Vanochtend stopte ik na een uur al met mediteren en toen ik in mijn kamer kwam, ging de telefoon. Co aan de lijn. "Vanmiddag ga ik naar de dierenarts met Benno, het gaat niet goed sinds zondag, ze ligt de hele tijd in een hoekje." Ik vroeg om even te praten met Benno. Co haalt haar, ik praat tegen haar, Benno kruipt langzaam op de schouder van Co, zoals Benno en ik meestal zaten.
Ik twijfel of ik mee zal naar de dierenarts, maar besluit van niet. En doe de verdere tijd metta.
Het mocht niet baten.
"Benno om 15.45 uur overleden" lees ik op de sms.
Ze had kanker en dat is heel snel gegaan, dat zegt de dokter die haar laat inslapen. Sinds zondag was ze waarschijnlijk blind. Goddank heeft ze m'n stem nog even gehoord. Maar ik realiseer me dat ze niet terug praatte, wat ze anders wel deed.
"Mijn Benno". de herinneringen, het maatjes zijn en het verdriet stuiteren door mijn hart. In alle veranderingen in het leven is mijn gehechtheid aan Benno degeen geweest die het meeste beslommeringen bracht. Ze was immers van mij afhankelijk Ik had voor haar gekozen, in 1998. Als kleine kitten kwam ze bij me. Co en ik hebben haar samen gekozen. Als maatje voor Nietzo.
Benno is niet meer.
Het doet pijn.
Als ze herboren wordt, wordt ze vast een enorm lief mens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten