Een nacht over nagedacht, het liefst had ik een houtstapel gemaakt ergens, bij de boot waar ze veel is geweest, en het kattenlichaam in de andere elementen willen laten opgaan. Zoals ik dat in Nepal en India heb gezien. Dat voelde zo zuiver, als idee.
Maar vanochtend vroeg regende het, en waar is hier een plek waar je vuurtje kan stoken zonder dat er iemand komt vragen wat je aan het doen bent. Of dat de brandweer moet komen, of dat een precious moment verstoord wordt.
De zon schijnt, we fietsen langzaam, Co achter me, de tranen rollen over mijn wangen, mijn hart is zacht als boter, dons, babyhuid, kattenvacht.
Het is een kleine, verstilde uitvaart tussen het shoppende verkeer.
De fietsrit brengt herinneringen van Benno van toen ik haar net kreeg, hoe ze gezelschap van Nietzo werd, hoe Nietzo haar muizen leerde vangen, en hoe ze 15 jaar er was, belangeloos, karaktervol, lief, vrolijk, intelligent. Soms stoïcijns opgerold ergens op een stoel, soms als een dweil liggend op mijn buik of in omarming, vaak wakker aanwezig en in gesprek en nog niet zo lang geleden samen mediterend.
Benno was als een hond, trouw en vol liefde en ik ben diep gelukkig en dankbaar dat ze bij me was.
May she be in peace.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten