Vandaag staat voor het eerst na mijn verblijf in den verre Bach op. Cellist Pierre Fournier speelt cellosuites.
Muziek die me, vreemd genoeg, in Bali brengt.
Bij een strandtentje vroeg ik een jongeman de cd op te zetten. Het paste niet daar, krontjong muziek was beter, maar mijn oren snakten naar Bach nadat ik al weken had gereisd, o.a. in Papua.
Bach ontroerde en vervulde me. Bach bracht rust en hielp de gedachten te ordenen.
Ook daar op dat strand. Het was in gezelschap van een vriendin wier oren ook iets vertrouwds wilden horen.
Deze vriendin heeft me misschien voor het eerst in contact gebracht met Annica, impermanence, tijdelijkheid, vergankelijkheid, veranderlijkheid.
Ooit nodigde zij me uit om Wagner's Ring des Nibbelungen te komen beluisteren.
Naar Wagner wilde ik nooit, omdat die man zo fout was geweest in de oorlog. Maar door haar zette ik me daar overheen en kwam ik in contact met de muziek van Wagner.
De Ring gaat over de onverenigbaarheid van macht en liefde.
Dat Wagner daar een opera over maakte is verbazingwekkend. Ook dat hij er ooit over droomde om een opera te maken over Boeddha. Uiteindelijk heeft een ander, Jonathan Harvey, over deze droom een opera gemaakt: 'Wagner Dream'. De opera over Boeddha moet er dus nog komen. In de Ring echter, lijk ik er iets van terug te zien.
De vriendin, een alt, zong Erda. Erda is de moedergodin van de goden. Erda waarschuwt Wotan om niet voor het Rijngoud te gaan.
"Luister", zingt ze op onnavolgbare wijze. "Luister."
"Höre".
"Alles was ist endet."
(Filmpje, ongeveer na 3.15 min, niet vriendin maar 't lijkt er wel op.)
Annica.
Het is vaak bij me teruggekomen toen ik in retraite was. Met grote gebaren vertelde ik het de leraar, proberend het imposante en verpletterende van de uitvoering over te brengen. Hij lachte, oefende geduld uit, en vertelde dat familieleden ook into opera waren.
Gister was ik in dialoog op een eendagsretraite met P. We deden 'Insight Dialogue'. Vipassana, inzichtsmeditatie, in dialoog. De retraite van de afgelopen week bracht bijzondere ervaringen en ik merkte dat ik die wilde vasthouden of op zijn minst nog eens beleven.
In de dialoog zag ik het.
Dat anicca en anatta niet zonder elkaar kunnen. Dat anicca niet kan bestaan zonder anatta. Omdat atta annica niet kan verdragen. Omdat atta ego is, zelf is. En zelf wil vervuld worden en houden wat goed is.
"Be an island to yourself", zei de Boeddha. Het kwam op en ik zei het tegen P. Daarin valt alles samen, een eiland klinkt afgegrensd, maar het is juist het onbegrensde dat maakt dat er een eiland is. De boundless states. Daar zit de onthechting in. En daarin treedt de ontspanning op want daarin overstijg je jezelf.
En dat is alles wat er is.
Words, words words, verzucht ik. Momenten die niet in woorden te vatten zijn. Alleen doorgaande beoefening maken dat het eigen wordt. Nooit altijd aanwezig. Ik prijs me gelukkig met de voorbeelden die ik inmiddels heb mogen meemaken.
P en ik deden nog een paar keer "anicca", met veel plezier. A sweet memory, zou Vivekananda zeggen.
Nu is ze weer naar de VS.
De titel van deze blog lijkt nergens op te slaan. Toch laat ik 'm maar even staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten