De kern

'No inner core' is een verhandeling van U Silananda over anatta waarbij vergissingen erover ook worden besproken.
De term spreekt mijn psychologische brein aan.
Met het woord 'ziel' heb ik nooit zoveel gehad. Bij het woord 'ego' moest ik altijd aan narcisme denken en bij het woord 'zelf' aan een entiteit die met 'zelfbeeld' te maken heeft en vooral door de buitenwereld wordt geschapen: Je bent dit of dat, want je bent het altijd al geweest. "Je houdt toch van appels?" Als je nee zegt, dan is de reactie. "Ja maar, vroeger hield je van appels". En vaak implicerend: "je bent gek omdat je niet meer van appels houdt."

Maar dat is niet de issue.

Bij het denken aan geen interne kern, passen de boundless states, conditioneringen die oplossen, de gedachten over onbegrensd bewustzijn.

Het gaat over spiritualiteit.
De kern is een spirituele kern. Het pad is een spiritueel pad.

En de context van mijn pad is het Theravada Boeddhisme. Dat is 2500 jaar oud. Ik zie nu andere paden van spirituele ontwikkeling, explicieter, westerse. Veel nauwer ook, zonder context. Zonder context vind ik het minder betekenisvol. De context van het Theravada Boeddhisme is rijk, is gegrondvest en door daarin met een kritisch oog vertrouwen te hebben vermijd je hypes en goeroes met een hobby of narcistische betweters.

Het pad zelf is aards, met twee voeten op de wereld het juiste doen en laten. Eerlijk naar binnen en naar buiten. Oude rommel opruimen, onheilzame conditioneringen zien en laten oplossen. Geen nieuwe troep naar binnen laten. Ruimte laten aan en creëren voor het heilzame. Ook als het heilzame soms angst kan oproepen omdat het niet begrepen wordt. Soms is moed nodig om heilzame acties te doen. En ontvangen is ook heel moeilijk soms.

Mij vereenzelvigen met spiritualiteit is een grote stap. Een zevenmijls pas uit de onwetendheid.
Toen ik begon in de wetenschap werd vakkundig mijn neiging tot niet-evidence-based interventies, de nek om gedraaid. Als ik mijn promotor zou tegenkomen en vertellen waar ik mee bezig ben, zou hij me vago noemen. Als je in een omslagpunt zit in inzichten is dat niet goed.
Nu zou het niet meer erg zijn.
Hetzelfde geldt voor andere denkkaders die inperkend denken, zoals de psychoanalyse. Het beperkende van de klassieke psychoanalyse lijkt me een oorzaak-gevolg keten die maar één oorzaak kent.

Maar het allerbelangrijkst is het hart, de zuiverheid van de ruimte. Altijd terug naar binnen en vergissingen toegeven. Op de blaren zitten. Ook al hebben sommige vergissingen vele jaren geduurd. Ook al voelen die jaren soms als verloren en als dwaling. Ook al weet je dat er op dat moment niks anders was.


Is er misschien iets, wat er niét mag zijn? spiegel ik de groep soms voor.