KunQu

Het is juni en dus Holland Festival. Doordat het verre oosten mijn interesse heeft, viel mijn oog op een KunQu voorstelling. KunQu schijnt de oudst overgeleverde theatervorm uit China te zijn en als kunstvorm erkend door de Unesco om in de moderne tijd bewaard te blijven. Er zit zang, muziek, ballet en mooie tekst in.

De jade haarspeld heette het stuk en gaat over een jonge student die verliefd wordt op een non in een taoïstisch klooster. Met Aziatische beleefdheden maakten de student en de non elkaar het hof. "Nee, ik kan niet goed genoeg citer spelen voor u", zei de een tot de ander. En vice versa:  "Mijn citerspel is uw oren niet waardig". Ondertussen om elkaar heen draaiend en elkaar aankijkend met sprankelende ogen en veel humor.

Het was prachtig en verrassend. De dialogen werden vertaald en dat was maar goed ook want de teksten werden geproduceerd met vreemde hoge uithalen. Dat gehyperventileer leidde wat af van de inhoud, bovendien klonk het soms zo absurd dat de zaal ging giechelen. Het begeidende orkestje speelde op authentieke instrumenten, soms klonk dat met opzet jengelig wat erg grappig was. Meestal was het gewoon mooi, harmonieus en oosters. Ik houd van die sfeer.

De kostuums, de gebaren en de mimiek droegen bij aan een energieke, levendige en poetische balts. Dat is toch mooier dan meteen plat op de bek gaan. 

Lycische geiten

Sedert vele jaren heb ik een soort droom om schapenboer te worden. Iemand vroeg mij of er ook geiten in de kudde mogen. Geiten? Ja, geiten zijn individualistischer en intelligenter, en bovendien erg leuk.
Als bazin van een organisatie is het goed daarover na te denken: Wil ik schapen of wil ik geiten?

In Lycië heb ik vele geiten geportretteerd waarvan hier een collage.

Turkse baywatch

Amelie had ik leren kennen in Turkije tijdens een georganiseerde wandeltocht. De laatste dag van de tocht was de wind opgestoken. Met de groep gingen we zwemmen in de hoge golven.

In de verte was wat oproer ontstaan.We zagen twee mannen een derde man uit het water halen.
"Kan jij reanimeren?" vroeg Amelie. "Ja", zei ik, en wij renden erop af. 

Dit keer was ik niet gefopt; de aanblik was afgrijselijk, onze pogingen om de roodharige jongeman te redden vergeefs. De arts die het overnam, stopte na een paar minuten.
In het plaatselijke toeristenkrantje vond een groepslid later dit bericht over het ongeval.

Wij heldhaftigen worden niet genoemd, maar helden waren we. De Turkse baywatch wist namelijk niet hoe ze hartmassage moesten toepassen. En de Turkse gendarmerie haalde alleen maar hun mobieltje te voorschijn om te showen dat ze wel met iets bezig waren.

Slow art

Na Slow Food is er nu Slow Art en het komt uit China. Het Singer museum in Laren brengt de expositie 'Facing China'.
"De weg is het doel" staat er in de gids, geciteerd van Lao Tse. Het lijkt erg op 'happiness is the way' van Boeddha. Dat ga ik nog eens onderzoeken. Wie was er eerder, de chinese of de indiase wijze man?

Het werk van de Chinesen vind ik bij de tweede blik fascinerend. Er is werk ontstaan als kritiek op de gebeurtenissen op het plein van de Hemelse Vrede, op 4 juni 1989. Een massaal protest tegen de dictatuur van het communistische regime werd bloedig neergeslagen. En vastgelegd in die ene foto van een jongeman tegenover een tankbataljon.

Er is ook werk wat minder boodschap heeft en waarbij het maken zelf, het milimeter voor milimeter vullen van het doek met allerlei vormen, het doel is. Die werken vind ik het mooist.

Ze tonen perspectief zonder dat er perspectief is, bijna Escher-achtig, volgens mijn Franse aangetrouwde neef. Mij deed het denken aan de abstracte jaren zeventig. Toen de vlakken zelf het doel waren en niet meer de abstracte weergave van figuren.

Wat is het toch fijn om zomaar, zonder doel, te verzeilen in een museum.

Flossie

a

Op de brug over de Keizersgracht liep een dametje paniekerig heen en weer. Grijs haar, mantelpak, grote zonnebril en in één hand een blindenstok. In de andere hand een hondenriem. De hond zag ik niet, maar ik vermoedde een chihuahua of een poedel.

