Start ik de blog, gaan opeens alle lichten uit in het internetcafe en beginnen links en rechts apparaten te piepen. Nu zit ik in het donker, met piepende apparaten en een lichtgevend scherm. "Even wachten", zegt het personeel dat drukdoend naar buiten en weer naar binnen loopt. Ik zie dat het hele gebouw zonder licht zit en merk dat het hier warmer wordt want de airco is nu ook uit.
Dat brengt mij meteen op het huidige temperatuurverschil met Nederland: vermoedelijk 30 graden. En dat was 40 graden afgelopen weekend. Het warme seizoen komt eraan in Myanmar, de zonnestralen zijn nu zo heet aan het worden dat het niet prettig is om er op het midden van de dag in te moeten staan of lopen. Maar in de gebouwen, ook zonder airco, is het koel genoeg. En in het kleine meditatiezaaltje voor '' lady foreigners' staan vans en is een airco.
Dat is op sommige dagen wel nodig om niet van je matje te glijden of in slaap te vallen.
Andere dagen is het 's morgens zo koud (25 graden?) dat de nonnen wollen mutsen op hun kaalgeschoren hoofden dragen en een deken rond de schouders trekken.
Vandaag heb ik mijn teacher, de eerwaarde sayadaw Ashin Jatila, respect betuigd en bedankt voor de lessen. Hij is twee keer in Nederland geweest en spreekt Engels. Ik heb veel van hem geleerd en de meditatie is weer wat verder ontwikkeld. Daarnaast was het een bijzondere ervaring om in het Mahasi centre te zijn. Het is een gemeenschap, zo groot als een dorp. Er staan wel 100 gebouwen op het terrein. Er wonen in wisselende samenstelling circa 250 monniken, 100 nonnen, en ca 100 lay-people waarvan circa 20 buitenlanders, niet-Birmezen.
De monniken staan in Myanmar in hoog aanzien, in het publieke leven zijn ze van groot belang. De rituelen zijn daar ook op geënt. En wij als 'lay-people' konden daar vooral tijdens het ontbijt en de lunch iets van meekrijgen omdat we met zijn allen tegelijkertijd gingen eten. In stilte.
De monniken staan in een lange rij te wachten, de lay-man staan in een rij daarachter, de nonnen daarachter en daarachter de lay-women. De buitenlanders hoefden vanwege de tafelschikking echter niet helemaal achteraan. We hadden een kort rijtje en piepten tussendoor.
Een immense gong van hout geeft aan wanneer actie begint. Dan komen uit het voormalige woonhuis van Mahasi Sayadaw de oudste monniken te voorschijn die de stoet voorgaan op weg naar de eetzaal. Een imposant gezicht dat veel dagjesmensen trekt, vooral chinesen die donaties (dana) doen en dan veel foto's en films van het fenomeen komen maken.
De eetzaal staat vol met ronde lage tafels waaraan 2 tot 8 mensen kunnen plaatsnemen. De lage tafels volgeladen met gerechten. Het Birmese eten vind ik heerlijk. Ontbijt met rijst of noedels, een steeds andere soep, groenten, cakejes, koffie, thee. Lunch met veel groente- en vleesgerechten, cake, bijzonder gel-toetjes en ijs na.
Zittend op de grond is het prima eten. Ga ik thuis ook invoeren voor de liefhebber. Het eet wel makkelijk, want vooral bij de mie kan je het veel makkelijker naar binnen slurpen op een nette manier. Uberhaupt heb ik zin in veel rijst koken en als ik weer in Amsterdam ben.
Kunnen jullie allemaal komen eten.
Ondertussen is er weer electriciteit.
Dat brengt mij meteen op het huidige temperatuurverschil met Nederland: vermoedelijk 30 graden. En dat was 40 graden afgelopen weekend. Het warme seizoen komt eraan in Myanmar, de zonnestralen zijn nu zo heet aan het worden dat het niet prettig is om er op het midden van de dag in te moeten staan of lopen. Maar in de gebouwen, ook zonder airco, is het koel genoeg. En in het kleine meditatiezaaltje voor '' lady foreigners' staan vans en is een airco.
Dat is op sommige dagen wel nodig om niet van je matje te glijden of in slaap te vallen.
Andere dagen is het 's morgens zo koud (25 graden?) dat de nonnen wollen mutsen op hun kaalgeschoren hoofden dragen en een deken rond de schouders trekken.
Vandaag heb ik mijn teacher, de eerwaarde sayadaw Ashin Jatila, respect betuigd en bedankt voor de lessen. Hij is twee keer in Nederland geweest en spreekt Engels. Ik heb veel van hem geleerd en de meditatie is weer wat verder ontwikkeld. Daarnaast was het een bijzondere ervaring om in het Mahasi centre te zijn. Het is een gemeenschap, zo groot als een dorp. Er staan wel 100 gebouwen op het terrein. Er wonen in wisselende samenstelling circa 250 monniken, 100 nonnen, en ca 100 lay-people waarvan circa 20 buitenlanders, niet-Birmezen.
De monniken staan in Myanmar in hoog aanzien, in het publieke leven zijn ze van groot belang. De rituelen zijn daar ook op geënt. En wij als 'lay-people' konden daar vooral tijdens het ontbijt en de lunch iets van meekrijgen omdat we met zijn allen tegelijkertijd gingen eten. In stilte.
De monniken staan in een lange rij te wachten, de lay-man staan in een rij daarachter, de nonnen daarachter en daarachter de lay-women. De buitenlanders hoefden vanwege de tafelschikking echter niet helemaal achteraan. We hadden een kort rijtje en piepten tussendoor.
Een immense gong van hout geeft aan wanneer actie begint. Dan komen uit het voormalige woonhuis van Mahasi Sayadaw de oudste monniken te voorschijn die de stoet voorgaan op weg naar de eetzaal. Een imposant gezicht dat veel dagjesmensen trekt, vooral chinesen die donaties (dana) doen en dan veel foto's en films van het fenomeen komen maken. De eetzaal staat vol met ronde lage tafels waaraan 2 tot 8 mensen kunnen plaatsnemen. De lage tafels volgeladen met gerechten. Het Birmese eten vind ik heerlijk. Ontbijt met rijst of noedels, een steeds andere soep, groenten, cakejes, koffie, thee. Lunch met veel groente- en vleesgerechten, cake, bijzonder gel-toetjes en ijs na.
Zittend op de grond is het prima eten. Ga ik thuis ook invoeren voor de liefhebber. Het eet wel makkelijk, want vooral bij de mie kan je het veel makkelijker naar binnen slurpen op een nette manier. Uberhaupt heb ik zin in veel rijst koken en als ik weer in Amsterdam ben.
Kunnen jullie allemaal komen eten.
Ondertussen is er weer electriciteit.
