In de studiegroep Abhidhamma (boeddhistische psychologie) wisselden we uit over onheilzame citta's (een citta is een - kort - bewustzijnsmoment, niet perse bewust, niet geproduceerd door zelf maar het is er).
Soms denk ik dat ik het begrijp en het volgende moment ben ik het spoor bijster.
En toch is er dat vreemde gevoel dat ik het al weet, dat er ergens een knop zit en als er op wordt gedrukt dan ratel ik er metaforen uit waar ik dan achteraf wel verrast over ben.
Dat is waarschijnlijk het onbewust combineren van allerlei informatie die je al eerder hebt opgedaan, althans, zo werkt creativiteit waarschijnlijk. Of misschien is het een gezamenlijk bewustzijn van alle heldere geesten die er ook waren. En fungeer ik op zo'n moment alleen maar als doorgeefluik.
Anderen zouden zeggen dat ik in een vorig leven al iets dergelijks heb gestudeerd. Ik weet het niet.
Oorzaak en gevolg en interdependentie van alles wat ontstaat en weer weggaat (dat is een van de dingen van de boeddhistische psychologie en er is een ander woord voor) dat onderschrijf ik geheel. Maar of het over levens heen gaat, dat weet ik nog niet. Daar hoop ik wel achter te komen.
De eerste korte retraite die ik deed, daar was ook een mevrouw uit Birma, en zij zei dat ik in een vorig leven had gemediteerd.
Hoe het ook zij. Heel veel domme opmerkingen kan ik ook maken. Dus het zal wel een wens zijn.
Natuurlijk zou ik dit niet moeten opschrijven. Het lijkt te gemakkelijk en tegelijkertijd kan in zo'n blog de reikwijdte geen recht gedaan worden. Als er meer tijd is, dan ga ik er op een andere manier over denken en schrijven.
En het ondoordachte nu, maar even met het excuus dat Hans Andreus biedt.
Duizelig van moeheid na het schrijven van letters
schrijf ik weer letters en woorden en zinnen
ik kan het niet helpen het schiet mij te binnen
het schiet mij te binnen ik schrijf het maar neer.
(met dank aan Lucietheodora die me ooit dit gedicht op een mooie kaart stuurde.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten