In Papua hoopte ik iets te vinden van mijn roots. In retrospectief heb ik daar wel veel ontdekt, maar mijn roots niet. Die hebben namelijk geen plek. Het wortelgevoel zetelt in het brein en wel in de insula. En de 'grap' is natuurlijk dat de insula in mijzelve zit. De insula zorgt (mede) voor onze zelfwaarneming.
"De nobele stilte in", schrijft de hoofdbegeleider, "wij zullen de acht boeddhistische leefregels aannemen". De twijfel slaat toe. Kan ik dat wel?
Eén van de regels luidt: geen activiteiten die tot verstrooiing leiden.
Zou een studieboek mogen?
Ik denk het wel. Ik denk dat ik Goldstein&Kornfield meeneem Op zoek naar het hart van wijsheid. Ze beschrijven de hindernissen in de inzichtmeditatie en de ontwikkeling van mededogen als respons op het lijden, de werking van karma en nog meer dingen. Het klinkt allemaal erg vaag, maar sinds ik dit bestudeer wordt het steeds concreter.
Mijn eerste hindernis wordt gevormd door alle verwachtingen over de retraite, merk ik op met milde ironie.
Toch fijn, al die tijd straks om er de tijd voor te hebben. Ben heel benieuwd wat zich allemaal zal voordoen in de innerlijke ruimte.
Zal het er stil zijn?
De Dalai Lama zag ik laatst grijnzend zeggen dat het bij hem af en toe een minuutje stil is.
Saai wordt het niet, vermoed ik, grijnzend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten