Mars der beschaving

Op tv zag ik vorige week dat de minister van Cultuur (vandaag in de krant: "degene die de muziek een Halbekrats geeft") aan Daniel Barenboim de Edison oeuvreprijs Klassiek uitreikte. Mijn teenden kromden zich in plaatsvervangende schaamte toen bleek dat hij slechts tegen Barenboim, die het lijdzaam onderging, zei: "thank you for your great qualities and outstanding work".

Ik had gehoopt dat hij Barenboim echt in het zonnetje zou zetten. Dat hoeft niet moeilijk te zijn. Ik vind hem echt uniek, vooral omdat hij zo veelzijdig is. En wat me aanspreekt is dat hij via muziek probeert bij te dragen aan de wereldvrede. Hij brengt mensen die muziek maken samen in zijn Westoever orkest. Daarin zitten musici uit Egypte, Syrië, Libanon, Jordanië, Tunesië en Israël. Doel is om de politieke en persoonlijke barrieres te beslechten door samen een hoger doel na te streven: goede muziek maken. Goede muziek raakt het hart. Muziek verbroedert. Muziek overstijgt grenzen.

Ik had graag gezien dat de minister dat had uitgedragen.

Ook had ik het fijn gevonden als hij naar de Raad voor Cultuur had geluisterd. Kort geleden vertelde Els Swaab, voorzitter van de Raad, aan ons - Common Purpose deelnemers - de overwegingen om het voorstel te doen zoals dat is gedaan aan de regering ten aanzien van de bezuinigingen. Het is een doordacht voorstel  dat recht doet aan de toekomst gerichte noodzaak om jonge mensen de gelegenheid te geven zich te kunnen ontwikkelen (tot toppers).

Ik ben blij met de mars der beschaving. Van mij mochten de zorg, het onderwijs en het milieu ook wel meelopen. Ik ben overigens niet tegen de bezuinigingen, maar tegen de manier waarop er bezuinigd wordt.