Waterceremonie

Tijdens de retraite kregen we twee keer bezoek van de monnikken die het boeddhistisch centrum voor Thaise mensen in Amsterdam en omgeving leiden.
De tweede keer was tevens de laatste avond. Bij alle deelnemers was veel gebeurd en veel omhoog gekomen. Mensen die waren overleden, familieleden, vrienden, geliefden. Mensen aan wie lang niet gedacht was maar die weer tot het bewustzijn waren doorgedrongen.

Mensen die je misschien nog iets zou willen zeggen vanuit het hierennu. Mensen die je een warm hart toedraagt en die je los moet laten. Het is goed om die mensen te gedenken en in stilte nog eens het beste te wensen.

In het Thaise en Birmeese Boeddhisme is daar een mooi ritueel voor: De waterceremonie. De namen van de overledenen worden hardop door iedereen uitgesproken en de goede wensen worden voorgedragen. Als er geen namen meer klinken, begint het water schenken. Zo langzaam mogelijk wordt er water in een schaal geschonken, terwijl ondertussen klassieke Buddhistische teksten worden gechant door de monnik.

Dat hebben we gedaan de laatste avond. We zaten in een groepje, ik mocht schenken en degenen om mij heen moesten via contact met anderen contact met de schenker hebben. 

Door de zaal klonken namen. Ik sprak vijf namen uit. Toen het stil werd begonnen de monnikken te chanten en ik te schenken. Geconcentreerd, zo langzaam mogelijk.

Het was mooi om te doen. Niet dramatisch of zwaar, maar een vriendelijke gebeurtenis die met stille concentratie werd afgesloten.

Op internet lees ik dat waterschenken in allerlei antieke culturen (zie de vaas) een manier was om belangrijke gebeurtenissen te markeren.