Internationale vrouwendag in Nepal

8 Maart is een vrije dag in Nepal.
Sarita was vanochtend vroeg al bezig om mais te pletten met een vijzel die evengroot was als zijzelf.

Straks ga ik naar Bangkok. Met een tas vol Nepalese koekjes, 'bread' noemt Sarita het (een soort oliebollen, maar dan plat).
En een zak met geplette rijstkorrels die ze rauw eten.

Voor de broer en het nichtje van Sarita.

Daar ga ik dan logeren weer, in Himalaya Residence.

Nieuws

Nu een paar dagen uit de retraite, aan het communiceren, het typen gaat alsof er een kikker in de keel zit, en het plezier van een interessante retraite en over het vervolg van de reis borrelen voort.

En een uurtje geleden de blog van een vriendin bezocht die meldde dat het weer in Nederland koud wordt weer. En toen ik daarom op Nu.nl ging kijken, toen zag ik NIEUWS.

Het aftreden van de koningin. Het filmpje bekeken. Ben geroerd. Dit is iets wat heel Nederlands is. Het koningshuis. En ik vind het heel waardig hoe ze het verwoord en respect.

Lumbini

De laatste dag bracht ons naar Lumbini en was voor mij het moment van afscheid nemen van de vrouwen die morgenochtend nog doorgaan naar Luckov en dan ook vertrekken.
Van evalueren is nog niet veel gekomen, maar een paar aanzetten tot discussie zijn er geweest. Voor mijzelf is de ervaring geweldig geweest. Soms kijk je van buiten naar binnen en nu begin ik van binnen naar buiten te kijken. Van binnenuit die grote sangha of gemeenschap van gedreven, geïnspireerde en capabele vrouwen die ik de afgelopen periode heb mogen ontmoeten. En bij wie ik me thuisvoel en van wie ik veel heb geleerd en kan leren. De volgende conferentie is in Indonesië, Borobudur, 2015.

Nu in Lumbini in het Panditarama , en ga ik me weer andere dingen eigen maken en in verdiepen, de stilte om maar eens mee te beginnen. Wel even genoeg gepraat.
Zes en een halve week verblijf ik hier in noble silence.

Het goede voor iedereen.
May you all be happy.

Voorbij

Kushinagara. Daar is de Boeddha overleden, en die plek deden we aan op weg naar Lumbini.
The reclining Boeddha. Een grote liggende Boeddha en een enorm verstilde sfeer in het gebouw bij de stoepa. Misschien was hier even mediteren voor mij de meest intense ervaring tijdens de afgelopen periode die een aaneenschakeling was van bijzondere momenten.

zonsopgang op de Ganges

varanasi. aan de ganges. diep mooi.

op het water terwijl het van donker naar licht gaat, licht foggy, stil weer.
mensen beginnen het water in te wandelen van grote stenen trappen, vrouwen in hun kleurige gewaden.
op het water zelf, in de stilte, bloemetjes laten vallen. prachtige ochtendceremonie.

Bodh Gaya

Voor de dhamma vrienden behoeft dit geen toelichting.
Maar dit is dus de MahaBodhi Temple in Bodh Gaya.
Achter, bijna tegen het gebouw aan, staat een bodhi boom (in het engels wordt het figg tree genoemd, dat is vreemd want het is geen vijgen boom, in het latijn prunus religioso).
Onder de bodhiboom, een stekje van de originele boom, bereikte de boeddha staat van verlichting.

En onder die boom hebben we, zo'n 20 vrouwen, vanochtend een uurtje gezeten. Het was vier uur in de ochtend. En al heel vol met mensen. Twee dagen geleden een eerste blik geworpen, en gister er rond gelopen.
Het is fantastisch, we zien heel veel. Gister ook de 13e Karmapa mogen ontmoeten tijdens bezoek aan de tibetaanse tempel. Prachtige ervaring.

het boeddhisme wat ik hier tegenkom, de vele vormen, is zo interessant.

