dinsdag 27 september 2011
Au!
Dit weekend kauwde ik op kauwgom. Daar is kauwgom voor bedoeld. En niet voor de plotseling optredende schietende pijn dwars door mijn hoofd. Drie weken eerder zei mijn tandarts nog, wat ziet het er schoon uit. En nu kon ik met spoed terecht bij een dame tandarts, die mij heel adequaat hielp. Gister foto's. Drie problematische kiezen naast en boven elkaar. Vandaag is de behandeling begonnen met een wortelkanaalbehandeling bij één kies, linksonder, de tweede van achter die vier wortelkanalen heeft. En de tandarts, zij vijlde voort. Vrijdagmiddag vindt het vervolg van de behandeling plaats.
De wortelkanaalbehandeling Een ontstoken pulpa kan niet alleen pijnlijk zijn, maar ook een gevaar opleveren voor het behoud van de tand of kies. Daarom zal de tandarts de tand of kies openmaken en alle wortelkanalen goed reinigen met een speciaal vijltje. De ontstoken pulpa wordt hierbij verwijderd. Hierna worden de wortelkanalen gevuld. Om controle te hebben over het verloop van de behandeling zal de tandarts één of meer röntgenfoto's maken. Tenslotte wordt de behandelde tand of kies (opnieuw) van een vulling voorzien. Na een wortelkanaalbehandeling is de tand of kies vaak zodanig verzwakt dat het noodzakelijk wordt om een kroon erop aan te brengen. Een tand of kies die op deze wijze is behandeld, kan nog lange tijd mee. Wanneer er in het kaakbot rondom de wortel een ontsteking was, verdwijnt deze na de behandeling vanzelf. | |||
 1. De kies is opengemaakt |  2. De wortelkanalen worden schoongemaakt met een speciaal vijltje |  3. Situatie direct na de behandeling: de wortelkanalen zijn afgesloten met vulmateriaal en de kies is (opnieuw) voorzien van een vulling |  4. Geruime tijd later: geen spoor meer van de ontsteking |
zondag 18 september 2011
Pieterpad
Het zijn interessante tijden. En als je het Pieterpad loopt wordt het nog interessanter.
Etappe nummer vier stond op het programma: Rolde-Schoonloo op zaterdag en Schoonloo-Sleen op zondag.
Elske en ik liepen met ons tweeën. Elske en ik kennen elkaar sinds 1981. Wij ontmoetten elkaar destijds in de rij om lid te worden van de studentenclub in Groningen waar we lid van wilden worden.
En nu liepen we dus etappe vier van het Pieterpad. Etappe vier was mooi. Het heet door het hart van Drenthe te gaan. Het hart van Drenthe bestaat uit bossen en venen, met af en toe een heideveld, veel paarden, weinig mensen en nauwelijks schapen. Zelfs geen drentsch heideschaap.
Het plensde een paar keer.
Halverwege konden we koffie drinken bij De Wenning. Dat was een ecologisch groente verwerkbedrijf. Op het terrein meerdere gebouwen en niet een duidelijk terras of café gebeuren.
De bedoeling was dat je zelf koffie zet, afwast en dan een euro in een bakje doet. Zo ongeveer als in Lisse waar je langs de weg bloemenstalletjes zonder mensen ziet. Je mag bloemen plukken, maar doe dan wel wat euro's in zo'n bakje.
Zo was het ook hier. Maar er is wat schroom om ergens binnen te lopen en dan zonder veel aanwijzigingen koffie te zetten. Dat doe je niet zomar.
Gelukkig was de eigenaresse er. Ze zei dat ze koffie ging zetten en wij liepen achter haar aan.
We kregen een mooi gesprek met deze ondernemende dame. Als eerste in Nederland snijdt zij groente voor de biodynamische dag voor de patienten van het Medisch Centrum Groningen, levert zij aan Marqt te Amsterdam en aan verschillende andere eco-winkels in Amsterdam. We hebben het allemaal doorgenomen en ze zal zeker nog langs Landmarkt in Noord om te kijken of ze daar aan kan leveren.
De logistiek rond het Pieterpad heeft een eigen logica. We logeerden in een leuke bed&breakfast, ontbeten in de woonkamer met zachtgekookt eitje en geitenkaas te Rolde, reden naar Schoonloo, wilden met de bus naar Sleen, maar misten de bus en liepen toen naar Sleen en gingen met de bus naar Schoonloo terug.
Etappe nummer vier stond op het programma: Rolde-Schoonloo op zaterdag en Schoonloo-Sleen op zondag.
Elske en ik liepen met ons tweeën. Elske en ik kennen elkaar sinds 1981. Wij ontmoetten elkaar destijds in de rij om lid te worden van de studentenclub in Groningen waar we lid van wilden worden.
En nu liepen we dus etappe vier van het Pieterpad. Etappe vier was mooi. Het heet door het hart van Drenthe te gaan. Het hart van Drenthe bestaat uit bossen en venen, met af en toe een heideveld, veel paarden, weinig mensen en nauwelijks schapen. Zelfs geen drentsch heideschaap.
Het plensde een paar keer.
