Boeddhadag

Vier vormen van meditatie deed ik op de BOS Boeddhadag in het EYE. Mijn 'eigen', 'mindfulness', Lojong en Big Mind.
De Vipassana werd begeleid door Jotika die op haar mooie precieze wijze iedereen o.a. de stilte liet ervaren.
In de mindfulness werd een bodyscan gedaan en verder niets verteld.

Lojong was een lezing door Ramo de Boer. Lojong werd 'het temmen van de geest' genoemd. Het is een vorm van compassietraining of liefdevolle vriendelijkheid aan de hand van acht verzen. Op twee werd wat verder in gegaan. Op de website van Ramo lees ik dat het ook via Tonglen als methode wordt beoefend in het Tibetaans boeddhisme.
Tonglen ken ik van Pema Chödron.

De verzen ga ik nog eens verder bestuderen want die geven weer een iets andere invalshoek. Maar echt praktisch werd het niet. Dus ik vraag me af of je dan niet beter Tonglen kan doen.

Metta meditatie deed ik o.a. in Thailand, met een reeks dhammatalks en meditatiebegeleiding van Ajahn Sujato, een Australische monnik, op mijn oren. Dat gaat ook via een bepaalde opbouw. Een serie van vele dagen op de tijd dat de Thaise sangha ging chanten. In Yangon was een Australische non die een jaar lang in Chang Myay Myaing metta meditatie had beoefend. Een inspiratie vond ik dat. Zij vertelde dat die dhammatalks super waren. En dat was ook zo.

Van een Nederlandse monnik, Maxim, had ik ongeveer 100 Gb aan dhammatalks, teksten en filmpjes kunnen kopiëren  maar zoveel diskruimte had ik niet. Wat wel lukte, staat voor een belangrijk deel nog ongelezen en onbeluisterd op de schijf. Eerst verhuizen, uitruimen. Dan zal de tijd voor studie er zijn.

Dat brengt me bij de vierde meditatie van de dag.
Dat was Big Mind. Gretha Aerts deed dat. Ze bleek Zen sensei te zijn. Big Mind had ik ooit zelf geoefend uit een boekje en met een CD van Genpo. Maar ik vond het te psychologisch, het kwam me te gekunsteld over alsof het therapie was voor multiple personality disorder.
Maar in deze zitting met Gretha ging het er speels en vloeiend aan toe. Het is zo mooi om mensen aan het werk te zien die weten wat ze doen.
Of we even de stem van 'de onderzoeker' naar voren wilden brengen. Het gaat om een interne stem als één van de vele interne stemmen die we kunnen kennen, en alle kwaliteiten die daarbij horen. Enthousiast riep ik dingen mee over de kwaliteiten van de onderzoeker, energie gevend, enthousiast, begeesterd etc. Van daaruit gingen we naar de 'gevaren' van te veel onderzoek. Hoe te veel enthousiasme de rust niet bevordert. En of er dan een andere stem ook is, in dit geval de niet-onderzoeker, die het wel even genoeg vindt. Als die stem er mag zijn, dan kan er vrede en tevredenheid ontstaan. Ik werd op slag rustiger.
En verder herkende ik iets in haar. Dat is ook altijd prettig.

Nu moet ik nog wel er even over nadenken hoe Big Mind zich verhoudt tot Vipassana.
Niet dus eigenlijk, denk ik.
Want in de Big Mind zit juist identificatie met de stemmen of persona's. In de Vipassana gaan we naar de elementen, geen identificatie. Maar wat ik wel vond werken is dat al die verschillende persona's er mogen zijn. Laten zijn wat er is. Het maakt wel helderder en laat zien wáár je je mee identificeert en met wat minder. Die laatste zijn beduidend minder aanwezig. Het zijn paren. Het sterkt onderscheidingsvermogen. Dat kan behulpzaam zijn.