Feminisme

Nog meer dozen met papieren aan het opruimen, eindeloos gekrabbel en af en toe een juweeltje. Een lezing, een folder. Opeens viel op zijn plek waar ik Anja Meulenbelt had ontmoet. Lang geleden, 8 maart 1993, een studiedag bij een Hogeschool, Nijmegen.

Irene en ik over een nieuw feminisme: rollen wij op de derde feministische golf het jaar 2000 in? Met vraagteken. Anja zat op de eerste rij. We vonden het vreselijk eng. Tijdens de borrel ná, veel gelachen. Zij vanwege haar gedachte dat wij haar als een andere generatie zagen en zij dus ouder werd en wij riepen dat we wel tegen haar opkeken.

Soms denk ik dat mijn generatie niet zoveel nieuws kon bedenken. Gebaande paden, andere schoenen.
Wij kozen voor een hooggehakte pump.
Als statement.
Psychologisch is daar van alles over te zeggen.
Ben je vrij als je er zere voeten van krijgt?
Gelijkheidsdenken, differentiedenken, genderidentity.
Heb me er destijds in verdiept.

We hadden onderzoek gedaan onder de studenten en coryfeeën geïnterviewd.
We citeerden Hedy d'Ancona: "Ik noem mij niet zo, je bent het".
Philomena Essed: "Vanuit respect voor vrouwen en vertrouwen in de kracht van vrouwen".
Anja Meulenbelt: "Het gaat niet alleen om politieke strijd: de helft wordt thuis uitgevochten. Mijn boodschap: je poot stijf houden, dan wordt't anders. Moeten komende generaties zelf oplossen. Ik ga geïnteresseerd zitten toekijken."

En als eigen opdracht hadden we: de ruimte innemen/behouden die de voorvechters bevochten. Best lief.
En vanuit Savante: eraan bijdragen dat vrouwenstudies toegankelijk zou worden voor nieuwe generaties studenten, het onderzoek van vrouwen voor het voetlicht brengen, zorgen dat er meer vrouwelijke hoogleraren zouden komen.

Maar de meesten waren gewoon bezig met hun carrière.
Ik wilde de wetenschap in: Women & Health research.

Gedreven was ik.
En toch was er een vuur dat niet kon branden.