Iedereen blij

alles t zelfde en anders. En iedereen blij. Frisjes hier wel. En weinig kleur buiten.

Benno gaat meteen in een plastic zak zitten. De volgende keer wil ik mee, betekent dat. Vleermuis heeft iets meer tijd nodig, maar ligt als ik vanochtend wakker word op mijn hoofdkussen.

Dag Bangkok

Logistiek

Deze foto is voor jullie om een indruk te krijgen van Bangkok. Hij is genomen vanaf de skywalk bij Central World. Dat is een giga shopping mall met hyper kleding, veel eetgelegenheden en een supermarkt die schappen van zo'n 50 meter heeft met allerlei luxe en een aantal exotische dingen.

De foto laat een mooi staaltje logistiek zien. Je ziet een skywalk, in de lengterichting van Sukhumvit, een van de grote verkeersaders. Boven de straat is een skytrain, een soort metro. Dwars zijn voetpaden over de wegen heen. Op de 6 baanswegen staat het verkeer doorgaans vast. In heel Bangkok is een dicht openbaar vervoersnet, met metro, treinen en bussen. Er zijn heel veel taxi's. Taxirijden is betaalbaar. Maar dat alles biedt geen oplossing voor het fileprobleem.

De files ontstaan doordat er circa 8 miljoen mensen in deze stad wonen waarvan een deel moet werken in de stad en een ander deel wil shoppen in de stad en dan zijn er nog stromen ander volk zoals toeristen en mensen van buiten.
En Wim Sonneveld zou zeggen: 'en allemaal moeten ze meeëten". En daarom zijn er overal eetstalletjes op straat (en in de malls) waar je de lekkerste dingen kan eten.

Pantip plaza

Pantip plaza is een fenomeen, een shopping mall volledig gevuld met computers en alles wat daar in electronisch opzicht bij hoort.
Het is er relatief goedkoop, want er is veel concurrentie. Wel zijn er onderlinge prijsafspraken, van de merkartikelen. En iedereen houdt zich eraan.
Sommige dingen zijn echt goedkoop. Dat zijn de kopieën van de laatste androids, tablets, netbooks en noem maar op.

Jim Thompson

Jim Thompson is een legende in Thailand. Hij is degene die Thaise zijde op de wereldkaart heeft gezet. Daarnaast schijnt hij een zeer flamboyante en artistieke man geweest te zijn. Hij was architect in de VS, werd in WO II gestationeerd in Thailand in the army, is van Thailand gaan houden en er naar teruggegaan. In 1967 is hij tijdens een vakantie in Maleisië verdwenen.

Zijn huis, het Jim Thompson house, is een museum geworden. Beroemde en bekende mensen, waren er te gast. Het is gesitueerd aan wat nu een stinkriviertje is, maar destijds een heldere stroom waar zijdeweverijen aan gelegen waren.

Het huis is een assemblage van meerdere kleinere authentieke huizen. Heel ingenieus aan elkaar verbonden en ik ben onder de indruk van de kunstcollectie. Eeuwenoude beelden, veel mooier en expressiever dan ik tot dusver heb gezien. En heel interessante tekeningen.
Mijn kennis van het Bhoeddisme helpt enorm om de afbeeldingen te begrijpen. Zoals bijv. uitleg over de kruisgang bij de katholieken me ook plaatjes deed begrijpen.

Binnen mochten geen foto s worden gemaakt.

Bangkok 4: I love Chinatown

Chinatown in Bangkok is een aaneenschakeling van groothandeltjes in allerlei waren, van slippers tot prachtige geweven stoffen. Het is er heel druk, hele krappe steegjes waar iedereen zich doorheen perst, heel veel eettentjes. Echt genieten. Ik verdwaalde en kwam uit bij de rivier. Honger. Naast een chique restaurant, dat staat meestal voor ongezellig als je met je eentje bent, waren deze kokkinnen bezig. Heerlijk gegeten bij deze dames. Een vissoep en rijst met groenten.

Bangkok 3

Gister weer gearriveerd in Bangkok. Suetata en Shaun de Canadeze yogi zwaaiden me uit bij de bushalte bij Ban Bueng. Nu ben ik in Tongtara Riverview hotel. Een ruime kamer, brandschoon, airco, lekkere koffie en uitzicht op de rivier en de stad aan de overkant van de rivier.
The rivier is natuurlijk de Chao_Phraya river. Op de Nieuwmarkt in Amsterdam is een restaurant dat zo heet.

Heerlijk om nu in een andere hoek van Bangkok te zijn dan ik tot dusver was. Val van de ene in de volgende verrassing. Heb 'les' gehad van een Indiase jonge winkelbezitster in edelstenen. Haar winkel hing vol met kettingen, coliers en armbanden in wisselende samenstelling. Er zijn veel van dat soort winkeltjes.

Naar de kapper geweest, wassen bijknippen, nee niet verven (nog niet).
En na een half jaar geen warme douche en weinig fysieke inspanning geniet ik van de hete douche en lange afstanden per voet af te leggen. Af en toe even afkoelen in een airco cafe met een cafe latte.

Dit is het uitzicht rond 06 uur vanuit de hotelkamer.

Lotus

Laatste dag in Wat Bhaddanta Asabharam

Bij alles denk ik 'de laatste keer' en prent een aantal plaatjes in mijn geheugen. Vasthouden en willen meenemen, staat dat voor, maar dat kan niet.

Maar als ik iets kon meenemen:
De rode kat hier, als ik eraan kom wandelen, miauwt hij en gaat alvast zitten om in zijn nek gekriebeld te worden.
Het weer, nu heet en vochtig, elke dag een volle regenbui, meestal met wat donderslagen.
De vriendelijkheid en de gulheid van de mensen hier. Suetata mag mee, maar ze kan niet. Misschien dat ik mijn Amsterdamse meditatiecentrum haar kan laten uitnodigen.
Het heerlijke eten. In Bangkok ga ik nog kooklessen nemen. De vele bloemen.
etc etc.

Wat ik hier laat is het strakke schema en het niet eten na 12en. Op zich heel interessant welke fenomenen zich daaromtrent in het brein afspelen, maar ik kijk er naar uit om gewoon weer lekker een zak chips open te trekken op een moment dat ik daar zin in heb.

Vandaag mijn kuti geboend en in het kantoor geholpen. De computer opgeschoond en Open Office geïnstalleerd. (Koop nooit meer een Office programma, ik zou het fijn vinden als er een open statistiek programma komt i.p.v. dat dure SPSS).

Morgenochtend naar Bangkok, 2 dagen in een lekker hotel met zwembad en de rest van de week in mijn 'eigen' Himalaya Residence. Met nog een behoorlijk programma af te werken.

De foto is van de grote meditatiezaal, alles staat er klaar voor de dagelijkse Dhammatalk. Die wordt in het Thai gehouden, buitenlanders zijn daar niet bij. Meestal maak ik een wandelingetje dan.
Op de andere foto een portret van Bhaddanta Asabha en op de onderste een foto van een monnik die misschien naar Amsterdam komt als hij zijn phd klaar heeft.

Monnikken

Er zijn hier niet zoveel monikken. Degenen die er zijn, zijn elk heel karakteristiek. En buitengewoon aardig. Met een spreek ik Frans, hij kan geen engels. Een, een wat oudere, werkt vrijwel dag en nacht in de tuin. Als ik 's avonds in mijn eentje in de hoofddhammahal zit, dan hoor ik hem vegen en water sproeien. Bovendien is hij een actieve wierook brander. Dat gebeurt alleen in de buitenlucht, maar de bossen van wierrookstaven die hij brandt, geven een aangename lucht die af en toe ook mijn neus inkomt.

De foto is van een aardige man die ik voor mezelf de fotomonnik noem. Hij spreekt geen engels. Ik denk dat hij in zijn wereldse leven fotograaf was.

Bloemkunst 2 en start Songkran

Dit bloemstuk zag ik in elkaar gezet worden. Vind ik knap werk.

Ter ere van Songkran was er deze ochtend 'making merits'. Alle monks en nuns en een paar honderd gasten in de -buiten - dining hall. Er was een toespraak, er werd gechant, gedoneerd en rijst gegeven aan de monnikken. Hun alms bowls stonden daarvoor klaar.

Ook werden de overledenen gememoreerd. Namen van overledenen kon je op een papiertje schrijven en in een grote schaal doen. Het ritueel was anders dan het waterschenken vorig jaar. Nu verbonden de monikken zich onderling (en aan de doden?) middels een wit koord. En werd er lang gechant.

Bloemkunst

Op verschillende plekken op het terrein zijn vijvertjes met lotusbloemen. Je kan ze echter ook gewoon op straat kopen. In knop. De buitenste bladen van de lotus worden kunstig gevouwen, zodat de indruk van bloei ontstaat.
De meeste bhoedda's zitten op een lotus en op 'stro'.

In mijn appartement in Amsterdam zijn 2 glas-in-lood ramen geïnspireerd op lotussen in verschillende fasen van ontluiking. Van transformatie dus.

Busjes

In Indonesië noemen we ze bemo's, hier weet ik niet of ze een speciale naam hebben. 'Van', zegt Suetata. Maar dat vind ik een beetje veel voor deze 9-zitter.
Vandaag weer 6 uur doorgebracht in zo'n ding. April is de heetste maand hier, dat beginnen we nu goed te merken. Gelukkig goede airco aan boord.

Dit was het busje van gister, toen ik even naar Bangkok ging (2 uur) om een acupuncturist te zien. Opstappen in Ban Bueng. Ik rijd daar heen om 6 uur, mee met de monnikken die op alms ronde gaan.

To ROM or not to ROM

Na een aantal jaar cliënttevredenheid te hebben gemeten, een van de eerste routine uitkomstmetingen in de verslavingszorg, eind negentiger jaren, bekroop mij het gevoel met iets nutteloos bezig te zijn. Duizenden ingevulde vragenlijsten, best een goede al zeg ik het zelf, met een vrij voorspelbaar resultaat. Wat hebben we er aan? was vervolgens  de vraag van mijn promotie onderzoek.
Om er iets aan te hebben zou de tevredenheid toch op zijn minst moeten samenhangen met de kwaliteit van het behandelproces en -resultaat. En verder zou er tevredenheid moeten zijn over de dingen die een cliënt belangrijk vindt. En ook over de dingen die een instelling belangrijk vindt.


Er was wel een beetje samenhang met van alles en als er laag (minder dan een goed) was gescoord, dan was er vaak wel iets aan de hand, met de behandeling of iets er om heen.
Ik heb de indruk dat je daar geen vragenlijsten voor nodig hebt en zeker geen routine metingen. Af en toe een groepsgesprek met een paar kritische ondervragers die de loyaliteiten van de clienten in de gaten houden.
Een paar steekproeven met wachttijden en de eetbaarheid van het voedsel, dat kan allemaal zonder clienten er mee lastig te vallen. een klachctenbus, een complimentenbus.

En nu dus ROMmen. Veel van mijn ex collega hebben net als ikzelf er iets mee te maken gehad of nog steeds. Ik wilniemand voor het hoofd stoten, maar ik vind het doorgeschoten. We zouden juist bureaucratie verminderen.  Wat het al niet kost aan software ontwikkeling, menskracht, frustratie om gegevens te krijgen die een beetje betrouwbaar zijn.

Dan de clienten, hoe vaak moeten ze vragen beantwoorden. Ook al tijdens een behandeling?

Zoals marc http://weblogs.nrc.nl/opklaringen/2012/04/07/outputmeting-psychiatrie-deel-van-nieuw-vooruitgangsgeloof/
Chavannes schrijft, citeert, ethisch vetantwoord lijkt het niet.

(het schrijven van een doorwrochte blog lukt niet met het tabletje wasrmee ik type, uitgebreidere reactie als ik weer met 10 vingers kan typen op een echt toetsenbord).
(dat geldt ook voor errdere blogs).

Ongeverfd

Zeven maanden uitgroei ziet er zo uit bij mij.
Behoorlijk grijs,kan ik wel zeggen. De vraag is nu of ik wel of niet gekleurd Europa zal binnen vliegen.

Dit is trouwens grenspost Poipet voor nieuw visum. voorlopig mijn laatste visumrun.

Mijn lievelingsbeeld

BVan alle beelden die er zijn, spreekt deze me het meest aan. Op defotoniet goed te zien, maar de expressie van de bhoedda in kwesta is die van ingetogenheid en van sereniteit. Kalmte en sereniteit zijn ontwikkelingsfasen in de meditatie. Staten van de geest die ontstaan. Het is mooi om te observeren als dat gebeurt.

Bij deze Bhudda is een context aangebracht. Boven z'n hoofd zijn 5 'monsters' aangebracht. die monsters zijn de zintuigelijke ketingreacties die de kalmte aanvallen. Door 'sati', mindfulness, continue aanwezig te laten zijn, hebben de monsters geen kans. Bovendien ontstaan door continue sati  'boundless' staten van de geest, toestanden die niet afhankelijk zijn van de aan of afwezighrid van een mentaal of fysiek object. Er zijn vier boundless staten: metta=liefdevolle vriendelijkheid, karuna=compassie, mudita=medevreugde, afwezigheid van jaloezie en de vierde is upekkha=gelijkmoedigheid, vanuit acceptatie.

Of ik?
Who knows..

Sala boom

Suetata kon me de naam geven van de boommet de mooie bloemen en de bruin ronde vruchten: 'sala tree'. "Important tree to us, it is said that the Buddha died under a sala tree". We lopen naar een exemplaar, ik klop op de bast van een vrucht. Het keikard, enhet weegt zwaar. "Can you eat  it?" "No, you can  put it in the ground and a new tree will grow".

Duidelijk. Googelen levert meerdere visies op. Een website zegt dat de Buddha niet gestorven maar geboren is onder een sala boom. Nogal een verschil.

In Lumbini was the markerstone, de geboorteplek in het paleis van zijn vade. Een prins wordt in een paleis geboren en niet onder een boom. Zou ik zeggen.

De buurman

De buurman is een waterbuffel.
Eerst stond hij in het water (modder).
Even later in het gras.
De moddersporen maken bijna een zebra van 'm.

Thais Nieuwjaar

Hoe het precies zit met het nieuwe jaar is me niet duidelijk, het heeft in elk geval te maken met manen en maanswisselingen. Songkran heet het vierdaagse festival dat komend weekend Thailand in beslag zal nemen.
Het heet ook waterfestival, omdat er veel met water gegoten wordt. De Boeddha beelden worden schoongespoeld en over de handen van mensen die ouder dan jezelf zijn, en je dus respect betuigt, giet je wat water. Ook de monniken worden op die manier respect betuigd en een goed nieuw jaar gewenst.
Ik ben benieuwd wie ik water zal schenken. En of mij water geschonken wordt.





Het zal ook het eind inluiden van mijn retraiteperiode in Thailand en van de afgelopen zeseneenhalve maand meditatie en reizen, mindfulness ontwikkelen. Kennis opdoen over de idee"en erachter, nieuwe visies op veel zaken ontwikkelen, niet in de laatste plaats over het leven zelf. Een reflectieverslag zal later volgen.

"Suk-san wan pi mai",  ga ik uit mijn hoofd leren om vrijdag tegen iedereen in Wat Bhaddanta te zeggen: gelukkig nieuwjaar!

Oude geneeswijze, nieuwe evidentie

Vorige week was er opeens de vraag wie er acupunctuur wilde. Er was een acupuncturist binnengevlogen voor de studenten. Mijn Nederlandse collega-yogi meldde zich onmiddellijk aan.

De volgende dag deed ze enthousiast verslag, haar verkoudheid was over.

Nu ben ik ook al drie keer bij de acupuncturist geweest in Bangkok, een chinees die geen engels kan. Maar in de acupunctuur is dat niet erg. Wat er aan de hand is, lezen ze af aan de pols. Hij is de leraar van degeen die hier was, dat geeft vertrouwen. Hij voelt mijn pols, laat soms een student voelen, een andete cliënt vertaalt af en toe een vraag. En dan krijg ik 4 of 5 naalden in de meridianen, op de acupunctuurpunten. Om Yin en Yang te harmoniseren. En mijn pijnlijke computerschouder is genezen, evenals een chronische oorontsteking om niet te spreken over continue opspelende achillespees blessure (die mij drie jaar geleden een voettocht door de Pyreneeen deeed afbreken).

Ik heb vroeger een scriptie geschreven over acupunctuur. En weet dat die pijntjes in de chinese geneeskunst een logisch verband met elkaar hebben. Voor westerlingen met sceptische inslag niet navolgbaar,maar gelukkig voor mij en velen, zijn nu ook effecten van acupunctuur aangetoond die de westerse geesten zullen aanspreken omdat er een westers (neurohormonaal, neurotransmitters) verklaringsmodel is bevestigd. Met een net RCT en die acupunctuurpunten blijken heel netjes objectiveerbaar te zijn. Overigens is er voor nederlandse artsen een academie voor acupunctuur.

Heeft u trouwens gelezen dat in de EU  kruiden niet meer voorgeschreven mogen worden, het zelfs illegaal zou zijn? Daar zit de pharmaceutische industrie achter, lijkt me. Die maken synthetische varianten van de werkzame stoffen uit het plantenrijk. Niet omdat ze weten HOE het werkt (dar geldt voor veel medicijnen), maar DAT het werkt. En daar veel geld aan verdienen. In Engeland is het niet verboden, daar zijn de kosten van de gezondheidszorg lager. Misschien wel dáárdoor.