Thuisloos

Het is een vreemde tijd. Van een gewoon mens ga ik naar een soort thuisloos mens, maar dat klopt niet echt want thuisloos zal ik nooit meer zijn in mijn gevoel. En in letterlijke zin ben ik het nooit geweest.

In 1998 kwam ik op de Kromme Waal wonen. Het huis zelf heeft een rijke geschiedenis. En van de kale zolder maakte ik een leuk appartementje, er volgden in wisselende metrages nog twee verbouwingen.
Elke centimeter ken ik en is over nagedacht. Ik geloofde erin. Een ideaal was het. De woonplek past, het is op mijn formaat gemaakt, het is niet groot, het is niet klein, het is licht, smaakvol, eenvoudig en authentiek.

En straks behoort het mij niet meer toe. Er is een sutta die gaat over Ratthapala en die sutta hoorde ik in Lumbini en is me erg bijgebleven.
Het gaat over 4 leringen, 1) de wereld wordt weggevaagd en is onstabiel, 2) de wereld is zonder beschutting en zonder beschermer, 3) de wereld is zonder eigendom, men gaat heen en moet alles achterlaten en de vierde is de wereld is ontoereikend, onbevredigend, een slaaf van verlangen.
Alle vier vergaand en niet zonder andere contexten te doorgronden. Elk behulpzaam voor verschillende aspecten. Nummer 3 maakte me veel helder over hoe ik met mijn huis was omgegaan. Nummer 2 is niet kaal bedoeld, maar als je een wond hebt, kan niemand anders dan jij zelf dat voelen.

De retraite van twee weken geleden speelde zich af in een oord in bossen en heidevelden bij Havelte. Fijne plek. Op een ochtend liep ik buiten, de zon scheen, ik was in beoefening. Plotsklaps overzag ik het landschap. En wist dat het niet uitmaakte waar ik ben. I can be anywhere. Onthechting van plek. Van plaats.

Praktisch gezien is het ook allemaal erg logisch en goed. En toch voelt het vreemd. Misschien omdat het lijkt alsof ik moet treuren, maar er is geen treurnis. Integendeel.
Op 22 oktober is mijn appartement beschikbaar. Onbekend waar ik naar toe ga.