De bedoeling was dat je zelf koffie zet, afwast en dan een euro in een bakje doet. Zo ongeveer als in Lisse waar je langs de weg bloemenstalletjes zonder mensen ziet. Je mag bloemen plukken, maar doe dan wel wat euro's in zo'n bakje.
Zo was het ook hier. Maar er is wat schroom om ergens binnen te lopen en dan zonder veel aanwijzigingen koffie te zetten. Dat doe je niet zomar.
Gelukkig was de eigenaresse er. Ze zei dat ze koffie ging zetten en wij liepen achter haar aan.
We kregen een mooi gesprek met deze ondernemende dame. Als eerste in Nederland snijdt zij groente voor de biodynamische dag voor de patienten van het Medisch Centrum Groningen, levert zij aan Marqt te Amsterdam en aan verschillende andere eco-winkels in Amsterdam. We hebben het allemaal doorgenomen en ze zal zeker nog langs Landmarkt in Noord om te kijken of ze daar aan kan leveren.
De logistiek rond het Pieterpad heeft een eigen logica. We logeerden in een leuke bed&breakfast, ontbeten in de woonkamer met zachtgekookt eitje en geitenkaas te Rolde, reden naar Schoonloo, wilden met de bus naar Sleen, maar misten de bus en liepen toen naar Sleen en gingen met de bus naar Schoonloo terug.
donderdag 8 september 2011
Vleermuis
Vleermuis kwam miauwend de trap af lopen. Aan het geluid te horen had zij beet gehad op het dak.
En ja hoor, trots liet zij middenin de kamer een motje op de grond vallen.
Om vervolgens op te peuzelen.
Tussendoor komt zij bij mij complimenten halen voor haar succes in de jacht en haar bijdrage aan het beestjes-vrij houden van het huis.
Ik zit achter de computer, te denken aan conversaties over afscheid nemen en weggaan en over blijven en weggaan en de ingewikkeldheden die dat kan oproepen.
Binnenkort ga ik een tijdje weg. Tot mijn vreugde enerzijds en anderzijds ook wel lastig om weg te gaan. Als je weet dat je er niet bent of kan zijn, althans niet fysiek, in de levens van vriendinnen bij wie ook zoveel gebeurt.
En omgekeerd dat zij er niet zullen zijn als ik ginder ben.
Gelukkig kan je ook contact met elkaar houden door het hoofd licht te buigen en te concentreren op de wens die je hebt voor de ander, zei een heel goede vriendin vanavond tegen mij.
En ja hoor, trots liet zij middenin de kamer een motje op de grond vallen.
Om vervolgens op te peuzelen.
Tussendoor komt zij bij mij complimenten halen voor haar succes in de jacht en haar bijdrage aan het beestjes-vrij houden van het huis.
Ik zit achter de computer, te denken aan conversaties over afscheid nemen en weggaan en over blijven en weggaan en de ingewikkeldheden die dat kan oproepen.
Binnenkort ga ik een tijdje weg. Tot mijn vreugde enerzijds en anderzijds ook wel lastig om weg te gaan. Als je weet dat je er niet bent of kan zijn, althans niet fysiek, in de levens van vriendinnen bij wie ook zoveel gebeurt.
En omgekeerd dat zij er niet zullen zijn als ik ginder ben.
Gelukkig kan je ook contact met elkaar houden door het hoofd licht te buigen en te concentreren op de wens die je hebt voor de ander, zei een heel goede vriendin vanavond tegen mij.
donderdag 1 september 2011
In elk land wordt momenteel het onderwijs hervormt
http://www.youtube.com/watch?v=zDZFcDGpL4U&feature=player_embedded#!
Sir Ken Robinson, world-renowned education and creativity expert and recipient of the RSA's
woensdag 31 augustus 2011
drie maal drie
Vandaag de meeste rommel uit mijn kantoor door de papiersnipper gehaald of in de papiercontainer gedeponeerd. Een paar dingen bewaar ik. Leuk om nog eens te zien, of beter om later weg te gooien.
Deze is om te delen. Het hing op het prikbord boven mijn bureau.
Deze is om te delen. Het hing op het prikbord boven mijn bureau.
Risotto
Vorig jaar kwam Lucietheodora te eten en ik zou risotto maken. Uit Umbrië had ik echte arborio rijst meegenomen. Juul had ik een paar keer risotto zien maken.
Risottorijst moet niet droog gekookt, geen droge korrel. Niet deksel op de pan houden, geen vingerkootjes methode of "1+ en 2x 1-" methode voor de juiste verhouding rijst-water, niet laag vuur, geen hooikist methode.
Voor risotto moet de rijst eerst even fruiten, de deksel van de pan, zien of de rijst een beetje glazig wordt, en dan wijn erbij.
Allemaal zeer tegen-intuïtief maar ik ging opgetogen aan de slag want bij Juul had het altijd voortreffelijk gesmaakt. Vooral dat blussen met wijn leek me erg goed, en wilde paddestoelen en room.
Toen ik een fles wijn erin had gegoten, veel had geroerd en het toch anders proefde dan ik had gehoopt, vroeg ik Lucietheodora hoeveel wijn zij er altijd in deed. Een scheutje. Of twee.
Die avond aten wij zure risotto.
Daar moet ik aan denken nu ik veel heb geoefend, goddelijke geuren uit mijn pan omhoog rijzen, ik een glinsterende massa zie waar Juul tevreden over zou zijn en straks een beetje parmezaan de zaak gaat afmaken.
Risottorijst moet niet droog gekookt, geen droge korrel. Niet deksel op de pan houden, geen vingerkootjes methode of "1+ en 2x 1-" methode voor de juiste verhouding rijst-water, niet laag vuur, geen hooikist methode.
Voor risotto moet de rijst eerst even fruiten, de deksel van de pan, zien of de rijst een beetje glazig wordt, en dan wijn erbij.
Allemaal zeer tegen-intuïtief maar ik ging opgetogen aan de slag want bij Juul had het altijd voortreffelijk gesmaakt. Vooral dat blussen met wijn leek me erg goed, en wilde paddestoelen en room.
Toen ik een fles wijn erin had gegoten, veel had geroerd en het toch anders proefde dan ik had gehoopt, vroeg ik Lucietheodora hoeveel wijn zij er altijd in deed. Een scheutje. Of twee.
Die avond aten wij zure risotto.
Daar moet ik aan denken nu ik veel heb geoefend, goddelijke geuren uit mijn pan omhoog rijzen, ik een glinsterende massa zie waar Juul tevreden over zou zijn en straks een beetje parmezaan de zaak gaat afmaken.
woensdag 24 augustus 2011
Nature of nurture
Vorige week zag ik een interessant TV programma: The making of me.
Vanessa Mae, een wereldberoemde, hippe, mooie violiste vroeg zich af of haar virtuositeit aangeleerd of aangeboren was. Telde alleen het aantal uren dat ze studeerde, of kon ze het eigenlijk al na een keertje oefenen?
Ze werd op een erg leuke manier onderworpen aan allerlei testen. Zoals persoonlijkheidstesten.
Zo moest ze zo snel mogelijk rijden op een racebaan om te kijken hoever ze ging en hoeveel risico ze nam, of er sprake was van sensaton-seeking. Top-musici zijn over het algemeen geen bungy-jumpers. Vanessa was het wel; ze reed zo snel als een professonele coureur!
Was ze perfectionistisch? Ja! Ze werd woedend toen ze het inkleuren van een schilderij moest afraffelen omdat de tijd die ze daarvoor kreeg, werd ingekort tot vijf minuten.
Had ze een speciaal gehoor? Ja, zeker! Ze kon heel erg kleine verschillen in toonsoorten onderscheiden. Beter dan wie ook.
Had ze veel gestudeerd? Ja, evenveel als collega top-musici tussen hun 6e en 17e levensjaar, zo tussen de 5.000 en 10.000 uur. Veel discipline en doorzettingsvermogen. Bovendien had ze een moeder die haar voortdurend op de nek zat en begeleidde op de piano.
Is dat studeren belangrijk? Ja, en dat was het mooiste experiment: met haar viool in een MRI moest ze eerst met haar gebruikelijke linkerhand een stuk tokkelen. En vervolgens datzelfde stuk met haar rechterhand.
Op de hersenscan zag je haast niks, alleen op een heel klein gebied bij de motorische cortex voor haar linkerhand was er activiteit.
En toen de andere kant: dat was knallen: Haar hersenen stonden in brand! Je zag hele gebieden rood worden, heel veel onderdelen deden mee om die ongetrainde hand het juiste te laten doen.
Dat betekende dus dat al dat studeren eraan bijdroeg dat ze al die precizie en virtuoziteit had aangeleerd, en dat haar aangeboren persoonlijke temperament er voor had gezorgd dat ze dat had kunnen aanleren.
Dat geeft hoop voor mijn pianospel. Mijn hersenen staan nu nog in brand bij een beetje Bach. Maar ooit zullen mijn hersenen de meest efficiente werkwijze gevonden hebben.
Vanessa Mae, een wereldberoemde, hippe, mooie violiste vroeg zich af of haar virtuositeit aangeleerd of aangeboren was. Telde alleen het aantal uren dat ze studeerde, of kon ze het eigenlijk al na een keertje oefenen?
Ze werd op een erg leuke manier onderworpen aan allerlei testen. Zoals persoonlijkheidstesten.
Zo moest ze zo snel mogelijk rijden op een racebaan om te kijken hoever ze ging en hoeveel risico ze nam, of er sprake was van sensaton-seeking. Top-musici zijn over het algemeen geen bungy-jumpers. Vanessa was het wel; ze reed zo snel als een professonele coureur!
Was ze perfectionistisch? Ja! Ze werd woedend toen ze het inkleuren van een schilderij moest afraffelen omdat de tijd die ze daarvoor kreeg, werd ingekort tot vijf minuten.
Had ze een speciaal gehoor? Ja, zeker! Ze kon heel erg kleine verschillen in toonsoorten onderscheiden. Beter dan wie ook.
Had ze veel gestudeerd? Ja, evenveel als collega top-musici tussen hun 6e en 17e levensjaar, zo tussen de 5.000 en 10.000 uur. Veel discipline en doorzettingsvermogen. Bovendien had ze een moeder die haar voortdurend op de nek zat en begeleidde op de piano.
Op de hersenscan zag je haast niks, alleen op een heel klein gebied bij de motorische cortex voor haar linkerhand was er activiteit.
En toen de andere kant: dat was knallen: Haar hersenen stonden in brand! Je zag hele gebieden rood worden, heel veel onderdelen deden mee om die ongetrainde hand het juiste te laten doen.
Dat betekende dus dat al dat studeren eraan bijdroeg dat ze al die precizie en virtuoziteit had aangeleerd, en dat haar aangeboren persoonlijke temperament er voor had gezorgd dat ze dat had kunnen aanleren.
Dat geeft hoop voor mijn pianospel. Mijn hersenen staan nu nog in brand bij een beetje Bach. Maar ooit zullen mijn hersenen de meest efficiente werkwijze gevonden hebben.
De afscheidslezing
In feite staat mijn leven in het teken van twee dingen. Dé afscheidslezing. En dé reis.
De inhoud van de lezing gaat over mindfullness en de effectiviteit ervan. Wat meditatie (that is: open mind meditatie of mindfullness meditatie of vipassana meditatie) voor de mens oplevert en hoe dat komt. Hoe het werkt dus.
De reis gaat naar plekken waar ik de meditatie zal beoefenen.
Dus studie en praktisering. Eigenlijk een heel klassieke wijze om je ergens in te bekwamen. Pariyati en patipati, de studie en de beoefening, zeggen ze in het Pali.
Het afscheid is van mijn werk. Volgende week vrijdag zal het plaatsvinden. Ik zal een lezing houden. En daartoe ben ik nu heel veel artikelen uit allerlei wetenschappelijke vakbladen aan het lezen. Er zitten prachtige artikelen tussen, met titels als:
- Mindfulness: Significant common confusions.
- Mindfulness: A way of cultivating deep respect for emotions.
- Deconstructing mindfulness and constructing mental health.
- Mindfulness: A dialogue between Buddhism and Clinical Psychology.
Ja, sorry, maar ik word daar enthousiast van. Er is mogelijk een paradigma shift gaande in de effectieve klinische psychologie. Uit hersenonderzoek blijkt dat het leren van vaardigheden die bijdragen aan geluk goed te lokaliseren is.
In de lezing ga ik proberen om uiteen te zetten wat het is, waarom het werkt. En waarom ik denk dat het juist in de tijd van de beeldschermen en computerspelletjes kan bijdragen aan een gebalanceerde ontwikkeling van het brein.
donderdag 18 augustus 2011
Auto verkocht
Vanmiddag naar de garage in Badhoevedorp gereden waar de auto ooit, in 2003, was aangekocht. Alle papieren meegenomen, inclusief dat aankooppapier. Het document gaf aan dat ik toen mijn witte Ford Fiesta inruilde voor deze blauwe bolide.
Die Ford Fiesta had ik voor 5.000 gulden (!) gekocht. Twee keer werd ik van achter aangereden, waarbij de schade in geld werd uitbetaald. Dat was samen ongeveer 5.000 gulden. Dat was een goede deal met die Ford Fiesta.
Nu denk ik dat ik wat te snel ja zei tegen het bod van Rene Holla. Maar ach, de voorruit had inderdaad twee barsten, en hij zei dat ze die ruit echt moesten vervangen. En dat de achterbumper kapot is had ik niet gezegd. Dus ik was best wel tevreden. De reparatie aan de bobine had ik er in ieder geval uit, zat ik te denken.
Toen ik vanmiddag op de website van autobedrijf Holla keek, zag ik dat ze'm voor drie keer (!) de aankoopprijs in de verkoop hebben gezet.
Die Ford Fiesta had ik voor 5.000 gulden (!) gekocht. Twee keer werd ik van achter aangereden, waarbij de schade in geld werd uitbetaald. Dat was samen ongeveer 5.000 gulden. Dat was een goede deal met die Ford Fiesta.
Nu denk ik dat ik wat te snel ja zei tegen het bod van Rene Holla. Maar ach, de voorruit had inderdaad twee barsten, en hij zei dat ze die ruit echt moesten vervangen. En dat de achterbumper kapot is had ik niet gezegd. Dus ik was best wel tevreden. De reparatie aan de bobine had ik er in ieder geval uit, zat ik te denken.
Toen ik vanmiddag op de website van autobedrijf Holla keek, zag ik dat ze'm voor drie keer (!) de aankoopprijs in de verkoop hebben gezet.Ter afscheid van mijn blauwe getrouwe heb ik nog een fotootje gemaakt.
dinsdag 16 augustus 2011
Benno & Vleermuis
Benno & Vleermuis (in de volkmond B&V), de katten, zijn weer thuis. Ik heb ze getransporteerd van Den Haag naar Amsterdam, een hele operatie:
Als ik de groene kattekoffer van B openmaak loopt zij er vanzelf in. Ze vindt uitjes leuk.
V, daarentegen, moet er achterstevoren en van boven naar beneden ingeduwd worden. Zij vindt uitjes niet zo leuk. Zelfs niet richting haar eigen thuis.
In de door mij, van binnen en buiten, schoongewassen auto (vanwege de verkoop) rijden we naar Amsterdam. V zit te miauwen en ik spreek haar bemoedigend toe en zing af en toe een liedje om mijn stem te laten horen. Ik denk dat dat helpt. Ik betwijfel echter of dat zo is:
Als we thuis zijn gekomen en ik ze drie trappen omhoog heb gedragen, de deurtjes open heb gedaan en zij met rechtopstaande staart vrolijk rondlopen, merk ik opeens dat V in haar cabine heeft gepist.
Ik heb nog niet gekeken of de schoongepoetste auto naar kattepis ruikt.
Dit B bij oma.
Als ik de groene kattekoffer van B openmaak loopt zij er vanzelf in. Ze vindt uitjes leuk.
V, daarentegen, moet er achterstevoren en van boven naar beneden ingeduwd worden. Zij vindt uitjes niet zo leuk. Zelfs niet richting haar eigen thuis.
In de door mij, van binnen en buiten, schoongewassen auto (vanwege de verkoop) rijden we naar Amsterdam. V zit te miauwen en ik spreek haar bemoedigend toe en zing af en toe een liedje om mijn stem te laten horen. Ik denk dat dat helpt. Ik betwijfel echter of dat zo is:
Als we thuis zijn gekomen en ik ze drie trappen omhoog heb gedragen, de deurtjes open heb gedaan en zij met rechtopstaande staart vrolijk rondlopen, merk ik opeens dat V in haar cabine heeft gepist.
Ik heb nog niet gekeken of de schoongepoetste auto naar kattepis ruikt.
maandag 15 augustus 2011
15 augustus
Het is 15 augustus. Herdenking. Elk jaar worden in Den Haag de Japanse capitulatie in 1946 en alle slachtoffers van de Japanse bezetting in ZO-Azië herdacht.
Met enige regelmaat vergezel ik mijn moeder bij deze bijeenkomst. Dit jaar ook.
Veel toespraken zijn geënt op persoonlijke ervaringen, kleine verhaaltjes die ontroeren. In de ochtend is een programma in de grote zaal van het World Forum, dat is het Nederlands Congrescentrum. Om 12.30 uur wordt er herdacht bij het Indiëmonument. Het was mooi weer. Ik was veel te laat en werd tegen het eind naar mijn 'vak' gebracht.
Toen het defilé begon kon ik bij mijn moeder aanschuiven. Naast haar zat een mevrouw die mijn rol even had waargenomen. Ze had mijn moeder gesteund toen zij, zoals altijd bij het Wilhelmus, het te kwaad kreeg.
De Japanse capitulatie was niet het einde, maar een begin van verdere oorlog, strijd en gevaar en onzekerheid.
De Indische gemeenschap is heel groot en divers. Maar er zit altijd iets van verbondenheid of herkenning, heb ik de indruk. Een gezamenlijke herinnering, persoonlijk ingekleurd, onuitspreekbaar, maar wel iets wat alleen andere Indische mensen kunnen kennen of weten, woordeloos.
Na een uur terug naar het World Forum waar een grote koempoelan begint. Lekker eten, en ik kom er één oom en 'tante' tegen.
Met enige regelmaat vergezel ik mijn moeder bij deze bijeenkomst. Dit jaar ook.
Veel toespraken zijn geënt op persoonlijke ervaringen, kleine verhaaltjes die ontroeren. In de ochtend is een programma in de grote zaal van het World Forum, dat is het Nederlands Congrescentrum. Om 12.30 uur wordt er herdacht bij het Indiëmonument. Het was mooi weer. Ik was veel te laat en werd tegen het eind naar mijn 'vak' gebracht.
Toen het defilé begon kon ik bij mijn moeder aanschuiven. Naast haar zat een mevrouw die mijn rol even had waargenomen. Ze had mijn moeder gesteund toen zij, zoals altijd bij het Wilhelmus, het te kwaad kreeg.
De Japanse capitulatie was niet het einde, maar een begin van verdere oorlog, strijd en gevaar en onzekerheid.
De Indische gemeenschap is heel groot en divers. Maar er zit altijd iets van verbondenheid of herkenning, heb ik de indruk. Een gezamenlijke herinnering, persoonlijk ingekleurd, onuitspreekbaar, maar wel iets wat alleen andere Indische mensen kunnen kennen of weten, woordeloos.
Blij dat ik rij...
Er zit een nieuwe bobine in mijn auto, hij heeft een jaarbeurt gehad en is APK gekeurd.
En ik wil'm verkopen.
Parkeerbeheerder Cition heeft een spijtoptantenregeling: je mag twee jaar zonder auto zonder dat je je vergunning kwijtraakt. Maar dan moet je wel aan allerlei voorwaarden voldoen, één daarvan is dat je bij een autodeelorganisatie gaat of een trajectabonnement bij de NS neemt.
Ik ga bij Greenwheels. Kost maar 5 euri's per maand. En verder zal ik'm toch niet zoveel gebruiken.
De kwestie is echter: Hoe verkoop je je auto als je niet een andere terugwil?
Ik heb de garage gebeld waar we 'm in 2003 hebben gekocht (Badhoevedorp). Zij willen wel kijken wat ze'm waard vinden, zeiden ze.
Verder zijn er allerlei websites. http://www.gaspedaal.nl/ is volgens de monteur een goede. Maar ik heb'm te koop gezet op http://www.ikwilvanmijnautoaf.nl/. Alle BOVAGgarages of anderzins zijn daarbij aangesloten en die kijken of ze geïnteresseerd zijn en brengen een bod uit binnen twee dagen.
Het bod dat ik kreeg was veels te laag. Daar haal ik de reparatiekosten niet uit.
Eerst maar eens de katten ophalen. Nu ik de auto nog heb...
En ik wil'm verkopen.
Parkeerbeheerder Cition heeft een spijtoptantenregeling: je mag twee jaar zonder auto zonder dat je je vergunning kwijtraakt. Maar dan moet je wel aan allerlei voorwaarden voldoen, één daarvan is dat je bij een autodeelorganisatie gaat of een trajectabonnement bij de NS neemt.
Ik ga bij Greenwheels. Kost maar 5 euri's per maand. En verder zal ik'm toch niet zoveel gebruiken.
De kwestie is echter: Hoe verkoop je je auto als je niet een andere terugwil?
Ik heb de garage gebeld waar we 'm in 2003 hebben gekocht (Badhoevedorp). Zij willen wel kijken wat ze'm waard vinden, zeiden ze.
Verder zijn er allerlei websites. http://www.gaspedaal.nl/ is volgens de monteur een goede. Maar ik heb'm te koop gezet op http://www.ikwilvanmijnautoaf.nl/. Alle BOVAGgarages of anderzins zijn daarbij aangesloten en die kijken of ze geïnteresseerd zijn en brengen een bod uit binnen twee dagen.
Het bod dat ik kreeg was veels te laag. Daar haal ik de reparatiekosten niet uit.
Eerst maar eens de katten ophalen. Nu ik de auto nog heb...
donderdag 11 augustus 2011
In de tuin
Het Boeddhabeeld komt uit Thailand en is door de belangrijkste leraar in de Vipassanameditatie naar Nederland gehaald. Het was een gift aan de eigenaren van het landgoed.
Het beeld heeft een geschiedenis. De gehele geschiedenis ken ik niet, maar het beeld is uit een verwoeste, verbrande tempel, uit Thailand tevoorschijn gekomen. Waar die tempel stond en waardoor er brand ontstond is mij niet duidelijk. Wel lijkt het beeld nog zwart geblakerd.
Het staat in een rozenhaag en het kijkt naar de tuin in een verstilde houding. Op de foto is het niet goed te zien, maar het is een fijn vormgegeven beeld. Prachtig daar in de tuin.
maandag 8 augustus 2011
Bobine
Of ik even wil uitleggen wat een bobine is. Tuurlijk. Toen ik 14 was kreeg ik van mijn broer een brommer om uit elkaar te halen en vervolgens weer in elkaar te zetten. "Als je een boutje overhoudt, dan doe je het goed", zei hij erbij. Ik knutselde een hele middag met dat motorblok. De vlotter was goed herkenbaar. Dat is een soort dobber, die met kracht in de cilinder op en neer beweegt. En daarmee komt er beweging, legde hij uit. Ik hield meer boutjes over, dat vond mijn oudste broer niet erg.
De vlotter en de bobine hebben met elkaar te maken. De bobine heeft in het verbrandingsproces dat de power van de motor genereert een stap eerder een belangrijke rol. Als je de contactsleutel namelijk omdraait, dan kom er een klein stroompje elektriciteit. Dat gaat naar de bobine. De bobine bestaat uit een grote spoel. De laagspanning wordt in die grote spoel een sterk magneetveld en zoals de lezer vast wel weet, daarmee bouw je dan weer veel elektrische spanning op (voltage). Die opgebouwde spanning leidt ertoe dat er een vonk in de bougie ontstaat. Die vonk laat een beetje benzinegas ontploffen in de cilinder en via de vlotter (ik weet niet of auto's die hebben) ontstaat er dus beweging.
Simple comme bonjour.
Links een plaatje van de spoel in de bobine. Rechts een soort bobine in mijn auto. Tegenwoordig heb je een cilinder met daarboven op een bobine voor die cilinder. Mijn auto heeft vier cilinders, maar 1 bobine met een duo spoel. Dus 1 spoel zet 2 cilinders in gang. Tsja, dirty details. Ik hoop dat het duidelijk is.
Finding Nemo
Gister lag er een dooie vis op de bodem van het zoutwateraquarium. Het leek wel of hij was aangevallen door een van de andere vissen, hij had zowel links als rechts een wond op zijn lijfje. Het is een van de vissen die ook in Finding Nemo voorkomt. Een grijsgestreepte, met grote ogen, helaas weet ik z'n naam niet. Ze waren met zijn tweeen en nu zwemt zijn maat in zijn eentje, kijkt niet vrolijk, heeft ook een wond op een zijde, en ik vrees voor z'n leven.
Het aquarium is facinerend. Je kan er uren naar kijken. Er zitten drie nemootjes (clownsvis of anemoonvis) in. Die zijn drie centimeter groot. Dan die blauwe maat van de vader van Nemo, dat is een doktervis. Daar zijn er ook drie van, ongeveer 8 cm groot.
Er is een knalgele, met een kop die op die van een zeepaard lijkt (op de foto links onderin, ongeveer 5 cm groot). En twee feloranje vissen met streepjes. En dan nog een die allemaal cirkels op zijn lijf heeft.
Als het etenstijd is en je loopt langs het aquarium zwemmen ze op je af. Ze krijgen diepgevroren garnalenpasta te eten...
Er is een knalgele, met een kop die op die van een zeepaard lijkt (op de foto links onderin, ongeveer 5 cm groot). En twee feloranje vissen met streepjes. En dan nog een die allemaal cirkels op zijn lijf heeft.
Als het etenstijd is en je loopt langs het aquarium zwemmen ze op je af. Ze krijgen diepgevroren garnalenpasta te eten...
zondag 7 augustus 2011
Die Schweiz
Na twee jaar zit ik weer eens op de rug van een paard. En het gaat geweldig! Ik zit op Noortje, de kleinste van de twee. Vroeger heb ik veel gereden en het voelt alsof het gister was. Alleen, al snel merk ik dat het wel heel inspannend is. Als ik na een half uurtje afstijg, knik ik bijna door mijn knieen.
De komende dagen pas ik op in Zwitserland, de honden uitlaten, een beetje wandelen en een beetje studeren.
Heerlijk.
De komende dagen pas ik op in Zwitserland, de honden uitlaten, een beetje wandelen en een beetje studeren.
Heerlijk.
Een pluim
De katten gaan bij oma logeren en met oma zal ik daarna naar de begrafenis van de moeder van mijn schoonzus. Haar ' bessan' zoals Indische mensen dat noemen.
Op weg naar Den Haag, op de A44, doet de motor vreemd. Ik schakel terug naar de vierde versnelling voor wat power. Er gebeurt niet veel. Even later gaat de motor uit. Ik kan niks anders dan uitrijden op de vluchtstrook en de auto komt tot stilstand bij een groenbordje: 3,5 re staat erop.
Nu begrijp ik waar die bordjes voor zijn: "Mevrouw, ik sta bij 3,5 re op de A44, met twee katten onderweg naar een begrafenis". Ze is allerhartelijkst. Een begrafenis is een spoedindicatie, twee katten aan boord niet. Ze zegt dat ik de katten uit de auto moet halen, aan de andere kant van de railing moet zetten en daar zelf ook moet staan. Binnen een half uur zal ik weggesleept worden.
Daar sta ik dan in mijn zwarte jurkje op hoge hakken. Ik zet de gevarendriehoek op, het verkeer raast langs ons. De katten krijsen.
Binnen een half uur zie ik een geel busje. Bob heet mijn redder. Hij wil me eerst wegslepen, het is een onveilige plek. Of ik dat weleens heb gedaan. Tuurlijk heb ik dat wel eens gedaan. Maar het is wel heel lang geleden. Het is vreemd om te remmen zonder rembekrachtiging en te sturen zonder stuurbekrachtiging, daar zet ik mijn hele gewicht voor in.
Hij sleept me naar een carpoolplaats bij Sassenheim en gaat vervolgens onderzoeken wat er loos is. De bobine is stuk. Die moet vervangen worden, dat kan hij niet doen, de auto moet naar de garage worden gesleept. Ik bel mijn moeder om mij en de katten op te halen, qua tijd kan dat net. Na een half uur belt ze, ik ben in Sassenheim, volgens mij heb ik de verkeerde afslag genomen, waar sta jij?
Bob zegt, "laat haar maar staan waar ze staat, ik breng u wel naar haar toe". We laden de katten in de bus en ik wil hem de grote bos bloemen geven die ik voor mijn moeder mee had genomen. "Doe dat maar niet, ik heb de hele avond nog dienst, dat is zonde," vindt hij. Bob is een kanjer!
We laden de katten in de auto van mijn moeder. Ze zijn terstond stil.
Op weg naar Den Haag, op de A44, doet de motor vreemd. Ik schakel terug naar de vierde versnelling voor wat power. Er gebeurt niet veel. Even later gaat de motor uit. Ik kan niks anders dan uitrijden op de vluchtstrook en de auto komt tot stilstand bij een groenbordje: 3,5 re staat erop.
Nu begrijp ik waar die bordjes voor zijn: "Mevrouw, ik sta bij 3,5 re op de A44, met twee katten onderweg naar een begrafenis". Ze is allerhartelijkst. Een begrafenis is een spoedindicatie, twee katten aan boord niet. Ze zegt dat ik de katten uit de auto moet halen, aan de andere kant van de railing moet zetten en daar zelf ook moet staan. Binnen een half uur zal ik weggesleept worden.
Daar sta ik dan in mijn zwarte jurkje op hoge hakken. Ik zet de gevarendriehoek op, het verkeer raast langs ons. De katten krijsen.
Binnen een half uur zie ik een geel busje. Bob heet mijn redder. Hij wil me eerst wegslepen, het is een onveilige plek. Of ik dat weleens heb gedaan. Tuurlijk heb ik dat wel eens gedaan. Maar het is wel heel lang geleden. Het is vreemd om te remmen zonder rembekrachtiging en te sturen zonder stuurbekrachtiging, daar zet ik mijn hele gewicht voor in.
Hij sleept me naar een carpoolplaats bij Sassenheim en gaat vervolgens onderzoeken wat er loos is. De bobine is stuk. Die moet vervangen worden, dat kan hij niet doen, de auto moet naar de garage worden gesleept. Ik bel mijn moeder om mij en de katten op te halen, qua tijd kan dat net. Na een half uur belt ze, ik ben in Sassenheim, volgens mij heb ik de verkeerde afslag genomen, waar sta jij?
Bob zegt, "laat haar maar staan waar ze staat, ik breng u wel naar haar toe". We laden de katten in de bus en ik wil hem de grote bos bloemen geven die ik voor mijn moeder mee had genomen. "Doe dat maar niet, ik heb de hele avond nog dienst, dat is zonde," vindt hij. Bob is een kanjer!
We laden de katten in de auto van mijn moeder. Ze zijn terstond stil.
donderdag 4 augustus 2011
Waterceremonie
Tijdens de retraite kregen we twee keer bezoek van de monnikken die het boeddhistisch centrum voor Thaise mensen in Amsterdam en omgeving leiden.
De tweede keer was tevens de laatste avond. Bij alle deelnemers was veel gebeurd en veel omhoog gekomen. Mensen die waren overleden, familieleden, vrienden, geliefden. Mensen aan wie lang niet gedacht was maar die weer tot het bewustzijn waren doorgedrongen.
Mensen die je misschien nog iets zou willen zeggen vanuit het hierennu. Mensen die je een warm hart toedraagt en die je los moet laten. Het is goed om die mensen te gedenken en in stilte nog eens het beste te wensen.
In het Thaise en Birmeese Boeddhisme is daar een mooi ritueel voor: De waterceremonie. De namen van de overledenen worden hardop door iedereen uitgesproken en de goede wensen worden voorgedragen. Als er geen namen meer klinken, begint het water schenken. Zo langzaam mogelijk wordt er water in een schaal geschonken, terwijl ondertussen klassieke Buddhistische teksten worden gechant door de monnik.
Dat hebben we gedaan de laatste avond. We zaten in een groepje, ik mocht schenken en degenen om mij heen moesten via contact met anderen contact met de schenker hebben.
Op internet lees ik dat waterschenken in allerlei antieke culturen (zie de vaas) een manier was om belangrijke gebeurtenissen te markeren.
De tweede keer was tevens de laatste avond. Bij alle deelnemers was veel gebeurd en veel omhoog gekomen. Mensen die waren overleden, familieleden, vrienden, geliefden. Mensen aan wie lang niet gedacht was maar die weer tot het bewustzijn waren doorgedrongen.
Mensen die je misschien nog iets zou willen zeggen vanuit het hierennu. Mensen die je een warm hart toedraagt en die je los moet laten. Het is goed om die mensen te gedenken en in stilte nog eens het beste te wensen.
In het Thaise en Birmeese Boeddhisme is daar een mooi ritueel voor: De waterceremonie. De namen van de overledenen worden hardop door iedereen uitgesproken en de goede wensen worden voorgedragen. Als er geen namen meer klinken, begint het water schenken. Zo langzaam mogelijk wordt er water in een schaal geschonken, terwijl ondertussen klassieke Buddhistische teksten worden gechant door de monnik.
Dat hebben we gedaan de laatste avond. We zaten in een groepje, ik mocht schenken en degenen om mij heen moesten via contact met anderen contact met de schenker hebben. Door de zaal klonken namen. Ik sprak vijf namen uit. Toen het stil werd begonnen de monnikken te chanten en ik te schenken. Geconcentreerd, zo langzaam mogelijk.
Het was mooi om te doen. Niet dramatisch of zwaar, maar een vriendelijke gebeurtenis die met stille concentratie werd afgesloten.
Op internet lees ik dat waterschenken in allerlei antieke culturen (zie de vaas) een manier was om belangrijke gebeurtenissen te markeren.
maandag 1 augustus 2011
Adrienne Rich
Blank and white the air,
The self,
compressed and still,
askes but to be,
of unseen earth and sky
the smallest part.
Far off,
I hear the beating of the sea,
or of my mothers heart.
The self,
compressed and still,
askes but to be,
of unseen earth and sky
the smallest part.
Far off,
I hear the beating of the sea,
or of my mothers heart.
--
Gedurende de meditatie kwam dit gedicht omhoog zetten en ik was er van overtuigd dat deze is geschreven door Adrienne Rich.
Thuisgekomen pluis ik mijn dichtbundels uit. Het zijn oude boeken, nog uitgegeven door uitgeverij Sara dat reeds lang ter ziele is. Het gedicht kan ik niet terugvinden. Van wie is het? Iemand die het weet? Luigi misschien?
Abonneren op:
Posts (Atom)