Gister naar Sujata village/kuti. Dat ligt vlakbij bodh gaja en was mooi. Met Karma Lekshe Tsomo, de charismatische founder van Sakyaditha, aan kop door de rijstvelden naar de plek waar de boeddha erg lang ascese had beoefend en waar een vrouw, Suchata hem een kom rijst en melk gaf. Dat bracht de ommekeer en zijn inzicht dat je van uithongering niet verlicht raakt en bracht hem tot de middenweg.
Een paar dagen ervoor had ik van Suetata, waarvan ik nu weet dat ze Suchata heet, die ik vorig jaar in Thailand ontmoette een eerste email ontvangen. Dus ik was blij dat ik nu een foto kon maken van de memorabele plek die de weldaden van haar naamgever markeert.

Nu na nog weer vele andere verhalen, in Sarnath. Daar is het deerpark. First sermon, eerste dhammatalk van de boeddha.

buddha peace monument vaishali

morgen is de afsluiting van de 13th sakyaditha conferentie. Vanmiddag hebben we de plek bezocht waar mahaprajapati en haar 500 vrouwelijke collega's door de boeddha 2500 geleden werden geordineerd. Het is een verhaal van moed en doorzettingsvermogen en hulp op het juiste moment.

prachtig samenzijn, erg goede lezingen, en ontdekkend.
Dhamma volop aanwezig, ook in de ontmoetingen.
Eigenlijk de fijnste conferentie die ik ooit heb meegemaakt. Gewoon uit eigen interesse er heen gegaan, niks te hoeven presenteren, en het voelt als een landmark. Vanavond werd afgesloten met optredens van deelnemers. Bijna een bonte avond, maar dan classy, origineel, smaakvol en warm. Sterker nog, we sloten af met metta, karuna, mudita en upecka.
Het was niet alleen maar feest, het was ijskoud. Maar ja, dan is het des te fijner als er dagen zijn, zoals vandaag, dat de zon de mist doorboort en ons weer verwarmt.

En toen konden we de schitterende omgeving zien.

Okay uit Delhi

Op het vliegveld in Delhi contact gemaakt met andere tourgenoten die naar de Sakyaditha conferentie gaan. En na een uurtje rust over de markt nabij het hotel gelopen en nu zijn we in een internet cafe beland.

Veel Thaise vrouwen tot dusver, en twee Taiwanese. Een aantal nonnen, een aantal leken.

Het is een nieuwe ervaring om hier te zijn, en te zijn, meteen te zijn.
Fijn hier ook. Ik geniet ervan.

Free

Er is verhuisd, opgeruimd, schoongemaakt, opgeslagen in de kelder, nagedacht over wat mee moet en wat niet, tickets geboekt, reisschema gemaakt, afvinklijstjes doorgewerkt. Geweldige hulp gekregen en onverwachte hulp ook.


Voel me tijdsloos,en opgenomen in wat er is. En dank iedereen die daar aan heeft bijgedragen.

Van een goede vriendin kreeg ik een filmpje opgestuurd. 
Rest in the endless peace of your true nature. 
See what is never born and does not die.

Drie juwelen

Het is heel simpel. Er is niets anders dan een intens moe gevoel dat verlangt opgelost te worden en waarvan ik weet dat slapen volstrekt zinloos is om dat op te lossen. Slapen helpt niet. Denken helpt ook niet.
Mediteren helpt.

En voor nu helpt het ook om dingen gedaan krijgen. Afstrepen op de lijst van dingen die erop staan. Vandaag Brussel. Het ging goed op de ambassade. Bijna liep het niet goed, want de paspoorten lagen nog niet klaar. Een datum had ik niet goed ingevuld. Maar ze waren heel vriendelijk en begripvol en na een kwartiertje was het gereed. De derde visumsticker.

En de treinreis, wat heerlijk is dat toch. Tijd om te lezen en dingen te laten bezinken. Inspiratie opgedaan, herkenning opgedaan en geleerd uit een boek dat Compassie heet. Daar is zo veel over te schrijven, en zoveel over naar binnen te kijken. En ben zo blij dat ik straks weer voor een langere periode kan mediteren.
Compassie vraagt transitie. In het boek wijzen meerdere auteurs er op. Bij compassie, niet alleen het woord, voel ik vaak een stille pijn. Vroeger noemde ik dat groeipijn. Maar nu niet meer. I have been joining the grown-ups. "You are the one that has to grow up" zei Dag Hammerskjold ook.
De boeddha zou zeggen, be an island to yourself. En zo zie ik het, dan is er compassie en de andere boundless states, en zo is het nooit altijd, nooit steeds, nooit permanent.

Morgen is de grote dag van de verhuizing en misschien wel de grote dag van een start van een nieuw leven. Kijk er enorm naar uit, en vooral ook naar de symbolische gang van hier naar daar.

Thuisloos, maar geen zwerver. Thuisloos, maar ook geen non/monnik. Thuisloos, onderweg zonder haast, in vertrouwen over de juiste plek.
Er is een metafoor in de meditatie, die van een glas met water waarin allerlei deeltjes zweven die opgeschud zijn. Door te zitten daalt het neer.
En zo voelt de thuisloosheid: als zo'n stofje zijn.
Het stofje daalt neer. Maar waar, wanneer en hoe, dat is volstrekt onbekend.

Gister met vriendinnen een bijzondere bijeenkomst gehad. De aanleiding was afscheid van het appartement. En uiteindelijk is het huis alleen maar symbool voor dingen waar ik graag afscheid van neem omdat waarachtigheid er door groeit. En ook symbool voor dingen waar ook anderen mij mee identificeren. En dat is misschien wel het moeilijkst. Als het lukt eigen identificaties los te laten, voor momenten, dan betekent dat nog niet dat anderen je er niet meer mee identificeren met de ideeën en ervaringen uit het verleden. Maar dat is maar een deel van het verhaal.

Drie juwelen, ja, die heb ik wel gevonden. In meerdere opzichten.

Dag Hammarskjold en clear vision

Is life so wretched?
Isn't it rather your hands that are too small?
Your vision that is muddied?

Dag Hammarskjold

Deze regels las ik voor het eerst in een boek dat ik kreeg op mijn 25e. Other Women, dat bovenstaande als motto draagt. Ik vind het mooie regels, relevante en betekenisvol en soms komen ze opzetten.

Met regelmaat kom ik Dag Hammerskjold tegen. Soms als straatnaam, soms in een gesprek of anderszins.  Terwijl ik nadenk over compassie, het boek google dat Compassie heet om te kijken of ik er de voorplaat van kan downloaden, kom ik Franciscus van Assisi tegen, die "'vanuit liefde en compassie zijn broederschap in uiterste eenvoud leidde en hiermee aantoonde hoeveel kracht er in zachte waarden schuilt'. Ook qua leiderschap kan Franciscus ons nog steeds inspireren. Franciscus' leiderschap wordt weerspiegeld in de zendiscipline en de levens van Dag Hammerskjöld en Jef Boeckmans."

Zo kwam ik deze keer bij Dag Hammarskjold terecht. Ik kom hem dus wel vaker tegen. En meestal schrijf ik er iets over op. Echt op onderzoek naar hem ben ik nooit gegaan, maar ik geloof dat hij iets was bij de Verenigde Naties.

Laatst moest ik in het kader van helder water, een metafoor die veel wordt gebruikt in de inzichtsmeditatie, aan hem denken en aan bovenstaande regels. Muddied, is modderig, is geen clear vision.

Helder water, clear vision.

Daarnaar streven we.

Andere visarun

Eerder dit jaar ging ik drie keer op visa run naar de grens tussen Thailand en Cambodja. Dat herinner ik me, omdat mijn paspoort nu alweer twee nieuwe stempels en stickers heeft. Eén voor India en éen voor Nepal.

