Dhammacari

Er komt een nieuwe blog, die heet http://www.dhammacari1.blogspot.nl/ Dhammacari.
Ik weet nog niet wat het wordt. Waarschijnlijk wat informatiever en inhoudelijker over het boeddhisme, mogelijk aan de hand van mijn eigen pad, zoals de negen precepts of de abhidhamma of de sutta's die ik lees. De bron is zo groot, er is van alles mogelijk.

Deze blog houdt op, het begon met een klankschaal, het eindigt met een bespiegeling over waaruit we bestaan en over verlichting, de doodloze dood. Dat lijkt me wel mooi rond.

De bloggeriaanse beschrijving van de levensveranderingen is wat overbodig geworden. Het thema was denk ik transformatie. Die gaat wel door zonder deze blog. Dat is helder.

In gladness and in safety, may you be at ease.

Mind en materie

Zoals Thich Nhat Hanh het over materie heeft in zijn poëtische antwoord aan Ophra, zie vorige blog, zag ik vanavond een filmpje over geest, over conciousness, van Rupert Spira. Het was interessant en plezierig om mee te gaan in de meditatie op de film want oude staten van geest kwamen weer op, waarvan ik dacht dat ze verloren waren gegaan. En de staten van zijn kon ik onmiddellijk in het verhaal plaatsen. Het schiep duidelijkheid over lichaam en geest.

Maar het filmpje riep ook vragen op. Over hoe deze Rupert Spira zich verhoudt tot het Boeddhisme, hoe die twee zich verhouden tot body en mind, vergankelijkheid en permanentie, ik en niet ik, self en non-self.

Maar toen ik ook nog een stukje uit een sutta doornam, een leerrede van de Boeddha, en daarin las:

He discerns: 'This body of mine is endowed with form, composed of the four primary elements... And this consciousness of mine is supported here and bound up here.'

toen kwam het bij elkaar.

En zag ik dat Rupert Spira de Boeddha niet tegenspreekt, in tegendeel. Conciousness is waar contact is, heb ik geleerd. En waar Adyashanti, die ik een jaar of 6 of 7 geleden ontdekte met een boek dat 'True meditation' heet, zegt 'awareness itself is aware', daar zegt de Boeddha, wordt een arahant. Dan is consciousness niet meer gebonden aan hier, aan het lichaam, aan de materie, begrijp ik uit de sutta. Dan is er volledige bevrijding. Dan is er ongebondenheid.

Dit is waarschijnlijk onbegrijpelijke tekst. Maar als je jezelf als vogel door de lucht ziet gaan, en de lucht het bewustzijn is, dan is het lichaam van de vogel alleen zichtbaar of weet je dat het er is, omdat het het bewustzijn aan de kant duwt. Contact, lucht-lichaam, is bewustzijn.  De lucht gaat niet weg. Het lichaam wel, het lichaam wordt voor een deel ook lucht later. Of meer lucht dus eigenlijk.En soms wat minder, als mind matter maakt.
Het is zo simpel en helder. Waarom duurt het zo lang voordat we het begrijpen.

Nou ja, misschien is het nog steeds onbegrijpelijke tekst.

Thich Nhat Hanh

What happens when we die?, vraagt Ophra aan Thich Nhat Hanh.

"It’s like a cloud in the sky

when the cloud is no longer in the sky

it doesn’t  mean that  the cloud has died.

The cloud is continued in other forms like rain or snow or ice.

So you can recognize the cloud in her new forms.

If you are very fond of a beautiful cloud

and if your cloud is no longer there

you should not be sad,

your beloved cloud might have become the rain calling on you
'darling darling don’t you see me in my new form?'.

And then you will not be struck with grief and despair.

Your beloved one continues always.

Meditation helps you to recognize

her continued presence in new forms.

And our nature is the nature of no birth and no death.

The nature of a cloud also.

A cloud can never die.

A cloud becomes snow or hail or rain,

But it is impossible for a cloud to pass from being into non-being.

And that is true with your beloved one.

She has not died. 
She is continued in many new forms.

And you can look deeply,

and recognize her

in you and around you."

Elementaire crematie

Terwijl Benno achterop in haar reismandje onder bloemen ligt, fietsen we vanaf de dierenarts op de Overtoom naar het dierencrematorium in Noord, richting Landsmeer.
Een nacht over nagedacht, het liefst had ik een houtstapel gemaakt ergens, bij de boot waar ze veel is geweest, en het kattenlichaam in de andere elementen willen laten opgaan. Zoals ik dat in Nepal en India heb gezien. Dat voelde zo zuiver, als idee.
Maar vanochtend vroeg regende het, en waar is hier een plek waar je vuurtje kan stoken zonder dat er iemand komt vragen wat je aan het doen bent. Of dat de brandweer moet komen, of dat een precious moment verstoord wordt.

De zon schijnt, we fietsen langzaam, Co achter me, de tranen rollen over mijn wangen, mijn hart is zacht als boter, dons, babyhuid, kattenvacht.
Het is een kleine, verstilde uitvaart tussen het shoppende verkeer.
De fietsrit brengt herinneringen van Benno van toen ik haar net kreeg, hoe ze gezelschap van Nietzo werd, hoe Nietzo haar muizen leerde vangen, en hoe ze 15 jaar er was, belangeloos, karaktervol, lief, vrolijk, intelligent. Soms stoïcijns opgerold ergens op een stoel, soms als een dweil liggend op mijn buik of in omarming, vaak wakker aanwezig en in gesprek en nog niet zo lang geleden samen mediterend.

Benno was als een hond, trouw en vol liefde en ik ben diep gelukkig en dankbaar dat ze bij me was.

May she be in peace.

Benno is niet meer

Vanochtend stopte ik na een uur al met mediteren en toen ik in mijn kamer kwam, ging de telefoon. Co aan de lijn. "Vanmiddag ga ik naar de dierenarts met Benno, het gaat niet goed sinds zondag, ze ligt de hele tijd in een hoekje." Ik vroeg om even te praten met Benno. Co haalt haar, ik praat tegen haar, Benno kruipt langzaam op de schouder van Co, zoals Benno en ik meestal zaten.
Ik twijfel of ik mee zal naar de dierenarts, maar besluit van niet. En doe de verdere tijd metta.
Het mocht niet baten.
"Benno om 15.45 uur overleden" lees ik op de sms.
Ze had kanker en dat is heel snel gegaan, dat zegt de dokter die haar laat inslapen. Sinds zondag was ze waarschijnlijk blind. Goddank heeft ze m'n stem nog even gehoord. Maar ik realiseer me dat ze niet terug praatte, wat ze anders wel deed.

"Mijn Benno". de herinneringen, het maatjes zijn en het verdriet stuiteren door mijn hart. In alle veranderingen in het leven is mijn gehechtheid aan Benno degeen geweest die het meeste beslommeringen bracht. Ze was immers van mij afhankelijk Ik had voor haar gekozen, in 1998. Als kleine kitten kwam ze bij me. Co en ik hebben haar samen gekozen. Als maatje voor Nietzo.

Benno is niet meer.
Het doet pijn.
Als ze herboren wordt, wordt ze vast een enorm lief mens.

De negende

Metta is het negende voornemen waaraan ik mij verbonden heb. De beoefening geeft een diep fundament, een bewustzijn, dat vrede brengt. En vrede is wanneer het veilig is en er harmonie is. Metta is als de vleugels van een liefdevolle moeder waaronder het veilig schuilen is en metta is zelf die vleugels zijn voor jezelf en anderen.
Niets vragend, niets verlangend.

Zo ervoer ik dat deze ochtend in diepe meditatie met een prachtig beeld van vogels.

"May all beings, including myself, be at ease".


 

Welkom thuis

Het was wel raar om weer in Nederland te komen in een vrij absolute staat van 'homelessness', thuisloosheid. Maar het vreemde ontstaat pas als je er over nadenkt, want verder voelt het vooral goed. Vooral ook door de hulp en de steun van lieve en meedenkende vriendinnen. Dat is een geschenk, zeker als soms paniek dreigt op te borrelen over de ongewisheid die ik weliswaar met overtuiging in gegaan ben, maar de eigen gedachten en soms opmerkingen van anderen denken dat het anders zou moeten.

Niet nadenken is een optie. Is iets anders dan onnadenkend zijn. Weten dat iets goed is, door naar een diep gevoel te luisteren. Vertrouwen daarin te hebben. En dat diepe gevoel is een bron van veel. Onnoembaar veel.

Nu alweer twee weken hier, en nu pas werkelijk aan het thuis komen, of misschien wel thuis gekomen. In retraite in Naarden. Met Christina Garbe en daw Agganyani en afwisselend Henk en Jotika. zie www.sangha metta.nl.

Het thuiskomen gebeurde dinsdag de 23e april. Terwijl ik zat te mediteren kwam uit al mijn poriën de roep om het dhammaleven te leven. En dat betekent om alles te doen wat goed is voor mij en voor iedereen om mij heen, dichtbij en ver weg. Dat ontstond niet uit niets uiteraard, veel ging er aan vooraf, meer dan ik nu weet en op dat moment kwam dat samen. Dat goede doen, is anders doen dan ik deed, misschien ook wel andere dingen durven te doen, die ik voorheen niet deed.

Met daw Agganyani en Jotika zal ik zaterdag 9 precepts, leefregels, rules of training, intenties, uitspreken.

Vandaag zag ik op internet een heel nieuwe betekenis van 'dhammacari', een heel verhaal, maar in ieder geval, je kan ze herkennen aan 9 precepts.

Ik heet straks niet alleen dhammacari, ik ben straks een dhammacari.

Welkom thuis.

Sakyaditha conferentie verslag

Handig als anderen een conferentie voor je samenvatten in beelden. De international conference on women in  Buddhism die gehouden werd van 5-13 januari in Vaishali, India en de tour daarna staan op het filmpje. En. ik ontdekte dat ik er 2 keer even op sta.

De aarde: 'receive'

Veel aantekeningen van de retraite in Lumbini en in Myanmar moeten nog uitgewerkt worden. Die van de 'great four elements meditation', de basis van de aanpak volgens Pa Auk methode biedt een goede hangup.

De aarde heeft als functie om de andere rupa,/materie elementen te ontvangen. De wind waait het zand weg, het water spoelt de aarde weg en het vuur verschroeit de aarde. De aarde ontvangt het lijdzaam, verandert van vorm, zoals in werkelijkheid wordt de aarde vlakker en vlakker.

De wind: 'carry'

"Gekomen om te gaan", dacht ik gisteravond terwijl ons vliegtuig naar de aankomsthal taxiede.
Mijn dierbare reisgezelschap heeft die woorden ook wel eens gebruikt. "We zijn als wuivend graan, gekomen om te gaan". Hoe leg je anica uit, vergankelijkheid, tijdelijkheid. Ik weet niet waar deze uitdrukking vandaan komt. Hoewel een prachtig beeld, begreep ik de beeldspraak niet. Het wuivende graan, breng ik niet als eerste in verband met de dood en met het voorbijgaan.
Wuivend graan staat voor mij voor 'resilience', veerkracht, terugveerkracht.
En sinds kort, sinds we vier-elementen meditatie hebben gedaan, met de wind.

Het windelement is een van de vier elementen waaruit materie bestaat volgens de Boeddhistische leer (volgens de Chinese geneeskunst zijn er vijf elementen, zij hebben er hout bij gevoegd).
De vier elementen zijn aarde, water, vuur, wind. Elk element kent een aantal kenmerken of karakteristieken van materie. De wind is kracht en tegenkracht, duwen en ondersteunen, druk en tegendruk.
Support. Pushing. Support. Pushing.
De functie van het windelement is 'dragen', carry. De manifestatie is bewegen. Zoals een blad door de lucht dwarrelt, zoals een pendulum heen en weer gaat, zoals je lichaam schommelt terwijl je zit en zoals de zwaartekracht wordt weerstaan (pushing) door een opwaartse kracht (supporting). Iedereen heeft er eigen beelden en ervaringen bij.
Dat is voor mij de wind, het luchtelement, waarin het graan wuift. Slowly, slowly, soms bijna tegen de grond, soms stil rechtop, soms heen en weer deinend of nauwelijks bewegend, maar altijd dynamiek.

Zoals je ergens vandaan komt en er weer naar terug wil keren, from en to. En elk moment is het punt van waaruit wordt gegaan en gekomen een ander punt.
De volgende keer dat ik naar Myanmar ga, dan is dat vanuit een ander vertrekpunt.

Internationale vrouwendag in Nepal

8 Maart is een vrije dag in Nepal.
Sarita was vanochtend vroeg al bezig om mais te pletten met een vijzel die evengroot was als zijzelf.

Straks ga ik naar Bangkok. Met een tas vol Nepalese koekjes, 'bread' noemt Sarita het (een soort oliebollen, maar dan plat).
En een zak met geplette rijstkorrels die ze rauw eten.

Voor de broer en het nichtje van Sarita.

Daar ga ik dan logeren weer, in Himalaya Residence.

Nieuws

Nu een paar dagen uit de retraite, aan het communiceren, het typen gaat alsof er een kikker in de keel zit, en het plezier van een interessante retraite en over het vervolg van de reis borrelen voort.

En een uurtje geleden de blog van een vriendin bezocht die meldde dat het weer in Nederland koud wordt weer. En toen ik daarom op Nu.nl ging kijken, toen zag ik NIEUWS.

Het aftreden van de koningin. Het filmpje bekeken. Ben geroerd. Dit is iets wat heel Nederlands is. Het koningshuis. En ik vind het heel waardig hoe ze het verwoord en respect.

Lumbini

De laatste dag bracht ons naar Lumbini en was voor mij het moment van afscheid nemen van de vrouwen die morgenochtend nog doorgaan naar Luckov en dan ook vertrekken.
Van evalueren is nog niet veel gekomen, maar een paar aanzetten tot discussie zijn er geweest. Voor mijzelf is de ervaring geweldig geweest. Soms kijk je van buiten naar binnen en nu begin ik van binnen naar buiten te kijken. Van binnenuit die grote sangha of gemeenschap van gedreven, geïnspireerde en capabele vrouwen die ik de afgelopen periode heb mogen ontmoeten. En bij wie ik me thuisvoel en van wie ik veel heb geleerd en kan leren. De volgende conferentie is in Indonesië, Borobudur, 2015.

Nu in Lumbini in het Panditarama , en ga ik me weer andere dingen eigen maken en in verdiepen, de stilte om maar eens mee te beginnen. Wel even genoeg gepraat.
Zes en een halve week verblijf ik hier in noble silence.

Het goede voor iedereen.
May you all be happy.

Voorbij

Kushinagara. Daar is de Boeddha overleden, en die plek deden we aan op weg naar Lumbini.
The reclining Boeddha. Een grote liggende Boeddha en een enorm verstilde sfeer in het gebouw bij de stoepa. Misschien was hier even mediteren voor mij de meest intense ervaring tijdens de afgelopen periode die een aaneenschakeling was van bijzondere momenten.

zonsopgang op de Ganges

varanasi. aan de ganges. diep mooi.

op het water terwijl het van donker naar licht gaat, licht foggy, stil weer.
mensen beginnen het water in te wandelen van grote stenen trappen, vrouwen in hun kleurige gewaden.
op het water zelf, in de stilte, bloemetjes laten vallen. prachtige ochtendceremonie.

Bodh Gaya

Voor de dhamma vrienden behoeft dit geen toelichting.
Maar dit is dus de MahaBodhi Temple in Bodh Gaya.
Achter, bijna tegen het gebouw aan, staat een bodhi boom (in het engels wordt het figg tree genoemd, dat is vreemd want het is geen vijgen boom, in het latijn prunus religioso).
Onder de bodhiboom, een stekje van de originele boom, bereikte de boeddha staat van verlichting.

En onder die boom hebben we, zo'n 20 vrouwen, vanochtend een uurtje gezeten. Het was vier uur in de ochtend. En al heel vol met mensen. Twee dagen geleden een eerste blik geworpen, en gister er rond gelopen.
Het is fantastisch, we zien heel veel. Gister ook de 13e Karmapa mogen ontmoeten tijdens bezoek aan de tibetaanse tempel. Prachtige ervaring.

het boeddhisme wat ik hier tegenkom, de vele vormen, is zo interessant.

Gister naar Sujata village/kuti. Dat ligt vlakbij bodh gaja en was mooi. Met Karma Lekshe Tsomo, de charismatische founder van Sakyaditha, aan kop door de rijstvelden naar de plek waar de boeddha erg lang ascese had beoefend en waar een vrouw, Suchata hem een kom rijst en melk gaf. Dat bracht de ommekeer en zijn inzicht dat je van uithongering niet verlicht raakt en bracht hem tot de middenweg.
Een paar dagen ervoor had ik van Suetata, waarvan ik nu weet dat ze Suchata heet, die ik vorig jaar in Thailand ontmoette een eerste email ontvangen. Dus ik was blij dat ik nu een foto kon maken van de memorabele plek die de weldaden van haar naamgever markeert.

Nu na nog weer vele andere verhalen, in Sarnath. Daar is het deerpark. First sermon, eerste dhammatalk van de boeddha.

buddha peace monument vaishali

morgen is de afsluiting van de 13th sakyaditha conferentie. Vanmiddag hebben we de plek bezocht waar mahaprajapati en haar 500 vrouwelijke collega's door de boeddha 2500 geleden werden geordineerd. Het is een verhaal van moed en doorzettingsvermogen en hulp op het juiste moment.

prachtig samenzijn, erg goede lezingen, en ontdekkend.
Dhamma volop aanwezig, ook in de ontmoetingen.
Eigenlijk de fijnste conferentie die ik ooit heb meegemaakt. Gewoon uit eigen interesse er heen gegaan, niks te hoeven presenteren, en het voelt als een landmark. Vanavond werd afgesloten met optredens van deelnemers. Bijna een bonte avond, maar dan classy, origineel, smaakvol en warm. Sterker nog, we sloten af met metta, karuna, mudita en upecka.
Het was niet alleen maar feest, het was ijskoud. Maar ja, dan is het des te fijner als er dagen zijn, zoals vandaag, dat de zon de mist doorboort en ons weer verwarmt.

En toen konden we de schitterende omgeving zien.

Okay uit Delhi

Op het vliegveld in Delhi contact gemaakt met andere tourgenoten die naar de Sakyaditha conferentie gaan. En na een uurtje rust over de markt nabij het hotel gelopen en nu zijn we in een internet cafe beland.

Veel Thaise vrouwen tot dusver, en twee Taiwanese. Een aantal nonnen, een aantal leken.

Het is een nieuwe ervaring om hier te zijn, en te zijn, meteen te zijn.
Fijn hier ook. Ik geniet ervan.

Free

Er is verhuisd, opgeruimd, schoongemaakt, opgeslagen in de kelder, nagedacht over wat mee moet en wat niet, tickets geboekt, reisschema gemaakt, afvinklijstjes doorgewerkt. Geweldige hulp gekregen en onverwachte hulp ook.


Voel me tijdsloos,en opgenomen in wat er is. En dank iedereen die daar aan heeft bijgedragen.

Van een goede vriendin kreeg ik een filmpje opgestuurd. 
Rest in the endless peace of your true nature. 
See what is never born and does not die.

Drie juwelen

Het is heel simpel. Er is niets anders dan een intens moe gevoel dat verlangt opgelost te worden en waarvan ik weet dat slapen volstrekt zinloos is om dat op te lossen. Slapen helpt niet. Denken helpt ook niet.
Mediteren helpt.

En voor nu helpt het ook om dingen gedaan krijgen. Afstrepen op de lijst van dingen die erop staan. Vandaag Brussel. Het ging goed op de ambassade. Bijna liep het niet goed, want de paspoorten lagen nog niet klaar. Een datum had ik niet goed ingevuld. Maar ze waren heel vriendelijk en begripvol en na een kwartiertje was het gereed. De derde visumsticker.

En de treinreis, wat heerlijk is dat toch. Tijd om te lezen en dingen te laten bezinken. Inspiratie opgedaan, herkenning opgedaan en geleerd uit een boek dat Compassie heet. Daar is zo veel over te schrijven, en zoveel over naar binnen te kijken. En ben zo blij dat ik straks weer voor een langere periode kan mediteren.
Compassie vraagt transitie. In het boek wijzen meerdere auteurs er op. Bij compassie, niet alleen het woord, voel ik vaak een stille pijn. Vroeger noemde ik dat groeipijn. Maar nu niet meer. I have been joining the grown-ups. "You are the one that has to grow up" zei Dag Hammerskjold ook.
De boeddha zou zeggen, be an island to yourself. En zo zie ik het, dan is er compassie en de andere boundless states, en zo is het nooit altijd, nooit steeds, nooit permanent.

Morgen is de grote dag van de verhuizing en misschien wel de grote dag van een start van een nieuw leven. Kijk er enorm naar uit, en vooral ook naar de symbolische gang van hier naar daar.

Thuisloos, maar geen zwerver. Thuisloos, maar ook geen non/monnik. Thuisloos, onderweg zonder haast, in vertrouwen over de juiste plek.
Er is een metafoor in de meditatie, die van een glas met water waarin allerlei deeltjes zweven die opgeschud zijn. Door te zitten daalt het neer.
En zo voelt de thuisloosheid: als zo'n stofje zijn.
Het stofje daalt neer. Maar waar, wanneer en hoe, dat is volstrekt onbekend.

Gister met vriendinnen een bijzondere bijeenkomst gehad. De aanleiding was afscheid van het appartement. En uiteindelijk is het huis alleen maar symbool voor dingen waar ik graag afscheid van neem omdat waarachtigheid er door groeit. En ook symbool voor dingen waar ook anderen mij mee identificeren. En dat is misschien wel het moeilijkst. Als het lukt eigen identificaties los te laten, voor momenten, dan betekent dat nog niet dat anderen je er niet meer mee identificeren met de ideeën en ervaringen uit het verleden. Maar dat is maar een deel van het verhaal.

Drie juwelen, ja, die heb ik wel gevonden. In meerdere opzichten.