Een Boeddha in de herfst

Met een beetje fotoshoppen wordt de Boeddha uit Naarden groen. De kleur van het hartchakra. Het heeft wederom van zich laten horen tijdens de retraite.

Makelaar in onroerend zaken

Lucietheodora tipt mij haar voormalige verkopende makelaar in te schakelen. Zijn naam klinkt betrouwbaar: Dokter. Het voelt meteen goed, en hij tipt mij voor een verhuur bemiddelaar.

Heel voorzichtig de gepensioneerde onderburen geïnformeerd die nu manmoedig het bericht verwerken dat we straks wellicht niet meer 'samenwonen'. We woonden eerst in een ongesplitst eigendom, we tekenden voor elkaars hypotheken, we waren zelf niet eens volledig eigenaar en in de afgelopen 15 jaar is stukje bij beetje het huis opgeknapt, ieder haar of zijn deel, en is het uiteindelijk formeel gesplitst in appartementsrechten.

Ooit dacht ik dat mijn huis financiële zekerheid zou bieden. Nu is dat op zich geen onderwerp meer, niet bijster interessant. Heb het gevoel dat het allemaal wel gaat lukken en goed komt. En als dat niet zo is, dan is dat niet zo.

Fijn dat de makelaar het wel zag zitten.  

Retraite

Vandaag begint retraite met Bhante Sujiva.
Gister hem ook al even ontmoet, in Dhammadipa. Ze kwamen even een kopje thee drinken.

Indachtig dat iemand had gezegd dat hij wel wat te vertellen had en bovendien dingen kan zien of aanvoelen was mijn belangstelling extra groot. Spannend om hem te zien. Voor het eerst ook in een rol van ontvangende partij.
De vragen uit de groep gingen over onder andere moments of truth en moments of trust.

Clear comprehension, mindfulness, met de nadruk op de eerste, daar ging hij mee de deur uit.
En over de vier zorgen van mensen, waarvan de enig echte troublesome spiritual life kan zijn.

Moge de komende periode helder begrip brengen, want op dit moment is dat er niet.

Als ik terug kom van retraite is mijn appartement misschien verhuurd, ik verwacht het niet, maar je weet het nooit. Zo niet dan zal een vriendin in nood er mogelijk gebruik van maken.
En voor mij zou het de laatste keer kunnen zijn dat ik hier heb geslapen.

Ik hoop op rust en helderheid.

Nu nog even alles verder opruimen en schoonmaken.

Wakker worden

Het is vreemd nog. But it does makes sense.

Dit filmpje kwam ik net tegen. Heel ontroerend.
Bevestigend, ondersteunend.

Voltooiing

Een voorzichtig gevoel van voltooiing. Dat woord kent in het boeddhisme een andere betekenis dan ik bedoel. Realisatie. Dat is ook niet wat ik bedoel.
Een vorm van heelheid van een individueel bestaan is zich aan voltrekken. Dat individuele bestaan kent een verleden en is ontstaan uit vele ervaringen. Het is de vraag of het een toekomst kent, en eigenlijk is dat niet zo belangrijk. Maar dit soort teksten kunnen mensen in verwarring brengen, dus daar laat ik het maar bij.

Gister kwam de makelaar en het voelde niet goed. De dingen waar ik vertrouwen in heb komen van binnenuit. En deze makelaar, een heel aardige persoon, voelde niet goed. Sterker nog, hij is 2 meter lang en ik moest hem zeggen dat hij zelf dus geen bezichtigingen zou kunnen begeleiden in dit appartement met een laagste balk van 1.71m.

Gister mijn kat Benno en mijn moeder opgezocht. Moeder is aan het loslaten. Benno en moeder zijn vrienden geworden. Benno krijgt waarschijnlijk een logeeradres in Amsterdam als ik terug ben uit retraite. Dat is fijn, dan kan ik met regelmaat op bezoek.

Moeder gaf me opeens een ring met symbolische waarde.
Spontaan.
Van haar hand.
Naar mijn hand.

Insight Dialogue

Voor degenen die het niet kennen: Het is niet vaag. Het is ook geen voice dialogue. Het is niet moeilijk en het is ook niet pijnlijk. En ik heb er een tijdje geleden een korte retraite in gedaan.

Het is een zeer mooie manier om in contact te zijn en te communiceren met een of meer gesprekspartners. Het is uitgewerkt door Gregory Kramer die een zeer ervaren vipassana beoefenaar is en goed heeft nagedacht over iets waar je tegen aan loopt als je uit retraite komt.
De wereld om je heen brengt je meest primaire automatische reacties naar boven. En zelf vond en vind ik het een grote inspanning om in contact mindful te zijn of te blijven. De beoefeningsmethode van Gregory helpt enorm om opmerkzaamheid te vestigen in interpersoonlijke communicatie. Dan gebeuren er mooie dingen.

Hij heeft er een boek over geschreven:




Kramer begins with a detailed presentation of the central Buddhist teaching of the Four Noble Truths seen through an interpersonal lens. Because dukkha (suffering or unsatisfactoriness) is often most forcefully felt in our relations with others, interpersonal relationships are a wonderfully useful place to practice. He breaks the Noble Truths down into component parts to observe how they manifest particularly in relationship to others, using examples from his own life and practice, as well as from his students’. He then goes on to present the practice as it’s taught in his workshops and retreats. There are a few basic steps to the practice, deceptively simple to describe: (1) pause, (2) relax, (3) open, (4) trust emergence, (5) listen deeply, and (6) speak the truth. 

Global consciousness project

Het global consciousness project is heel interessant voor geïnteresseerden:
Op meerdere plekken in de wereld staat een soort meetapparatuur die fotonen of ander kleine dingetjes meet en produceert. En dat wordt beïnvloed door menselijk bewustzijn.
Veel mensen samen, hebben veel bewustzijn. De hele wereld samen, is heel veel bewustzijn. Als de hele wereld samen aan het eerste lachje van een kind denkt, in blijdschap en mildheid en liefde, dan is er gerede kans dat die meetapparatuur iets meet dat er daarvoor niet was. Ook gerede kans dat die dag minder geweld plaatsvindt.
Dat is in het kort het idee achter het global consciousness project en ook achter de wereld meditatie dagen.

SEEDING A SMILE

A smile is like a plant
that is seeded in the heart,
love and joy grow it up
and it blossoms in the face.

For the happiness to grow,
seed a smile every day,
share your love with those around
and more smiles you will collect.

Let's all bring a smile
to light up our mother Earth.
Let's set up an inner garden,
smiling flowers everywhere!

-- Silvia Martínez, 5 January 2006

Inklinken

Jarenlang bergen met zand langs de A4.
Waarom werken ze niet aan de weg, vroeg ik me af.
Dat was omdat het zand moest inklinken.

Zo voelt het nu. Ik ben aan het inklinken.
Sinds ik terug ben, vooral bezig geweest met een andere toekomst, begrijpen wat zo'n retraite betekent en het aanpassen aan andere ideeën van mijn leefomgeving. Verlangens naar leren, naar praktiseren en naar overdragen. En maar voort, achter dat alles aan. Alsof het er niet al was, alsof ik er iets van kon beïnvloeden, en alsof ik er iets voor moest doen. Vanuit groot enthousiasme en betrokkenheid, weliswaar. Maar toch.
Becoming, noemen ze dat in het engels. In het boeddhisme is dat niet zo heilzaam.
Beter om vertrouwen te hebben. Voor iedereen fijner.

De andere kant er van is al het verlangen om er niet te zijn. Non-existence. Ook dat is niet zo heilzaam. Ook daarin beter om vertrouwen te hebben. Ook als het niet spannend of opwindend is. Er maar een beetje bij blijven. Non-sensorisch geluk komt vanzelf als je dan gaat zitten.

En nu dus inklinken. Daar wordt je pad stevig van.

