Na een aantal jaar cliënttevredenheid te hebben gemeten, een van de eerste routine uitkomstmetingen in de verslavingszorg, eind negentiger jaren, bekroop mij het gevoel met iets nutteloos bezig te zijn. Duizenden ingevulde vragenlijsten, best een goede al zeg ik het zelf, met een vrij voorspelbaar resultaat. Wat hebben we er aan? was vervolgens de vraag van mijn promotie onderzoek.
Om er iets aan te hebben zou de tevredenheid toch op zijn minst moeten samenhangen met de kwaliteit van het behandelproces en -resultaat. En verder zou er tevredenheid moeten zijn over de dingen die een cliënt belangrijk vindt. En ook over de dingen die een instelling belangrijk vindt.
Er was wel een beetje samenhang met van alles en als er laag (minder dan een goed) was gescoord, dan was er vaak wel iets aan de hand, met de behandeling of iets er om heen.
Ik heb de indruk dat je daar geen vragenlijsten voor nodig hebt en zeker geen routine metingen. Af en toe een groepsgesprek met een paar kritische ondervragers die de loyaliteiten van de clienten in de gaten houden.
Een paar steekproeven met wachttijden en de eetbaarheid van het voedsel, dat kan allemaal zonder clienten er mee lastig te vallen. een klachctenbus, een complimentenbus.
En nu dus ROMmen. Veel van mijn ex collega hebben net als ikzelf er iets mee te maken gehad of nog steeds. Ik wilniemand voor het hoofd stoten, maar ik vind het doorgeschoten. We zouden juist bureaucratie verminderen. Wat het al niet kost aan software ontwikkeling, menskracht, frustratie om gegevens te krijgen die een beetje betrouwbaar zijn.
Dan de clienten, hoe vaak moeten ze vragen beantwoorden. Ook al tijdens een behandeling?
Zoals marc http://weblogs.nrc.nl/opklaringen/2012/04/07/outputmeting-psychiatrie-deel-van-nieuw-vooruitgangsgeloof/
Chavannes schrijft, citeert, ethisch vetantwoord lijkt het niet.
(het schrijven van een doorwrochte blog lukt niet met het tabletje wasrmee ik type, uitgebreidere reactie als ik weer met 10 vingers kan typen op een echt toetsenbord).
(dat geldt ook voor errdere blogs).
Om er iets aan te hebben zou de tevredenheid toch op zijn minst moeten samenhangen met de kwaliteit van het behandelproces en -resultaat. En verder zou er tevredenheid moeten zijn over de dingen die een cliënt belangrijk vindt. En ook over de dingen die een instelling belangrijk vindt.
Er was wel een beetje samenhang met van alles en als er laag (minder dan een goed) was gescoord, dan was er vaak wel iets aan de hand, met de behandeling of iets er om heen.
Ik heb de indruk dat je daar geen vragenlijsten voor nodig hebt en zeker geen routine metingen. Af en toe een groepsgesprek met een paar kritische ondervragers die de loyaliteiten van de clienten in de gaten houden.
Een paar steekproeven met wachttijden en de eetbaarheid van het voedsel, dat kan allemaal zonder clienten er mee lastig te vallen. een klachctenbus, een complimentenbus.
En nu dus ROMmen. Veel van mijn ex collega hebben net als ikzelf er iets mee te maken gehad of nog steeds. Ik wilniemand voor het hoofd stoten, maar ik vind het doorgeschoten. We zouden juist bureaucratie verminderen. Wat het al niet kost aan software ontwikkeling, menskracht, frustratie om gegevens te krijgen die een beetje betrouwbaar zijn.
Dan de clienten, hoe vaak moeten ze vragen beantwoorden. Ook al tijdens een behandeling?
Zoals marc http://weblogs.nrc.nl/opklaringen/2012/04/07/outputmeting-psychiatrie-deel-van-nieuw-vooruitgangsgeloof/
Chavannes schrijft, citeert, ethisch vetantwoord lijkt het niet.
(het schrijven van een doorwrochte blog lukt niet met het tabletje wasrmee ik type, uitgebreidere reactie als ik weer met 10 vingers kan typen op een echt toetsenbord).
(dat geldt ook voor errdere blogs).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten