Jarenlang bergen met zand langs de A4.
Waarom werken ze niet aan de weg, vroeg ik me af.
Dat was omdat het zand moest inklinken.
Zo voelt het nu. Ik ben aan het inklinken.
Sinds ik terug ben, vooral bezig geweest met een andere toekomst, begrijpen wat zo'n retraite betekent en het aanpassen aan andere ideeën van mijn leefomgeving. Verlangens naar leren, naar praktiseren en naar overdragen. En maar voort, achter dat alles aan. Alsof het er niet al was, alsof ik er iets van kon beïnvloeden, en alsof ik er iets voor moest doen. Vanuit groot enthousiasme en betrokkenheid, weliswaar. Maar toch.
Becoming, noemen ze dat in het engels. In het boeddhisme is dat niet zo heilzaam.
Beter om vertrouwen te hebben. Voor iedereen fijner.
De andere kant er van is al het verlangen om er niet te zijn. Non-existence. Ook dat is niet zo heilzaam. Ook daarin beter om vertrouwen te hebben. Ook als het niet spannend of opwindend is. Er maar een beetje bij blijven. Non-sensorisch geluk komt vanzelf als je dan gaat zitten.
En nu dus inklinken. Daar wordt je pad stevig van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten