Op de brug over de Keizersgracht liep een dametje paniekerig heen en weer. Grijs haar, mantelpak, grote zonnebril en in één hand een blindenstok. In de andere hand een hondenriem. De hond zag ik niet, maar ik vermoedde een chihuahua of een poedel.
"Flossie! Flossie!" riep ze tegen de lucht, terwijl ik kwam aangefietst. Het uiteinde van de hondenlijn zag ik over de rand van de brug verdwijnen. Ik vreesde voor het leven van Flossie en gooide mijn fiets aan de kant om aan de hondenlijn te gaan trekken. Niet te hard om Flossie niet te kelen maar wel snel, want haast was geboden. De lijn was lang, en het duurde even voor ik'm helemaal had opgehaald. Aan het eind bleek geen halfverzopen hondje, maar ik zag een met zand gevuld colablikje.
Mijn hart bonkte nog terwijl ik aan de kade een camerateam spotte. Er liep een man, waarschijnlijk de opnameleider, op mij toe. Hij verontschuldigde zich omdat ik was geschrokken. "We zijn bezig met opnamen", zei het dametje. Dat had ze wel meteen kunnen zeggen, dacht ik. Die opname moest dan maar overnieuw vond ik, en fietste weg.
