Met enige regelmaat vergezel ik mijn moeder bij deze bijeenkomst. Dit jaar ook.
Veel toespraken zijn geënt op persoonlijke ervaringen, kleine verhaaltjes die ontroeren. In de ochtend is een programma in de grote zaal van het World Forum, dat is het Nederlands Congrescentrum. Om 12.30 uur wordt er herdacht bij het Indiëmonument. Het was mooi weer. Ik was veel te laat en werd tegen het eind naar mijn 'vak' gebracht.
Toen het defilé begon kon ik bij mijn moeder aanschuiven. Naast haar zat een mevrouw die mijn rol even had waargenomen. Ze had mijn moeder gesteund toen zij, zoals altijd bij het Wilhelmus, het te kwaad kreeg.
De Japanse capitulatie was niet het einde, maar een begin van verdere oorlog, strijd en gevaar en onzekerheid.
De Indische gemeenschap is heel groot en divers. Maar er zit altijd iets van verbondenheid of herkenning, heb ik de indruk. Een gezamenlijke herinnering, persoonlijk ingekleurd, onuitspreekbaar, maar wel iets wat alleen andere Indische mensen kunnen kennen of weten, woordeloos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten