De vrijdag voor de kerst had ik het laatste interview met Vivekanda, de sayadaw (in Birma wordt zo het hoofd van het meditatie centrum of monastry of de leraar genoemd). De volgende dag zou ik beginnen met een vrijwilligersproject, de middag kon ik er opuit trekken.
Na de lunch (rijst met 3 groenten) de wijde wereld in. Aangezien ik al bijna 3 maanden op een Unesco Werelderfgoed verbleef, ging ik het 'monastic park in. Het bleek dat de 'eternal peace flame' al die tijd op 100m afstand had staan branden.
Even verderop was de 'markerstone'. In de ruïne van het paleis, nu de maya devi temple genoemd, is een steen die de geboorteplek van Gotama, de latere boeddha, zou aangeven. Nu een bedevaartsoord voor boeddhisten uit de hele wereld, die in de boeddha een goddelijke figuur zien. In een context van edelheid en heiligheid goed te verklaren, maar niet zo goed te duiden is dat er een god van de boeddha wordt gemaakt. Hijzelf vond dat er geen entiteiten buiten de mens zelf, voor geluk konden zorgen.
De markerstone ziet eruit als een brok cement en ik werd er niet door geïnspireerd. Interessanter was de grote dikke bodhi-boom buiten. Volgehangen met tibettaanse gebedsvlaggetjes en eronder kleurige figuren, vooral monnikken die aan het chanten waren.
Het verhaal van de bodhi-boom is dat Gotama na jaren van proberen te doorgronden wat er nodig is voor een rimpelloze geest, zich voornam om onder de boom te blijven zitten totdat hij of dood of verlicht zou zijn. Daarvoor had hij in de tijdsgeest van toen ascese geprobeerd om de mind te zuiveren, maar ja, dat werkt niet daar wordt je alleen maar heel mager van. En overvloed had hij ook gekend, zijnde de zoon van een koning die vond dat het hem aan niets mocht ontbreken. Hij ontdekte dat eten moet en heel lekker mag zijn, maar net als andere fenomenen in het leven slechts een heel tijdelijk gevoel van behagen geeft. En zo nog het een en ander dat tot zijn verlichting leidde. Sindsdien werd hij een Boeddha (ontwaakte) genoemd, en hij besloot de opgedane kennis te delen.
Na de lunch (rijst met 3 groenten) de wijde wereld in. Aangezien ik al bijna 3 maanden op een Unesco Werelderfgoed verbleef, ging ik het 'monastic park in. Het bleek dat de 'eternal peace flame' al die tijd op 100m afstand had staan branden.
Even verderop was de 'markerstone'. In de ruïne van het paleis, nu de maya devi temple genoemd, is een steen die de geboorteplek van Gotama, de latere boeddha, zou aangeven. Nu een bedevaartsoord voor boeddhisten uit de hele wereld, die in de boeddha een goddelijke figuur zien. In een context van edelheid en heiligheid goed te verklaren, maar niet zo goed te duiden is dat er een god van de boeddha wordt gemaakt. Hijzelf vond dat er geen entiteiten buiten de mens zelf, voor geluk konden zorgen.
De markerstone ziet eruit als een brok cement en ik werd er niet door geïnspireerd. Interessanter was de grote dikke bodhi-boom buiten. Volgehangen met tibettaanse gebedsvlaggetjes en eronder kleurige figuren, vooral monnikken die aan het chanten waren.
Het verhaal van de bodhi-boom is dat Gotama na jaren van proberen te doorgronden wat er nodig is voor een rimpelloze geest, zich voornam om onder de boom te blijven zitten totdat hij of dood of verlicht zou zijn. Daarvoor had hij in de tijdsgeest van toen ascese geprobeerd om de mind te zuiveren, maar ja, dat werkt niet daar wordt je alleen maar heel mager van. En overvloed had hij ook gekend, zijnde de zoon van een koning die vond dat het hem aan niets mocht ontbreken. Hij ontdekte dat eten moet en heel lekker mag zijn, maar net als andere fenomenen in het leven slechts een heel tijdelijk gevoel van behagen geeft. En zo nog het een en ander dat tot zijn verlichting leidde. Sindsdien werd hij een Boeddha (ontwaakte) genoemd, en hij besloot de opgedane kennis te delen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten