Namen

Vandaag kreeg ik weer de vraag waar ik ben. Of ik verlicht ben bedoelt men. Het werd gevraagd door iemand die net op retraite is geweest, een briljante jongeman, eager to learn, en even bang om te leren als ik dat soms kon zijn. Leren is soms eng als je vermoedt dat nieuwe inzichten consequenties kunnen hebben voor dingen die je voordien als waar hield. Of voor 'zeker weten' onmogelijk dus.

Diezelfde jongeman vroeg me of ik non ging worden. En iemand anders vroeg me vandaag of ik yogi ben.
Een jaar geleden had ik daar wezensvreemd van op gekeken. Nu niet. Ik weet het niet. We zullen zien.
De consequentie is heel groot. Zelf een kaal hoofd zie ik niet zitten, maar bij anderen vind ik het een prettig gezicht. Sommige nonnen en monniken roepen een heel rustig gevoel op. En hoewel ik denk nooit non te worden, lonkt renunciation. In westerse vorm, hoe die ook zal zijn. Daar ga ik binnenkort met een aantal mensen over praten. Ik weet niet zo goed wat de Nederlandse woorden er voor zijn.

De eerste week in Lumbini vorig jaar, stelde ik een vraag in de dhammatalk. Achteraf schaamde ik me dood, want ik wist helemaal niet hoe dat zat met een boeddhist worden, maar er gebeurde ook iets anders.
Want ik merkte op, 'I can understand that your name doesn't fit anymore', die woorden gingen een gevoel vooruit.

En nu zit ik te hannesen met namen.
Mijn eerste naam is voor Engelstaligen een ramp om uit te spreken. Ik leg nu steeds vaker uit dat het een afkorting is, en dan gaat er soms wel een belletje rinkelen.
De puntjes zijn voor velen onhandig. Zonder puntjes vind ik het niet mij. Verder wordt op internet een ë vaak een a of een streepje, in internet adressen kan ik het überhaupt niet gebruiken.

"What's in a name", kan ik denken.

En er zijn ook boeddhisten die met 0 of x ondertekenen, wat ik nogal ostentatieve overdreven anatta (non-self) vind die geen anatta kan zijn, volgens mij.

En Reenske is wel een naam die wat makkelijker uit te spreken is, ook een beetje een geuzennaam, want ik ben vernoemd naar mijn tante.
Mijn tante was een voorbeeld voor mij. Ze moedigde mijn nieuwsgierigheid aan. En als humaniste van het vroege uur stond ze ergens voor. Een moedige tante. Onverschrokken soms. Tante Reenske zou me in dit proces misschien niet begrijpen maar wel heel serieus nemen. Mijn eerste naam is een vernoeming naar mijn Indische grootmoeder. Mijn tweelingzus is naar mijn moeder vernoemd, die naar haar moeder is vernoemd.

Ik laat het maar even zo.