde wat, nam waar wat zich voordeed, en ondertussen kreeg ik een soort trilmassage van het apparaat.
Bepaald niet onaangenaam en het ging snel voorbij.

Ik ben zo benieuwd hoe de plaatjes er ná mijn meditatie-episode uitzien!