Nu heb ik mijn paspoort weer in bezit.
Voor eventjes want morgen ga ik naar Brussel voor het derde visum voor mijn reisgenoot en mezelf, voor Myanmar.
Ze doen er drie dagen over, zeggen ze.
Twee mappen vol papier, foto's, CD-roms en verklaringen willen ze hebben.

Het is wel een beetje fingers crossed met al die feestdagen en de eerste etappe die op 2 januari start.
Maar, dat komt ook helemaal goed.

Hispaw

Na Kathmandu zal ik naar Bangkok reizen. En vanaf Bangkok zal ik samen met een dhammavriendin naar Mandalay, Myanmar, vliegen.
We zullen in de koelte van het hoger gelegen Hsipaw, gaan mediteren in de Pa Auk traditie, in een klein meditatiecentrum. Ik kijk uit naar de stille en natuurlijke omgeving. Het zal er veel stiller zijn dan in Lumbini, en de mensen die er wonen en voor ons zullen zorgen hebben we gezien op de film van Setti. De drie ma's.

En de meditatie zal anders zijn. Van shamata naar vipassana zoals Shaila Catherine  het beschrijft. Ben heel benieuwd hoe ik de concentratie meditatie en de jhana's zal ervaren.

In de abhidhamma groep was er discussie over. Opeens voelde ik me oud. Ga maar zitten, denk ik dan. Ga het zelf maar ervaren.
Hoe een aardbei smaakt kan je niet weten als je'm niet zelf hebt geproefd. Welke dichterlijke of liederlijke beschrijvingen er ook van zijn.

Lumbini

Het plan is om van 17 januari tot ca. 7 maart te mediteren weer in het Panditarama in Lumbini, Nepal. Onder leiding van U Vivekananda. Vivekananda is een van oorsprong duitse monnik die circa 16 jaar in opleiding is geweest bij U Pandita. U Pandita staat bekend om zijn nogal strenge aanpak in de Vipassana meditatie. Sterk gericht op de fasen van inzicht die je als mediterende doorloopt. Elke fase verder, betekent een stapje verder op de ladder van wijsheid en bevrijding.

Daarna ga ik naar Kathmandu om in ieder geval één nachtje weer in Sanu's House te zijn, bij Sarita.

Sakyadhita

Op 2 januari via Londen naar New Delhi. Vanaf daar stap ik in een soort conferentie beweging, een organisatie in en rond de 13de Sakyadihta International Conferentie on Buddhist Women.

Een beetje terug naar de 'roots', het gevoel dat er was rond het opzetten en werken aan Surplus, Vrouwenweekblad en Savante.
Vertrouwd wel, en ik heb er zin in. Ben heel benieuwd hoe er over issues wordt gesproken, en vooral ook wat de issues zijn. Het programma is groot en uitgebreid, en het zal moeilijk kiezen zijn. Maar daar is nog tijd voor.

De conferentie speelt zich af in Vaishali, noord India

13th Sakyadhita International Conference on Buddhist Women

Vaishali, (Bihar) India
2013 January 5-12

Na afloop een rondtour langs Boeddha plekken. Ze doen ook Lumbini aan.
Daar zal ik iedereen uitzwaaien als ze voortgaan naar New Delhi. En ik blijf daar om ca. 6 weken weer te gaan mediteren bij Vivekananda. Ook daar kijk ik naar uit.

Inspiration: Meeting my Mind

Het komt dichterbij, de reis, de bijzondere reis. Binnenkort zal ik er meer over schrijven. Nu alvast een voorproefje. Eerder dit jaar en in oktober tijdens een abhidhamma weekend met Daw Agganyani liet Setti Wessels de film-in-wording zien die zij maakte op grond van haar meditatie ervaringen in Hsipaw, Myanmar.
Daar wordt in een kleine meditatiecentrum onder leiding van een zeer bekwame leraar een combinatie van concentratie en inzichtsmeditatie beoefend.

Setti heeft jarenlang concentratie meditatie beoefend en kwam ook in Myanmar terecht. Toen ging er een wereld voor haar open. En die wereld, de Birmese Theravada Buddhistische traditie en haar visie op de sociaal-culturele en maatschappelijk implicaties ervan op de samenleving, probeert ze te vatten in die film.
Dat combineert ze met een artistieke weergave in aquarellen van haar eigen meditatie-ervaringen. Ze verweeft haar blik op Myanmar, de meditatietraditie, en haar aquarellen tot een harmonieus beeld.
De film is nog niet geheel klaar. Maar als ze straks terug komt uit Myanmaar waar ze nu vier maanden in retraite is onder leiding van Pa Auk, zal de promotie van haar film verdere aandacht krijgen. Iedereen die dit leest: don't miss it!

Setti maakte aquarellen van wat ze zag, de kalapa's en liet die aan de monniken zien. Die zeiden: "ja, dat zien wij ook."

Dit is de tekst van bovenstaande folder:

• -          What did the Buddha teach?
• -          What happens when you practice the meditation techniques that the Buddha taught?
• -          Do these meditation techniques still exist?

What if the purpose of ‘The four great elements’ meditation technique is to reach a concentration so deep that one can see into one’s own body? Observing the basic building blocks of matter that the Buddha called ‘Kalapas’, which science is still searching for?

During 5 months meditation in Myanmar a monk taught me 4 of the 40 techniques that were described in the Visuddhi Magga, or Path of Purification. This book was written by a monk about 1.500 years ago, a summary of the Buddha’s teachings.

I made illustrations of the systematic and orderly techniques as taught, step by step, unchanged for 2.500 years. The monk and other meditators approved – this is what they see too, when in deep concentration. I shall use these illustrations to explain the wonders that unfold when meditating according to the traditional Theravada meditation techniques as taught in Myanmar today.

Techniques discussed ‘Four Great Elements’ (the basic start bringing deep concentration), 32 Body Parts, Bone Meditation and White Kasina meditaion that leads to Jhana concentration.

“Meeting my mind”

The film, a first editor’s ‘rough-cut’ ready for viewing by appointment etc.

onttakeling

Vanmiddag werd de piano opgehaald. De verheugende en de afscheidnemende gevoelens wisselen elkaar af.  Interessant om te zien.

Dag piano.
Heel hard gestudeerd in het begin, in 2004, en na een vakantie, weer helemaal overnieuw begonnen. De vingervlugheid is nooit echt gekomen. De koppeling van bladmuziek naar vingers ook niet. Wel veel plezier gehad, en veel gelachen met Lucietheodora over onze feestelijke bespiegelingen of iets wel of niet voor publiek (elkander) gespeeld kon worden.
Het enige stuk dat ik kan spelen is de Prelude van Bach in C. En nog een paar andere stukjes vanaf bladmuziek.

Gister werd ik weer gegrepen door muziek. De Misa Criolla life, in De Nieuwe Liefde. In de kelder vervolgens de CD opgespoord met Jose Careras in de glimmende hoofdrol. Nog net beluisterd voordat ene Gijs met twee CD-tjes kwam om te beoordelen of hij de geluidsinstallatie wilde kopen. Dat wilde hij.
De Ring des Nibelungen van Wagner die hij meenam en Dichterliebe, klonken fantastisch. En ik was blij dat het juist die muziek was die hij meenam. De boxen en de installatie staan nu bij iemand die jaren in het concertgebouw heeft gewerkt. Dat voelt goed. Fijn om te weten dat iemand er echt plezier van zal hebben.

De pianoverhuizers haalden halsbrekende toeren uit.

 

Zoeken en vinden

"All this seeking ever wants is love. 
Love is the dissolution of this seeking. 
Of this imaginary self."

