Sarita, de eigenaresse van Sanu' s house, de homestay waar ik nu al bijna een week logeer, heeft ook een computer voor ons, gasten. Maar nu zit ik in een zweterig internetcafeetje in Kathmandu met een plakkerige enter-toets een eerste blog te maken.
De bedoeling was dat ik na aankomst even naar de ambassade van Birma zou gaan om vervolgens door te vliegen naar Lumbini. Het liep anders want het was Dasain.Het openbare leven inclusief ambassades ligt dan plat.
Dat kwam goed uit, en denken aan een jetlag had volstrekt geen zin. Sarita nam mij en twee andere gasten op sleeptouw naar Bhaktapur en Nagarkot. Voor het ontbijt mengden wij ons in een mensenmassa die door de belangrijke tempels van Bhaktapur schuivelden om na het bloedoffer van de vorige dag aan Kali, nu bloemen en licht te offeren. In de tempel van Kali, net buiten Bhaktapur, aan de overkant van de rivier zaten sinds de vorige avond circa 20 knulletjes aan de rand van het complex. Op elke knie, in elke hand en op elke schouder een vochtige klodder buffalomest waarin een brandende kaars was gepland. Zij offerden licht. Van moeheid sukkelden ze af en toe richting slaap totdat de vlam op hun schouder hun wang verbrandde. Helpende moeders hielden hun hand soms tussen vlam en wang, voerden koekjes en spraken moed in.
Vervolgens gingen we naar Nagarkot om uitzicht te krijgen op de pieken van de Himalaya en de Kathmandu Vallei. Het was mistig.
Even heel kort vervolg verslag vanaf de luchthaven, over een half uur vlieg ik naar Lumbini, vanaf daar zal ik niet meer online zijn.
Dit zijn foto's van Buddhanat, een groot boeddhistisch tempelcomplex en een dharmawiel of gebeds molen.
Pashupatinath, is een heel oude plek, zie foto's waar dagelijks de doden worden gewassen en een honderd meter stroomafwaarts worden verbrand. Ondertussen spelen en zwemmen kinderen in de rivier met veel klaterend gelach. Dood en leven zijn mooi ge"integreerd.
zie de foto's:
De bedoeling was dat ik na aankomst even naar de ambassade van Birma zou gaan om vervolgens door te vliegen naar Lumbini. Het liep anders want het was Dasain.Het openbare leven inclusief ambassades ligt dan plat.
Dat kwam goed uit, en denken aan een jetlag had volstrekt geen zin. Sarita nam mij en twee andere gasten op sleeptouw naar Bhaktapur en Nagarkot. Voor het ontbijt mengden wij ons in een mensenmassa die door de belangrijke tempels van Bhaktapur schuivelden om na het bloedoffer van de vorige dag aan Kali, nu bloemen en licht te offeren. In de tempel van Kali, net buiten Bhaktapur, aan de overkant van de rivier zaten sinds de vorige avond circa 20 knulletjes aan de rand van het complex. Op elke knie, in elke hand en op elke schouder een vochtige klodder buffalomest waarin een brandende kaars was gepland. Zij offerden licht. Van moeheid sukkelden ze af en toe richting slaap totdat de vlam op hun schouder hun wang verbrandde. Helpende moeders hielden hun hand soms tussen vlam en wang, voerden koekjes en spraken moed in.
Vervolgens gingen we naar Nagarkot om uitzicht te krijgen op de pieken van de Himalaya en de Kathmandu Vallei. Het was mistig.
Dit zijn foto's van Buddhanat, een groot boeddhistisch tempelcomplex en een dharmawiel of gebeds molen.
Pashupatinath, is een heel oude plek, zie foto's waar dagelijks de doden worden gewassen en een honderd meter stroomafwaarts worden verbrand. Ondertussen spelen en zwemmen kinderen in de rivier met veel klaterend gelach. Dood en leven zijn mooi ge"integreerd.
zie de foto's:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten