Op weg naar Den Haag, op de A44, doet de motor vreemd. Ik schakel terug naar de vierde versnelling voor wat power. Er gebeurt niet veel. Even later gaat de motor uit. Ik kan niks anders dan uitrijden op de vluchtstrook en de auto komt tot stilstand bij een groenbordje: 3,5 re staat erop.
Nu begrijp ik waar die bordjes voor zijn: "Mevrouw, ik sta bij 3,5 re op de A44, met twee katten onderweg naar een begrafenis". Ze is allerhartelijkst. Een begrafenis is een spoedindicatie, twee katten aan boord niet. Ze zegt dat ik de katten uit de auto moet halen, aan de andere kant van de railing moet zetten en daar zelf ook moet staan. Binnen een half uur zal ik weggesleept worden.
Daar sta ik dan in mijn zwarte jurkje op hoge hakken. Ik zet de gevarendriehoek op, het verkeer raast langs ons. De katten krijsen.
Binnen een half uur zie ik een geel busje. Bob heet mijn redder. Hij wil me eerst wegslepen, het is een onveilige plek. Of ik dat weleens heb gedaan. Tuurlijk heb ik dat wel eens gedaan. Maar het is wel heel lang geleden. Het is vreemd om te remmen zonder rembekrachtiging en te sturen zonder stuurbekrachtiging, daar zet ik mijn hele gewicht voor in.
Hij sleept me naar een carpoolplaats bij Sassenheim en gaat vervolgens onderzoeken wat er loos is. De bobine is stuk. Die moet vervangen worden, dat kan hij niet doen, de auto moet naar de garage worden gesleept. Ik bel mijn moeder om mij en de katten op te halen, qua tijd kan dat net. Na een half uur belt ze, ik ben in Sassenheim, volgens mij heb ik de verkeerde afslag genomen, waar sta jij?
Bob zegt, "laat haar maar staan waar ze staat, ik breng u wel naar haar toe". We laden de katten in de bus en ik wil hem de grote bos bloemen geven die ik voor mijn moeder mee had genomen. "Doe dat maar niet, ik heb de hele avond nog dienst, dat is zonde," vindt hij. Bob is een kanjer!
We laden de katten in de auto van mijn moeder. Ze zijn terstond stil.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten