Posts tonen met het label avontuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label avontuur. Alle posts tonen

maandag 20 juni 2011

Geen schorpioen

Op onze wandeltocht bij Ankeveen sprong Lucietheodora plotseling omhoog en opzij.

Ze redde daarmee een vreemd beest, een soort die je niet op een met gras begroeid wandelpad zou verwachten.
 
Dit is de voet van Lucietheodora, die nét niet op deze, naar ik nu begrijp, Amerikaanse rode kreeft stapt.
We bestudeerden het beest en overwogen om het op te pakken om het van het pad in het water te zetten, voordat een andere wandelaar er wellicht wél zijn voet op zou zetten. 

Maar hoe doe je dat? En was wel zeker of er niet toch ergens een giftige staart zat?
Gelukkig kwam er een stel aan lopen, een man en een vrouw. De man wist meteen dat deze kreeften hier wel vaker voor komen en pakte het beest op. De vrouw die wist dat niet, als ze hier vaker hadden gelopen dan had ze dat moeten weten. Ergo, wij dachten dat het hun eerste date was. Bovendien zei die vrouw, dat is een echte man. 

Toen liepen we maar door. Even later zagen we een platgetrapt exemplaar.  





woensdag 8 juni 2011

Flossie

Op de brug over de Keizersgracht liep een dametje paniekerig heen en weer. Grijs haar, mantelpak, grote zonnebril en in één hand een blindenstok. In de andere hand een hondenriem. De hond zag ik niet, maar ik vermoedde een chihuahua of een poedel.

"Flossie! Flossie!" riep ze tegen de lucht, terwijl ik kwam aangefietst. Het uiteinde van de hondenlijn zag ik over de rand van de brug verdwijnen. Ik vreesde voor het leven van Flossie en gooide mijn fiets aan de kant om aan de hondenlijn te gaan trekken. Niet te hard om Flossie niet te kelen maar wel snel, want haast was geboden. De lijn was lang, en het duurde even voor ik'm helemaal had opgehaald. Aan het eind bleek geen halfverzopen hondje, maar ik zag een met zand gevuld colablikje.

Mijn hart bonkte nog terwijl ik aan de kade een camerateam spotte. Er liep een man, waarschijnlijk de opnameleider, op mij toe. Hij verontschuldigde zich omdat ik was geschrokken. "We zijn bezig met opnamen", zei het dametje. Dat had ze wel meteen kunnen zeggen, dacht ik. Die opname moest dan maar overnieuw vond ik, en fietste weg.