Rupert Spira


Liefde is groter dan ons zelf, dan wij zijn. Liefde laat alles oplossen. Zoeken is een beweging van verlangen en een beweging van afkeer. Zoeken komt voort uit ego, self, imaginary self.
En als dat imaginary self oplost is er vanzelf het vinden.
Ik denk dat ik het zo moet lezen. Is ook nabij ervaring. "Alles is er al", is het ook.

een gepasseerde koopakte

Vandaag is de koopakte gepasseerd. Een bevestiging van een voorgenomen koop en een voorgenomen verkoop. De levering is onduidelijk, ergens tussen 1 januari en 1 mei. Ik hoop zo snel mogelijk.
Voordat ik wegga maak ik mijn appartement leeg.

Dingen op marktplaats gezet. De piano is verkocht. Obstakels zijn de mooie dingen die in de opslag moeten. Het vraagt aandacht om ze van nieuwe eigenaren te voorzien.

Manifestations of Mind in Matter

Iebele Abel, de auteur van boven- en nevenstaand boek, sprak ik vorige week. Ik had'm al eerder gesproken tijdens het congres 'Consiousness in Crisis'.
De vorige blog stipte de hartsutra aan. Over vorm en leegte en dat alles vorm en/of leegt is.

Dat komt onder andere ook naar voren in de quantumfysica en in de recente ontwikkelingen daaromtrent. In Nederland heet het boek Talks about Mind over Matter. Een klein maar belangrijk verschil. Dit is de flaptekst van internet: Geïnspireerd door inzichten uit de kwantumfysica, wijsheidtradities, filosofie en psychologie stelt Iebele Abel in Talks about Mind over Matter de vraag of de moderne beleving van spiritualiteit wezenlijk verschilt met die uit het verleden. Een full-color boek vol recente kunstwerken van Iebele Abel én gesprekken met internationaal vooraanstaande wetenschappers.

De Engelse versie moet dus nog uitkomen. Daarin ook een gesprek met Roger Nelson, degeen die het Global Consciousness Project heeft opgezet.We weten niet wat bewustzijn is, en vanuit wetenschappelijke hoek is er steeds meer evidentie dat bewustzijn niet is beperkt tot alles wat onder onze eigen hersenpan ligt.
Veel bevindingen kunnen namelijk niet door 'toeval' worden verklaard. Ze vallen statistisch gezien buiten toeval, komen te vaak voor.

En zo kan ik ook niet aan het toeval toeschrijven dat ik thuis was in Groningen terwijl mijn tweelingzus met haar laatste dollarcent belde vanuit Australië op een dag dat ik normaal gesproken aan het werk geweest zou zijn. En ook niet dat ik sterk werd beïnvloed door haar falen tijdens een rij-examen terwijl ik tentamen deed in mijn beste vak (scheikunde) waar ik alleen maar negens voor haalde maar toen een vette onvoldoende.
En zo wist ik ook dat ze geslaagd was toen ze herexamen deed. Het leuke was dat de scheikunde leraar in een telefonisch gesprek met mijn vader aangaf dat dit soort dingen voor kunnen komen, dat hij het zelf maar vreemd vond, maar dat ik het voordeel van de twijfel kreeg en het overnieuw mocht doen. Ja, het werd geen negen maar het kwam in de buurt.

Over scheikunde gesproken en over mind in matter: de abhidhamma is als scheikunde. Het leren van rijtjes is vervelend, maar als je het snapt kost het geen energie en hoef je niks te onthouden. Het metta-citta (liefdevol bewustzijn) strekt zich uit ver buiten onze hersenpan. Andere bewustzijnen ook. Heb ik gemerkt. En uit onderzoek in de parapsychologie, onder andere in healing practices op afstand, blijkt dat 'ontvangers' zelf een filter hebben of ze iets wel of niet willen ontvangen. Daarom is het niet gevaarlijk. Dat kwam naar voren uit keurig uitgevoerd en gepubliceerd onderzoek. Daarom is healing op afstand mogelijk, denk ik.