"Flossie! Flossie!" riep ze tegen de lucht, terwijl ik kwam aangefietst. Het uiteinde van de hondenlijn zag ik over de rand van de brug verdwijnen. Ik vreesde voor het leven van Flossie en gooide mijn fiets aan de kant om aan de hondenlijn te gaan trekken. Niet te hard om Flossie niet te kelen maar wel snel, want haast was geboden. De lijn was lang, en het duurde even voor ik'm helemaal had opgehaald. Aan het eind bleek geen halfverzopen hondje, maar ik zag een met zand gevuld colablikje.

Mijn hart bonkte nog terwijl ik aan de kade een camerateam spotte. Er liep een man, waarschijnlijk de opnameleider, op mij toe. Hij verontschuldigde zich omdat ik was geschrokken. "We zijn bezig met opnamen", zei het dametje. Dat had ze wel meteen kunnen zeggen, dacht ik. Die opname moest dan maar overnieuw vond ik, en fietste weg.

Nu was de hemel strak en blauw

Joris en de Draak

                                                                                                                                                                   
Het Aldo van Eijk plantsoen in het Kröller Möller is een onderdeel van de beeldentuin. Hoewel ik al drie keer in de tuin ben geweest, was ik nog nooit bij Aldo van Eijk terechtgekomen. Waarschijnlijk regende het die andere keren. Nu was de hemel strak en blauw.

Het plantsoen is opgebouwd uit vakken van grijze blokken, daartussen staan fantastisch beelden opgesteld. Na veel gehersenknars ontwaarde ik iets, en ontdekte eigenhandig hoe dit beeld heet. Gemaakt door ene Reijers, uit Bergen. "Het lijkt wel of het in een Egyptische crypte staat", vond Go.  

Abstracte boerderij

Mijn kantoor bevindt zich te Duivendrecht. Vanaf drie hoog zie ik neer op een nieuwbouwwijk uit de jaren zeventig. Het geeft een wat dorre aanblik die enorm opfleurde toen mijn voorganger vertelde dat het historische grond is waarnaar ik kijk.

Pal aan de overkant van de weg stond ooit boerderij 'Weltevreden'. Die boerderij is tientallen keren door Mondriaan getekend, geschilderd, geëtst, geacquareld.

Mijn voorganger stuurde mij een link met al die plaatjes (link). De reeks laat mooi de ontwikkeling van lijntjes en streepjes en vlakjes en vormen zien, die even later niet meer als een boerderij te herkennen zullen zijn.
Ik begreep pas wat abstracte kunst is, toen ik een bos van Mondriaan zag. Dit plaatje.
Het hangt in het Kroller Moller.

Winterslaap

Ik ben een ongekende voorraad DVD's en boeken aan het inslaan, als ware ik een beer die haar winterslaap voorbereidt.
Straks is mijn studeerruimte klaar die ik wil vullen met veel kussens, kleden, boeken, en de tv.

Ik fantaseer over luieren, in alle rust en stilte lezen en naar films en docu's kijken. Beginnend met How art made the world. Een 5-delige serie van de BBC over de bepalende rol van de kunst in het leven van de mensheid, tot 100.000 jaar terug.

Vandaag werd het paketje van de NRC webwinkel bezorgd.

Klankschaal

Vorige week vond ik een meesterwerkje van Otto Eerleman op de zondagse Nieuwmarkt.

Vandaag was ik daar weer. Schuin tegenover de Hongaar van wie ik de Eerelman kocht, stond een tafeltje met daarop allerlei klankschalen.
"Gemaakt door Tibetaanse monikken", zei de verkoper die sympathieke spleetoogjes had.

Of hij misschien uit Tibet kwam? Dat was niet zo; hij bleek afkomstig uit Amerika en had een Chinees-Indiaanse achtergrond.  "Kom we gaan even spelen" zei hij.

En zo kwam het dat ik op deze zondagochtend met een Chinees-Indiaanse uit Amerika afkomstige man klankschalen zat te bespelen.

Ik viel op deze. Een warm diep geluid en ik heb geleerd om de klank met het stokje vanuit het niets weer op te halen tot ongekende hoogte.

Een echte Otto Eerelman

lucie theodora http://lucietheodora.blogspot.com/ laat zien hoe je een blog moet maken. en prentjes moet invoeren. Ze schrijft over dit schilderijtje dat ik heb gekocht op de Nieuwmarkt. Het is van de paardenschilder Otto Eerelman.