Verkopen en/of verhuren

Een puzzel is het ook. Mijn appartement is nog steeds niet verhuurd. Het appartement van ex is verkocht, maar het hing opeens in de lucht of dat door zou gaan. Paniek. Lijkt nu wel weer in kannen en kruiken.

Gelukkig zegt Juul tegen me dat verkopen een goed idee is. A vindt het geen goed idee; eenmaal kwijt altijd kwijt. En inderdaad zoiets op zo'n locatie is uniek.
Maar dat geeft niet. Dat is ook maar een gedachte, een grijp ding, een vasthoud ding.
Het is uniek en het hoeft niet van mij te zijn.

Vroeger zei ik altijd: mijn wortels zitten in een hutkoffer.
Daarna alleen de enorme inspanning, de creativiteit, de urge en de identificatie met dit huis, dit wonen.

En nu: de middenweg, I can be anywhere.
Geworteld in mezelf. De schil is niet zo belangrijk.



Maar het klinkt simpeler dan het is.

Vanochtend belde ik Sven, de makelaar.
En sprak in: "Ik bel je omdat ik mijn huis wil verkopen."
Verdriet overviel me, ik hoorde mijn stem trillen.
Soms moet je iets doen om te weten wat het betekent.

Bloggen of niet

Bijna twee weken geen blog. Nog geen goed idee voor een andere vorm.
Lijk ik nu wispelturig dat ik nu toch weer ga bloggen.
De wens om niet te bloggen is weer verdwenen.
Ik was een beetje bang voor ijdeltuiterij. Maar ik denk dat ik wel wat ijdeler mag zijn, in de goede zin des woords. Doen wat nodig is. Zonder scrupules.

Zonde, in ieder geval voor mezelf, om nu niet met de blog door te gaan. Dat is wat ik dacht nadat ik zaterdag een bijeenkomst had om te gedenken dat mijn groningse jaarclubvriendinnen en ik al meer dan 30 jaar in elkaars leven zijn.
Ik ga weer bloggen, dacht ik. De belangrijke dingen en gedachten verdienen aandacht. Hoe tijdelijk ze ook zijn.
In ieder geval mijn aandacht. Bovendien is dit veel beter dan een dagboek. Want die kan ik niet meenemen. Dan is de vraag, moet het in een blog?
Ja, dat moet.
Is veel leuker.
En soms beter voor de zinsconstructies en voor het denkwerk.

Bovendien, door het teruglezen van de voorgaande blogs, zag ik mijn eigen ontwikkelingen. En dat is een goede herinnering. En best leuk.

Aandacht is ook leuk, noodzakelijk zelfs. Zeer noodzakelijk.
Veel aandacht voor jezelf roept op een gegeven moment aandacht voor de ander op.
Langdurige meditatie roept metta op. In Lumbini merkte ik dat ik gewoon voldoende kreeg, de aandacht op en het waarnemen van lichaam, gevoelens, mind en alles wat in de mind gebeurt.
Afgezien van wat er dan nog meer gebeurt, ontstond er ook een  uitzonderlijk sterk metta en compassie gevoel.
De kunst is om dat ook in het dagelijkse leven voor elkaar te krijgen. Ook in tijden van grote verandering en onzekerheid.

En ik was erg gelukkig toen ik in de Abhidhamma las over Nibbana en het pad, het doel, waar we mee bezig zijn, dat dat precies is wat ik er ook over dacht. Er wordt vaak onjuist gesproken over Nibbana. Dat brengt mensen op een dwaalspoor.


Deze blog verbindt de veranderingen denk ik. Dat is waardevol.

NB. Dit plaatje had bij een kort stukje in Boeddha magazine moeten staan als antwoord op de vraag welk object in het meditatiecentrum voor jou een belangrijke betekenis heeft en waarom.
Ik had geschreven: Dit schilderij verbindt voor mij het verleden met het heden, de eeuwenoude traditie met het hedendaagse en ik vind het op een bijzondere manier sereniteit uitstralen.